Ένα επεισοδιακό και άκρως κατατοπιστικό, bachelorette party...

Ένα bachelorette party στάθηκε η αφορμή αυτή η μάνα να βγει από το σπίτι της- μόνη της- στις δώδεκα η ώρα την νύχτα, (σοκ!),  για να περάσει μια βραδιά σε ένα κλαμπ, (δεύτερο σοκ!),  με έξι ακόμα κορίτσια, (ή μεγαλοκόριτσα αν προτιμάτε- τα λέμε εμείς για να μην τα πείτε εσείς), ένα εκ των οποίων είναι η μέλλουσα νυφούλα μας... 

Αυτή λοιπόν η μάνα, είναι εδώ σήμερα για να σου πει- χωρίς φόβο και πάθος και με πολύ μεγάλη διάθεση για χιούμορ- τι εστί να βγεις για clubbing, (έτσι το λέτε ακόμα τα νέα παιδιά την σήμερον ημέρα;;!), μετά από μια τριετία full time  μητρότητας...

Useless backstage information: Πολλές φωτογραφίες βγήκαν κουνημένες επειδή με την Σουλτάνα κοντράραμε ποιο χέρι θα είναι από πάνω. (αυτή το ξεκίνησε!) Η μόνη καθαρή και τέλεια είναι αυτή που νίκησα εγώ, χεχεχε! Της νύφης εννοείται πως ξεχωρίζει από το πριγκιπικό στέμμα!

Για αρχή ας σταθούμε στο πριν. Κοίμισα το μαιμούδι στις οχτώ για βράδυ. Την ώρα που τον κοίμιζα έπινα  τον τρίτο καφέ της ημέρας διότι ήδη γλάρωνα αργά και σταθερά. Αφού τον έβαλα στο κρεβάτι, έφτιαξα με ευλάβεια τον τέταρτο καφέ και όπως είπα και στον λογαριασμό μου στο instargram, φόρεσα και τις διχαλωτές- demi εποχής- σαγιοναρούλες μου μαζί με τις ροζ πουά σέξυ μαμαδοκαλτσούλες μου, (ναι, ναι μαζί- παραδεχτείτε το όλες το κάνετε πότε πότε), άνοιξα το pc για να blogάρω μπας και καταφέρω να μην κοιμηθώ όρθια και εν τέλει φόρεσα και μια ζακέτα γιατί από την αϋπνία και την κούραση είχα κρυάδες... 

Δέκα η ώρα άρχισα να ετοιμάζομαι, όχι επειδή χρειάζομαι μια αιωνιότητα να συμμαζέψω τα υπέροχα χάλια μου, (μα δεν ντρέπεστε, που πήγε το μυαλό σας!), αλλά επειδή απλά έπρεπε να κάνω κάτι δραστικό για να μην πέσω χωρίς δεύτερη σκέψη για ύπνο και δεν ενημερώσω κιόλας κανέναν και για τίποτα! 

Αφού συνειδητοποίησα ακόμα μια φορά, πόσα από τα Π.Ε (προ εγκυμοσυνών),  ρούχα μου δεν μου κάνουν, επέλεξα το always totally safe black dress- όχι όμως το little, ( γιατί μην γελιόμαστε αυτή η μαμά έχει φτάσει στο extra large νούμερο- έχει ωστόσο πέσει από το xxl , να τα λέμε και αυτά!),  έκανα και smokey eyes, (και ας δάκρυσαν τα μάτια μου από το μολύβι τόσα χρόνια που έχω να βάλω!),  έκανα το γνωστό επιμελώς ατημέλητο χτένισμα στα μαλλιά μου που τόσο μισεί η μητέρα μου, (δηλαδή έλυσα το κότσο- κεφτέ, τα στούπωσα στον αφρό και τα έκανα σπαστά μόνο με τα χέρια μου!), πήρα και μια έξτρα ζακετούλα μαζί, ( μην έχει ψύχρα και την αρπάξω- για τέτοια είμαστε με τριών χρονών παιδί;;). και έφυγα σχεδόν μισή ώρα νωρίτερα από το σπίτι- όχι τίποτε άλλο να βρω parking κοντά στο μαγαζί γιατί δεν είμαστε για αποστάσεις άνω του ενός τετραγώνου τέτοιες ώρες. (και τέτοιες δεκαετίες- μην ξεχνιόμαστε!) 

