Ένα δαγκωμένο μπλε μολύβι...

Στις αρχές της σχολικής χρονιάς, νομίζω τον Οκτώβριο, πήρα το μικράκι μου από το σχολείο πολύ στεναχωρημένο- πράγμα που συνέβαινε πρώτη φορά και δεν έχει ξανασυμβεί έκτοτε. Του έδωσα τον χρόνο να αποφορτιστεί μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο και όταν ήταν ήρεμος μου διηγήθηκε τι είχε γίνει. 

Ετοιμάζοντας την τσάντα του λίγο πριν το σχόλασμα νόμιζε πως έχασε ένα από τα μολύβια του. Ξέσπασε αθόρυβα, όπως κάνει πάντα σαν παιδί, οι συμμαθητές του όμως γεμάτοι από ενδιαφέρον ενημέρωσαν την δασκάλα του, η οποία έτρεξε αμέσως κοντά του. Μόλις της επικοινώνησε το πρόβλημα και αφού βρήκαν και το μολύβι τελικά, η δασκάλα άρπαξε την ευκαιρία- και πολύ καλά έκανε- να του τονίσει, και μαζί με αυτόν και σε όλους τους μαθητές της, πως σημασία έχει να ήμαστε εμείς καλά και οι άνθρωποι γύρω μας  και πως δεν αξίζει να στεναχωριόμαστε τόσο πολύ για υλικά πράγματα. Ένα "μάθημα" που όσες φορές και αν  το έχει ακούσει και από εμάς, από την δασκάλα του είχε άλλη βαρύτητα και τον ακολουθεί μέχρι και σήμερα. (όχι πάντα προς όφελος μου όταν λόγου χάρη θα μου πει "Μαμά, ο εαυτός μας έχει σημασία. Τι είναι πιο σημαντικό; Το παιδί σου ή να μην λερωθεί το χαλί σου;;!!) 

Γυρνώντας σπίτι του ζήτησα να μου δείξει το πολυπόθητο μολύβι. Και σαν μάνα, δάκρυσα. Δάκρυσα γιατί από όλα τα μολύβια στην κασετίνα του ήταν το πιο χρησιμοποιημένο. Το πιο κοντό. Και στο πάνω μέρος του ήταν χιλιοδαγκωμένο. Ποιο; Το μολύβι του γιου μου που ακόμα και σαν βρέφος ένα μασητικό δεν έβαλε στο στόμα του. Και τότε κατάλαβα. Για το παιδί μου, αυτό το πρωτάκι, το μολύβι αυτό ήταν κάτι περισσότερο. Ήταν το φιλαράκι του τις ατελείωτες ώρες τις ορθογραφίας, ο κυματοθραύστης στο άγχος του- μια ακόμα σταθερά σε αυτό το καινούργιο κεφάλαιο της ζωής του. Η δασκάλα του,  είχε μιλήσει ΠΟΛΥ σωστά. Εγώ σαν μάνα του όμως, έβλεπα πέρα από το μολύβι καθεαυτό. Τον αγκάλιασα, του είπα πως καταλαβαίνω απόλυτα γιατί στεναχωρήθηκε και πως είχε κάθε δικαίωμα να νιώσει έτσι. 

Μου χαμογέλασε λοξά και τα μάτια του έλαμψαν...

Λίγο καιρό αργότερα, βλέποντας πως και η αγαπημένη του γόμα είχε υποστεί φθορά από την πολύ χρήση καθώς και λίγη κακοποίηση από το άγχος, (τρυπώντας την διαρκώς με το μολύβι στην μέση μέχρι που έσπασε στα δυο), πήγα και αγόρασα μερικά πανομοιότυπα μολύβια με εκείνο το μολύβι και την ίδια ακριβώς γόμα. Και βρήκα την ευκαιρία για ένα ακόμα "μάθημα". Τα έβαλα όλα  στο γραφείο και τον φώναξα να έρθει. 

Τον ρώτησα ποιο από τα δυο μολύβια ήταν το πιο όμορφο. Μου είπε το καινούργιο. Τον ρώτησα ποια από τις δυο γόμες ήταν η πιο όμορφη. Μου είπε και πάλι, η καινούργια. Λάθος, του απάντησα. Το πιο όμορφο μολύβι είναι το παλιό και η πιο όμορφη γόμα είναι η παλιά. Σοκαρίστηκε. Θες να μάθεις γιατί, τον ρώτησα. Και ήθελε. 

Τον ρώτησα ξανά λοιπόν αν όταν ξεκίνησε το σχολείο-  όταν το μολύβι και η γόμα του ήταν ακόμα καινούργια και όμορφα, ήξερε να γράφει και να διαβάζει. Μου απάντησε πως δεν ήξερε φυσικά. Τον ξαναρώτησα αν τώρα, που και τα δυο δεν είναι τόσο όμορφα, αν αυτός ξέρει να γράφει και να διαβάζει. Μου απάντησε πως φυσικά και ξέρει. Τον ρώτησα λοιπόν ξανά αν νόμιζε πως θα τα είχε καταφέρει χωρίς να γράφει συνεχώς με το μολύβι του ή να σβήνει με την γόμα του. Αν απλά δεν τα χρησιμοποιούσε για να μείνουν πάντα όμορφα. Μου απάντησε φυσικά αρνητικά. Τόνισα λοιπόν πως όλη η ομορφιά τους κρύβεται τώρα στις γνώσεις του. Σε όλες τις μαγκουρίτσες και τα γράμματα που έγραψε ξανά και ξανά, σε όλα τα λάθη που έσβησε για να μάθει ακόμα καλύτερα, σε όλα τα άριστα μα και τα μπράβο που πήρε από την κυρία του, σε όλη αυτή την τόσο σημαντική προσπάθεια που κάνει φέτος στο καινούργιο, "μεγάλο" του σχολείο. 

Μου χαμογέλασε λοξά και τα μάτια του έλαμψαν...

 Και έφυγε τρέχοντας να συνεχίσει το παιχνίδι του, πριν πιάσει ξανά τα μολύβια και τις γόμες προσπαθώντας να κάνει αυτό το τέλειο "η" που τόσο τον δυσκολεύει. Γιατί είναι και τελειομανής αυτό το αγόρι και δουλειά μου είναι να αποβάλλω το περιττό άγχος για πράγματα ανούσια. Και δεν είναι εύκολο γιατί είναι η ύλη από μόνη της τόσο απαιτητική που τρέχεις να προλάβεις, να μπουν οι βάσεις ώστε να είναι όλα πιο εύκολα στην πορεία. Μόνο που ακούω πως δυσκολεύουν περισσότερο και είναι ένας κύκλος που τέλος δεν έχει. 

Ας δίνουμε λοιπόν σημασία σε αυτά, τα μικρά, τα αόρατα. Σε ένα λίγο στραβωμένο μουτράκι χωρίς προφανή, (στα δικά μας μάτια),  λόγο και αιτία.  Στην αναζήτηση της προσοχής μας με τον λάθος τρόπο. Σε αυτό το πεταμένο μπουφάν στο πάτωμα. Στο παράπονο πως κουράζονται. (ναι κουράζονται και αυτά όχι μόνο εμείς). Στο "Θες να παίξεις μαζί μου μαμά;"  Στα δαγκωμένα μολύβια και τις τρύπιες γόμες. 

Είναι πολύ φρέσκα από τον Θεό τα παιδάκια μας για να αντιμετωπίζουν τέτοια άγχη. Αρχική μας μέριμνα ένας υγιής άνθρωπος,  ψυχικά και πνευματικά. Και μολύβια δόξα τον Θεό, γεμάτος ο τόπος. Το ίδιο και γόμες. Τα λάθη είναι για να μαθαίνουμε. 

12 συμβουλές για σένα μαμά, που διαβάζεις το πρωτάκι σου!!