Μπήκα λοιπόν στο ασανσέρ και το πρώτο που σκέφτηκα είναι πόσο σουρεαλιστικό είναι να βγαίνω από το σπίτι- μόνη- και να κρατάω ένα τόσο δα τσαντάκι μέσα στο οποίο έχω μόνο κλειδιά. κινητό, λεφτά και liposan, (γιατί έχουμε και τις ψυχώσεις μας). Ούτε παγούρι, ούτε μαξιλαράκι παρηγοριάς, ούτε βιβλίο δραστηριοτήτων, ούτε μωρομάντηλα, ούτε κάποια μισή ξεχασμένη μπανάνα- τίποτα! Αμέσως μετά σκέφτηκα πως φοβάμαι να βγω από την είσοδο του σπιτιού μου τέτοια ώρα και να μπω στο αμάξι. Επιχειρώ να ξεχαστώ βγάζοντας μια "αντανάκλαση στον καθρέφτη του ασανσέρ τύπου selfie" και πολύ σύντομα ανακαλύπτω πως είναι μια τέχνη γιατί δεν τα καταφέρνω. Καταλήγω στην κλασσική- από ψηλά- μαμαδοselfie που πάντα κολακεύει και ποτέ δεν παχαίνει! 

Με τα πολλά μπήκα στο αυτοκίνητο χωρίς να μου επιτεθεί ο ψυχοπαθής δολοφόνος με το πριόνι, κοίταξα γλυκόπικρα το άδειο παιδικό καθισματάκι, και έβαλα αγαπημένο Μαχαιρίτσα στο ραδιόφωνο να φτιάξω κέφι. (ναι- με Μαχαιρίτσα φτιάχνω κέφι). Βρίσκω parking σχετικά εύκολα, αλλά όπως πάντα είμαι πρώτη οπότε περιμένω στο αμάξι- γιατί μια ψύχρα την έχει βάλει, μην γελιόμαστε! 'Ηλπιζα το- μοναδικό ομολογουμένως- μαγαζί που είχε βρει  η κουμπάρα μου να έχει ήδη ανοίξει για την χειμερινή σεζόν,(πέσαμε και σε νεκρή περίοδο!), να είναι κάπως κοντά όχι μόνο στα γούστα μας αλλά και το ηλικιακό μας πλαίσιο, (ξέρετε αυτό το κουτάκι στις δημοσκοπήσεις των 35-45), αλλά το γεγονός πως είχε κάνει facebook check in σε αυτό η 22χρονή ξαδέλφη μου, δεν μου έδινε και πολλές ελπίδες...

Περιμένοντας έξω από το μαγαζί τα κορίτσια, ακουγόταν τόσο δυνατά η μουσική- ακόμα και με τις πόρτες κλειστές- που μετάνιωσα που σε αυτό το τόσο δα τσαντάκι δεν πέταξα και κανένα παυσίπονο. Εν τέλει όλες οι σουσουράδες μαζευτήκαμε και μπήκαμε στον...χειρότερο εφιάλτη μου! 

(Να ξεκαθαρίσω πως clubbing δεν έκανα ούτε στα νιάτα μου! Δεν χορεύω, δεν ακούω ξένη χορευτική μουσική και για έναν άνθρωπο με πολλές φοβίες και εμμονές, ένα σκοτεινό μέρος με συνωστισμό και πολύ φασαρία, είναι ήδη εφιάλτης- ακόμα και αν αυτό είναι απλά το υπόγειο μετρό.) 

Εννοείται πως δεν έχουμε χάσει τόσο τα λογικά μας ώστε να μην έχουμε κλείσει "τραπέζι" ώστε να μπορούμε να ξεκουράζουμε το κορμάκι μας, έτσι αμέσως βολευτήκαμε- εγώ πρώτη και καλύτερη! Παραγγείλαμε το ποτό μας, κουβεντιάζαμε ουρλιάζοντας η μια στο αυτί της άλλης- φυσιολογικά πράγματα! 

Πολύ σύντομα λοιπόν συνειδητοποιήσαμε τα εξής: 