Η αλήθεια είναι πως για κάποιο περίεργο λόγο, η πρώτη δημοτικού δεν με άγχωσε. Το νήπιο με δυσκόλεψε περισσότερο- εμένα- σαν προσαρμογή στο γεγονός πως το μικράκι μου θα έλειπε τόσες ώρες από το σπίτι.  Τα παιδιά- δεν υπάρχει αμφιβολία- είναι προσαρμοστικά όντα και αν εμείς κοιτάμε μέσα από τα δικά τους μάτια και όχι μέσα από τις δικές μας προσδοκίες, το κάθε παιδί θα δώσει το καλύτερο του εαυτό και αυτό για μένα αρκεί. 

Ίσως για αυτό δεν είχα και άγχος για το δημοτικό. Διότι ξέρω πως το μικράκι μου θα δώσει τον καλύτερο του εαυτό και πως εγώ είμαι εντάξει με αυτό. Γνωρίζω μέσω του homeschooling που κάναμε από 18 μηνών πως είναι παραπάνω από ικανός να μείνει συγκεντρωμένος για πολύ ώρα σε μια ασχολία- σημαντικό προσόν ενός μαθητή, πόσο μάλλον ενός μαθητή που κάνει τα πρώτα του βήματα σε αυτόν τον δρόμο εκπαίδευσης- και σίγουρα έχω μάθει πια καλά πως δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι για κάτι πριν το γνωρίσεις, πριν ζυγίσεις υπέρ, κατά, αδυναμίες και δυνατότητες. 

Το γεγονός πως "πέσαμε" σε μια κατ'αρχάς γλυκύτατη δασκάλα- σίγουρα δεν θα ήθελα μια στεγνή και αγέλαστη δασκάλα- αλλά και μια εξαιρετική, όπως αποδεικνύεται- εκπαιδευτικό, σίγουρα έκανε την όλη μετάβαση ακόμα πιο εύκολη. Ανυπομονούσα λοιπόν, χειρότερα από παιδί, για την πρώτη μας συνάντηση μαζί της με την ελπίδα να μας καθοδηγήσει και αυτή με την σειρά της στο πως θα "χειριστούμε" τα πρωτάκια μας. 

Όπως και έγινε. Οι πρώτες της συμβουλές σχετικά με το διάβασμα στο σπίτι με εντυπωσίασαν και μόλις τις εφάρμοσα με ενθουσίασε το θετικό τους αποτέλεσμα. Μετά λοιπόν από την μεγάλη ανταπόκριση που είχε ένα πρόσφατο σχετικό πόστ, (δείτε ποιο εδώ) συνεχίζω με την χρυσή δωδεκάδα των συμβουλών για ανώδυνο και γιατί όχι ευχάριστο  διάβασμα στο σπίτι! 

1. Γυρνώντας το παιδί στο σπίτι από το σχολείο του δίνουμε χρόνο να φάει φυσικά με την ησυχία του μα και να χαλαρώσει. Εάν το μικράκι μας αποφορτιστεί θα είναι πιο κεφάτο και σίγουρα πιο αποδοτικό την ώρα του διαβάσματος. 

2. Λίγο πριν φτάσει η ώρα που έχουμε αποφασίσει να διαβάσει- ανάλογα με το πρόγραμμα μας, μα σίγουρα όχι πολύ αργά- το προειδοποιούμε πως φτάνει η ώρα που θα πρέπει να κάτσουμε να διαβάσουμε. (εννοείται πως ένας πλήρης βραδινός ύπνος είναι απαραίτητος για το πρωτάκι μας. Κοιμόμαστε πάντα νωρίς λοιπόν!Εμείς μέχρι τις 8:30 το αργότερο βρισκόμαστε ήδη στην ονειροχώρα! Το πρωί ξυπνάει κεφάτος σχεδόν μόνος του από τις 7) 

3. Για το διάβασμα έχουμε ορίσει ένα καθαρό και χωρίς περισπασμούς χώρο. Αν δεν υπάρχει η δυνατότητα γραφείου, δεν είναι πρόβλημα, και το τραπέζι της κουζίνας μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά αρκεί να επικρατεί ησυχία. Εννοείται πως ανοιχτές τηλεοράσεις, κινητά και τάμπλετ, όχι μόνο δεν οφελούν, μα παρενοχλούν κιόλας. (γενικότερα άλλωστε). Όταν υπάρχουν μικρότερα αδελφάκια μην απογοητεύεστε, αγοράστε βιβλία προγραφής και για αυτά και αφήστε τα να ξεσαλώσουν. Και σπουδαία θα νιώθουν ακολουθώντας τα βήματα του "πρωτακίου" και μπορεί να έχει και αποτέλεσμα! Εγώ έτσι κάνω όταν έχω την βρωμούσα στο σπίτι και τους αρέσει τόσο πολύ που μου ζητάνε να διαβάσουμε και άλλες ώρες με τα δικά μας βιβλία στο σπίτι!! 

4. Όταν λοιπόν φτάσει η ώρα του διαβάσματος ζητάμε από το μικράκι μας να πάει τουαλέτα, να πιει νερό ή να πάρει μαζί του το νεράκι, να ανοίξει την τσάντα του και να βγάλει ΜΟΝΟ ΤΟΥ όλα του τα βιβλία, τα τετράδια και τους φακέλους. Του ζητάμε να βρει τις ασκήσεις που του έχει αναθέσει η δασκάλα του για την επόμενη μέρα και να τις ετοιμάσει μέχρι να πάμε και εμείς στον χώρο διαβάσματος. (αυτή η κίνηση, όχι μόνο το βοηθάει να ανεξαρτητοποιηθεί και να αποκτήσει υπευθυνότητα, μα και να θυμηθεί χαζεύοντας όλα τα βιβλία και τετράδια τι έκαναν την συγκεκριμένη ημέρα στο σχολείο και να προετοιμαστεί ψυχολογικά για το διάβασμα). 

5. Αφού το μικράκι μας κάνει αυτό το βήμα, πάμε και εμείς προκειμένου να το βοηθήσουμε- τώρα που δεν ξέρει ακόμα να διαβάζει- με τις εκφωνήσεις κάθε άσκησης.  Μόλις βεβαιωθούμε ότι κατάλαβε, απομακρυνόμαστε διακριτικά μέχρι να μας φωνάξει ότι ολοκλήρωσε την άσκηση. Αν δεν δέχεται- εμένα στην αρχή δεν ήθελε- βρίσκουμε δικαιολογίες τύπου "Συνέχισε λίγο αγάπη μου να φτιάξω έναν καφέ/να πάω τουαλέτα/ να κάνω μια δουλίτσα" ότι σας εξυπηρετεί. Επιστρέφετε ανά τακτά χρονικά διαστήματα επιβραβεύοντας την δουλίτσα που έκανε όσο εμείς λείπαμε. 

6. Πράγμα το οποίο μας πάει στην επόμενη πολύ σημαντική συμβουλή. Επιβραβεύουμε το παιδάκι μας για την ΠΡΟΣΠΆΘΕΙΑ, όχι για το αποτέλεσμα. Δεν ξέρετε πόση διαφορά κάνει στην ψυχολογία τους... 

7. Μια ακόμα πολύ σημαντική συμβουλή: ΔΕΝ διορθώνουμε ΠΟΤΈ λάθη και σίγουρα ΔΕΝ κάνουμε εμείς τις ασκήσεις για αυτά. Είμαι ΣΊΓΟΥΡΗ ότι σας το έχουν ζητήσει. (ο δικός μου τουλάχιστον 5 φορές ήδη, νομίζω πια το έχει πιάσει το νόημα ΔΕΝ πρόκειται να του κάνω άσκηση) Όσο το παιδί μας κάνει την άσκηση του,  αν εντοπίσουμε λάθος δεν το διακόπτουμε. Μόλις ολοκληρώσει, τότε του ζητάμε να κοιτάξει προσεκτικά την άσκηση του για να βεβαιωθεί αν είναι εντάξει. (εμένα σε αυτό το στάδιο συνήθως τα εντοπίζει τα λάθη του). Αν και πάλι δεν τα εντοπίσει τότε του επισημαίνουμε πως υπάρχουν κάποια/ο λάθη/ος και να ψάξει να τα βρει. Αν δεν τα βρει, έχει καλώς, δεν κάνουμε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Δεν είναι δική μας δουλειά αυτή, για αυτό έχει δασκάλα. Το λάθος που θα το σημειώσει η δασκάλα θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από το να το διορθώσουμε εμείς για αυτό. Με συνέπεια να δώσει περισσότερη προσοχή στο μέλλον! (πρόσφατα, ο Δημήτρης Γεράσιμος παρέλειψε μια ολόκληρη πρόταση στην ορθογραφία. Δεν το εντόπισε, πήγε το τετράδιο έτσι. Τον διόρθωσε η κυρία του, την έγραψε την επομένη μέρα, όλα καλά! Τώρα προσέχει εις διπλούν!) 