• Η μουσική μπορεί να παιχτεί σε αδιανόητα ντεσιμπέλ και να μην πάθεις έμφραγμα ακαριαίως. (μπορεί όμως να βουίζουν τα αυτιά σου μέχρι την επόμενη μέρα!)
•  Κάτω από τέτοιο φωτισμό είναι αδιανόητο να ελέγξεις αν τα ποτήρια είναι καθαρά. (το ρισκάρεις!) 
• Με αυτή την έντονη εναλλαγή φωτορυθμικών στο απόλυτο- κατά τα άλλα- σκοτάδι αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν μπορούν να σου προκαλέσουν κρίση επιληψίας από το πουθενά. 
• Περιμένεις να  αναγνωρίσεις τον ρυθμό ενός τουλάχιστον τραγουδιού.... (και περιμένεις, περιμένεις, περιμένεις...)
• Αμφιβάλλεις για την νοητική κατάσταση των ανθρώπων που θεωρούν μουσική, αυτό το συνεχές...ντάμπα ντούμπα! (ορίστε τώρα μίλησα σαν τον πατέρα μου- οιμέε!)
• Συνειδητοποιείς πως άδικα ανησυχούσες τι θα φορέσεις, έπρεπε να βάλεις απλά το σουτιέν σου με ένα στενό παντελόνι και να πας. (νέα μόδα κορίτσια, ε;!) 
• Νιώθεις τα βλέμματα των εικοσάχρονων και ακούς την εύλογη απορία τους: "Αυτές- τι δουλειά έχουν εδώωωω;;;;)  
• Κάνεις μεγάλο σουξέ αναπαράγοντας τις χορευτικές κινήσεις του τρίχρονου γιου σου! 
• Δεν πίνεις παρά μόνο στα "Στην υγεία σου κουμπάρα!!" γιατί οδηγείς μετά και είπαμε- ένα τρίχρονο σε περιμένει στο κρεβατάκι του- αλλά όλες σε κοροϊδεύουν ότι δεν πίνεις για να μην αναγκαστείς να πας τουαλέτα εκεί. (βρε κορίτσια, βρε κορίτσια, στην ψυχαναγκαστική;;;; Που έχει εκπαιδεύσει από αρχή της πλάσης την ουρήθρα της σε μαραθώνιες κατακρατήσεις;;;;!!) 
• Υποθέτεις ότι τα λεμόνια για τα mohito και τις margaritas, ο μπάρμαν τα κόβει με...τα δόντια του- αφού του ζητάς μαχαίρι να να κόψεις την τούρτα έκπληξη που έκανε η wanna be κουμπάρα, (δηλαδή η Σουλτάνα), στην wanna be νύφη, (δηλαδή η δική μου κουμπάρα!), αλλά αυτός σου δηλώνει πως απλά δεν έχει μαχαίρι!
• Οι μινιατούρες από τα κουτάκια των αναψυκτικών πάνω στην τούρτα με τον ημίγυμνο, (πλαστικό τύπου Κεν Κεν κούκλα), άντρα και πάνω από την επιγραφή "Καλά να πάθεις", σου θυμίζουν αρχικά μπαταρίες και εκφράζεις την απορία σου για το που κολλάνε. (γιατί είπαμε, είσαι μάνα τρίχρονου και αν δεν αλλάξεις μπαταρίες σε ένα παιχνίδι το λιγότερο μια φορά την ημέρα- δεν έχεις κάνει τίποτα!Που αλλού να πάει το δόλιο μυαλό;;;) 
• Όταν βγαίνεις από το μαγαζί, δεν ακούς τον πορτιέρη που σου λέει καληνύχτα. (τα τύμπανα σου καταστράφηκαν!) 
• Μπαίνεις στο αυτοκίνητο να γυρίσεις σπίτι και βάζεις στην διαπασών το Φλασάκι του Μαχαιρίτσα- μην πάθει σοκ ξαφνικά ο οργανισμός από την μουσική σε φυσιολογικά ντεσιμπέλ- αλλά και για να συνεχίσεις το κέφι που έφτιαξες πριν μπεις στο εφιαλτικό άνδρο της ακολασίας! 
• Ανακουφίζεσαι που ούτε στην επιστροφή στο σπίτι δεν σου επιτίθεται ο ψυχοπαθής δολοφόνος με το πριόνι και πέφτεις με την μια στο μαλακό μαξιλάρι σου αδιαφορώντας αν τα smokey eyes σου ξεβάψουν πάνω στην αγαπημένη σου μαξιλαροθήκη. Προτιμάς να βάλεις πλυντήριο την επόμενη παρά να σπαταλήσεις ένα ακόμα λεπτό στο μπάνιο σου! 
• Αποκοιμιέσαι ευχόμενη να μην ξυπνήσει εντελώς αξημέρωτα το μαιμούδι σου!!! (not) 

Πέρα από όλη την αστεία πλευρά αυτού του επεισοδιακού bachelorette party, ήταν μια μοναδικά ευχάριστη εμπειρία να βγαίνω με τα κορίτσια μου, όπως παλιά, ακόμα και αν δεν μας πήγαν όλα κατ' ευχήν! Είναι ωραίο να βλέπεις πως we've still got it- ακόμα ξέρουμε να διασκεδάζουμε έστω και στο ρελαντί, ακόμα γελάμε δυνατά και με την καρδιά μας, ακόμα αδιαφορούμε πλήρως για το τι μπορεί να πιστέψει κάποιος για μας. Στην τελική είναι πολύ ωραίο να ακούς τον άντρα σου να σου λέει πριν φύγεις: " Πού σε αφήνω να βγεις τέτοια ώρα και τόσο κούκλα, μου λες;"  (το καταγράφω για να μην το αρνηθεί στο μέλλον!! 14 years and we still got the heat!) 