8. Μόλις το μικράκι μας ολοκληρώσει το διάβασμα του, μαζεύει το ίδιο το γραφείο του και ετοιμάζει την τσάντα του για την επόμενη μέρα. Εγώ πάντα του διαβάζω το πρόγραμμα της επόμενης μέρας μέχρι να το μάθει. Σχετικά με το πρόγραμμα η αγαπημένη blogger Angie Chroni το απεικόνισε και εικονικά  πράγμα που βοηθάει πολύ το πρωτάκι της, εγώ το ζωγράφισα στο χέρι μιας και επιμένω να μην έχω εκτυπωτή!

9. Μια ακόμα συμβουλή που με σόκαρε η αποτελεσματικότητα της είναι η εξής: Στην ορθογραφία, σε κάποιο γράμμα ή αριθμό που δυσκολεύει ίσως το μικράκι μας, ενώ ήμαστε όρθιοι το "αγκαλιάζουμε" από πίσω πιάνοντας σφιχτά το χεράκι του με το χέρι μας και το καθοδηγούμε εμείς σε μια ή δύο λέξεις ή γράμματα. Φαίνεται κάτι απλό ίσως και ανούσιο μα δεν είναι! Κάθε φορά που το κάνω του Δημήτρη Γεράσιμου, εκείνα τα γράμματα του είναι σαφώς καλύτερα! 

10. Ήμαστε αυστηροί στην σωστή του σώματος. Η πλάτη να ακουμπάει την πλάτη της καρέκλας και το βιβλίο γραφής του να είναι κάθετα μπροστά του για να έχουμε την σωστότερη δυνατή στάση σώματος και γραφής. 

11. Μια ακόμα ιδέα που μας έδωσε η δασκάλα μας είναι αυτή του ξυπνητηριού. Πάνω κάτω γνωρίζουμε πόση ώρα χρειάζεται το παιδάκι μας για να ολοκληρώσει τις εργασίες του. Βάζουμε λίιγο παραπάνω από αυτό που νομίζουμε σε ένα ξυπνητήρι και το προτρέπουμε να τελειώσει πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι! Εμάς μας βοήθησε πολύ αφού είναι αρκετά ανταγωνιστικός και πάντα θέλει να τελειώσει πολύ πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι του!! (είναι και ένας εξτρά τρόπος να αρχίσουμε να διαβάζουμε και την ώρα- με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!) 

12. Τέλος το πιο σημαντικό από όλα! ΔΕΝ αγχωνόμαστε. ΔΕΝ μας νοιάζει τι κάνουν τα άλλα τα παιδιά. (το κάθε ένα είναι μοναδικό). ΔΕΝ ρωτάμε τι κάνουν άλλες δασκάλες ή σχολεία. Κάθε δασκάλα έχει δικό της σύστημα. Δεν σημαίνει πως αν διαφέρει δεν είναι αποτελεσματικό. Και φυσικά εννοείται πως ΔΕΝ πιέζουμε και ΔΕΝ αγχώνουμε το παιδί. Εμάς η δασκάλα μας, μας διαβεβαίωσε πως ΟΛΑ τα παιδιά μέχρι το τέλος του χρόνου θα ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν. Κάποια ξέρουν ήδη, κάποια θα ξέρουν μέχρι τα Χριστούγεννα, κάποια αργότερα. Όπως και να έχει θα μάθουν. Και έτσι είναι,  το πιστεύω. Στόχος μας να ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ το σχολείο και το διάβασμα και να κατανοήσουν την ελευθερία και την γνώση που θα τους προσφέρει η νέα τους πραγματικότητα! 

Αυτά προς το παρόν! Έχω και άλλες υπέροχες συμβουλές για περαιτέρω βοήθεια σε μαθηματικές έννοιες,  στην ανάγνωση και στην ορθογραφία! Μείνετε λοιπόν συντονισμένοι! Μανούλες με πρωτάκια λοιπόν και όχι μόνο! 

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ!!! 

Ένα ανυπόμονο πρωτάκι και το γραφείο του!

Εμείς είμαστε πανέτοιμοι για την νέα σχολική χρονιά! Το γραφείο μας είναι χειροποίητο και πλήρως εξοπλισμένο, ενώ η τσάντα μας περιμένει υπομονετικά να αρχίσει το φόρτωμα! Θέλετε να μοιραστούμε τις αλλαγές στο δωμάτιο μας και πρωτίστως το γραφείο μας;;; 

Συζητούσαμε για τις αλλαγές που θα γίνονταν στο δωμάτιο του μόλις πήγαινε δημοτικό, μήνες τώρα. Όπως είχα γράψει εδώ ήταν παραπάνω από έτοιμος για αυτές- πιο πολύ και από εμάς πιθανότατα! Μόλις αποφασίσαμε τι είδους γραφείο ταίριαζε στο στυλ και τις ανάγκες μας αρχίσαμε το ψάξιμο. Το κακό είναι πως όταν έχεις γνώση και εμπειρία από χειροποίητες κατασκευές όπως εμείς, δύσκολα σε ικανοποιούν αυτά που βρίσκεις στο εμπόριο. Το γραφείο ωστόσο μας το είχε τάξει η μαμά του Παναγιώτη. Τελικά συμφωνήσαμε να μας δώσει η γιαγιά τα χρήματα που θα δίναμε για ένα έτοιμο και να το φτιάξει ο πατέρας μου όπως ακριβώς θέλαμε. Και αυτό που θέλαμε ήταν ένα τραπέζι στην ουσία, στιβαρό από μασίφ ξύλο σε σουηδικό χρώμα όσο μεγαλύτερο γινόταν. Οι τελικές διαστάσεις ήταν 1.60 μήκος, 0.60 πλάτος και 0.80 ύψος. Για τον πατέρα μου αυτό ήταν τρεις ώρες δουλειά όλες όλες. Συνεργάστηκαν με τον Παναγιώτη και σε ένα πρωινό το είχαμε κιόλας στήσει! Ήταν η σειρά μου! Να οργανώσω και να διακοσμήσω το παιδικό πλέον μαιμουδοδωμάτιο!! Δεν χρειάστηκα πολλά. Τα περισσότερα τα είχαμε ήδη! Πάμε να σας ξεναγήσουμε; 

Καταρχάς, η ζωγραφιά του χάρτη που διακοσμεί τον τοίχο είναι από το πειρατικό πάρτι μας, του οποίου ανάρτηση θα ανέβει σύντομα! Είναι όλος ζωγραφισμένος από την τρελή μαιμουδομαμά! Στην πορεία σκοπεύουμε να προσθέσουμε ράφια στον τοίχο, μα δεν είναι κάτι που επείγει. Θα δούμε τις ανάγκες του και θα δράσουμε αναλόγως. 

Το ημερολόγιο μας το έχουμε περίπου δύο χρόνια τώρα, σας είχα δείξει πόσο εύκολα το φτιάξαμε εδώ.  Η φωτιζόμενη υδρόγειος είναι από το παιδικό μου δωμάτιο! Άλλαξα πρόσφατα την λάμπα και ναι, λειτουργεί ακόμα! 

Η μολυβοθήκη ουράνιο τόξο μας ήταν έμπνευση από το γλυκό Μαράκι για την οποία σας είχαμε μιλήσει εδώ! Δεν φαντάζεστε πόσο τον διευκολύνει στις ζωγραφιές του! 

Η καρέκλα μας είναι ΙΚΕΑ και είναι αυτή.  Το σκαμπό το οποίο χρησιμοποιεί σαν υποπόδιο δώρο από τον πατέρα μου, δεν θυμάται από που το αγόρασε! Το πολύχρωμο επιπλάκι και τα κουτιά αποθήκευσης είναι από τα lidl. 

Η τσάντα μας δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από Kipling. Μια επιλογή που θα μας βγάλει χρόνια, ένα εξαιρετικό backpack- σκυλί- όπως τα λέω από προσωπική εμπειρία. Το σχέδιο που επιλέξαμε αυτό.  Ήμασταν πολύ τυχεροί διότι κάναμε αλλαγή σε πολλά γενέθλια δώρα και με πίστωση μπορέσαμε να αγοράσουμε την τσάντα των ονείρων μας! (και όμως ναι, την ήθελε και το μαιμούδι σαν τρελό, τώρα την γεμίζει με παραμύθια και κόβει βόλτες!!) 

Το προστατευτικό σουπλά γραφείου από το Πλαίσιο. 

Οι ξύλινες συρταριέρες από τα Jumbo. Για τα λεφτά τους είναι ικανοποιητικές και σταθερές. 

Η μολυβοθήκη φανάρι δική μας κατασκευή, σας είχαμε δείξει πως εδώ. 

Τα συρταράκια πάνω στο γραφείο από το παιδικό μου δωμάτιο, μα έχει ακόμα το Jumbo. Είναι σούπερ πρακτικά. 

  
Το λευκό ραφάκι οργάνωσης χώρου είναι από το ΙΚΕΑ. Η άβακας και αυτή από το παιδικό μου δωμάτιο! 

 

Η εξτρά ξύλινη καρέκλα είναι της μαμάς για τα διαβάσματα και είναι και αυτή ΙΚΕΑ! Την αποχωρίστηκα από την κουζίνα, μα είναι η αγαπημένη μου! 

Το σύμπαν είναι ακόμα μια κατασκευή μας και σας είχαμε μιλήσει για αυτή εδώ. 

Αυτά σχετικά με το γραφείο μας. Η υπόλοιπη διακόσμηση αφορούσε σε τσαχπινιές στον τοίχο, (πάντα), μπόλικες φωτογραφίες, (πάντα) και την επιστροφή της αγαπημένης μου καρέκλας!!  (γιούπιιιι!) Η μεγαλύτερη ωστόσο αλλαγή αφορά στο μαιμουδοκρέβατο.! (για το οποίο σας είχαμε μιλήσει με αυτή την επική ανάρτηση εδώ, αφού ήταν χειροποίητο και αυτό δώρο από τον παππού μας!) Το κάτω κρεβάτι το είχαμε φτιάξει με την προοπτική να μπορεί να αφαιρεθεί αν θέλαμε να προσθέσουμε από κάτω γραφείο. Ωστόσο, δεν μας άρεσε η ιδέα,  εφόσον χώρος υπάρχει, να είναι έτσι στριμωγμένο το γραφείο, αποφασίσαμε όμως να το βγάλουμε πράγματι το κρεβάτι για να μείνει ένας χώρος παιχνιδιού.! Εάν στο μέλλον το χρειαστούμε, μπαίνει ξανά! Οπότε, ούτε γάτα ούτε ζημιά! Δημιουργήσαμε λοιπόν ένα ιδιαίτερο καταφύγιο γεμάτο μαξιλάρια και αναμνήσεις σε φωτογραφίες για  χαλάρωση και παιχνίδι! 

 
Και με την γωνίτσα της προσευχής μας πάντα εκεί... 

Μια από τις αγαπημένες μου γωνιές... 

Δεν ήθελα κανονικό καθρέφτη. Βρήκα αυτά τα αυτοκόλλητα στο jumbo, τα οποία για κάποιο ανεξήγητο λόγο πολύ μου άρεσαν! Ο μικρός ξετρελάθηκε εξίσου, σκοπεύω να προσθέσω και άλλα προς τα πάνω. Δίνουν πολύ σουρεαλιστική και όμορφη αίσθηση και μπορεί να δει καλά τον εαυτό του παρά τους κύκλους! 

Η αγαπημένη μου καρέκλα. (από Praktiker, παμπάλαια- σκυλί και αυτή!) Εκεί διαβάζουμε τα παραμύθια μας, και δεν είναι λίγα καθημερινά! Ο πίνακας ο πασίγνωστος από τα ΙΚΕΑ. (μας βρίσκετε σε φάση που παίζει με αυτόν σχολείο με τον Παναγιώτη!) 

Και το βράδυ όμως δεν χάνεται η μαγεία στο δωμάτιο μας... 

Το φωτιζόμενο πινακάκι από Σκλαβενίτη. 

Το φωτιστικό μας άψογο, πάμφθηνο και ΙΚΕΑ! Ο μικρός το έχει ερωτευτεί και δεν τον αδικώ! (βρείτε το εδώ) 

Δεν ξέρουμε για σας λοιπόν, μα όπως βλέπετε εμείς ήμαστε πανέτοιμοι να περπατήσουμε τον καινούργιο αυτό δρόμο του δημοτικού! 

Το μικρό μου δε μαιμούδι απλά δεν κρατιέται! Που τον χάνεις που τον βρίσκεις εκεί στο γραφείο του να διαβάζει ή να ζωγραφίζει ή να παίζει με πλαστελίνες και χλαπάτσες ή απλά να κρύβεται από κάτω ή στο καταφύγιο του, ή στην ντουλάπα φυσικά! 

Εγώ πάλι, κόντρα στην ευκολία με την οποία πέταξε το μαιμούδι όλα εκείνα τα αυτοκόλλητα, κράτησα δύο εκεί ακριβώς που τα είχα. Και στο ύψος που τα είχα. Βλέπεις, μέσα σε 6 χρόνια- περισσότερα βασικά για εμάς αφού το δωμάτιο αυτό προοριζόταν και για άλλα δυο παιδιά που δεν αγκαλιάσαμε ποτέ- έχω κάνει ΤΌΣΕΣ αλλαγές. Πάντα με γνώμονα την ασφάλεια και τα ενδιαφέροντα του παιδιού. Από βρεφικό, έγινε νηπιακό και τώρα πια παιδικό. Κρατάω αυτά τα αυτοκόλλητα λοιπόν, για να θυμάμαι αυτό το βρεφάκι που καθόταν στον ποπό του τόσο χαριτωμένα, τα αυτοκόλλητα αυτά ακριβώς στο ύψος των χεριών του, και να τα περιεργάζεται με μάτια πελώρια, γεμάτα περιέργεια. Εγώ τα θέλω εκεί και ας μην τους δίνει πια αυτός σημασία. Τους δίνω εγώ... 

Μην γελιέστε όμως. Μπορεί αυτό το μαιμούδι να είναι πανέτοιμο για το δημοτικό, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά, δεν σημαίνει αυτό όμως πως είναι έτοιμο να εγκαταλείψει το καλοκαίρι του! Όχι! Έχει πολλά μπάνια να κάνει ακόμα, και πολύ ακόμη ξεγνοιασιά και παιχνίδι!

"Τρύπα στην υδρόγειο κι από το υπόγειο
Φτάσαμε στο δώμα κι είχε κι άλλο ακόμα
Σπάσαν τα ταβάνια μας,βγήκαν τα ντιβάνια μας
Στον ουράνιο θόλο και τον θέλαμε όλο
Τρέξαμε, παίξαμε, μπλέξαμε
Σε παραμύθια πιστέψαμε
Τρέξαμε, παίξαμε, μπλέξαμε
Όνειρα τέρατα θρέψαμε". #ourdreams #ourkindoffun#summer2019 #otangennithikaxana #bloglovin