Κουμπαρούλα μου, ξέρω πως ξέρεις πως για ελάχιστα άτομα θα έκανα αυτή την υπέρβαση. Για σένα όλα. Γιατί το αξίζεις και με το παραπάνω. Γιατί έχουμε περάσει μοναδικές και ατελείωτες στιγμές μαζί και δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω αυτή την συγκεκριμένη στιγμή της ζωής σου! Ραντεβού στο, age appropriate,   bridal shoer και φυσικά στην μεγάλη μεγάλη μέρα! (θα το κάψουμε λέμε!) 

Οφείλω να αναγνωρίσω φιλική συμμετοχή σε αυτή την ανάρτηση της "δεν υπάρχεις λέμε" Αρετής, που όλο το βράδυ μου πάσαρε απλόχερα έμπνευση! Ως μανούλα ενός τρίχρονου και ενός σχεδόν δίχρονου- ταυτιστήκαμε απόλυτα! (της Σουλτάνας δεν της αναγνωρίζω συμμετοχή- έτσι για να την τσιτώσω...χιχιιχιι- όχι ότι με διαβάζει!!!) 

Φτιάξαμε τον δικό μας διαστημικό πύραυλο!! (με ένα μπουκάλι αναψυκτικού και δυο ρολά υγείας!)

Μετά την επιτυχία που είχε το τρενάκι που φτιάξαμε μόνοι μας από ρολά τουαλέτας, έψαξα να βρω τι άλλο μπορούμε να φτιάξουμε με αυτό το ταπεινό και καταφρονεμένο υλικό και έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία ενός διαστημικού πυραύλου, όμως όσο και να έψαξα να την βρω εκ των υστέρων να σας την δείξω εδώ- δεν την βρήκα πουθενά. 

Ωστόσο έστω και εικονικά χωρίς καν οδηγίες, μπορείς να φτιάξεις έναν άκρως εντυπωσιακό διαστημικό πύραυλο που πετάει και φωτιές μάλιστα, μόλις με δυο ρολά τουαλέτας και ένα μπουκάλι αναψυκτικού ενάμιση λίτρου! 

Δεν με πιστεύεις;;; Και τότε πως προσγειώθηκε στο μπαλκόνι μας αυτός ο σούπερ αστεράτος διαστημικός πύραυλoς;;;;

Για αρχή ήπιαμε ενάμιση λίτρο coca cola! (light γιατί είμαστε και σε δίαιτα!) Έπειτα μαζέψαμε όλα τα υπόλοιπα υλικά μας. Θα αναρωτιέστε τι δουλειά έχουν τα ρεβίθια στην κατασκευή μας. Αυτοσχεδίασα και ήθελα ο πύραυλος μας να κάνει και θόρυβο και το μόνο που βρήκα εύκαιρο ήταν τα ρεβίθια. 

Στην πορεία, κατέληξα πως θα προτιμούσα να μην είχαμε ζωγραφίσει το μπουκάλι του αναψυκτικού, να το είχαμε αφήσει διαφανές και να βάζαμε μέσα ασημόσκονη μαζί ίσως με μεγάλες ασημένιες πούλιες ή κάτι άλλο που να φαίνεται "διαστημικό" ώστε να βλέπεις μέσα και την κίνηση! Που ξέρετε ίσως και να κάνουμε έναν ακόμα πύραυλο ακριβώς έτσι... 

Ωστόσο το μαιμούδι συμμετείχε όπως πάντα ενεργά, ζωγραφίζοντας τα πάντα και κόβοντας σε λωρίδες το γκοφρέ χαρτί, ενώ τον "αγγάρεψα" να βάλει αυτός μέσα όλα τα ρεβίθια! (ένα, ένα τα έβαζε - πάνω από μισή ώρα ασχολιόταν!) 

 Για αρχή φτιάξαμε τους "ωθητήρες" που πετάνε και την φωτιά που δίνει ώθηση στο διαστημόπλοιο μας. Η φωτιά δεν είναι παρά γκοφρέ χαρτί και ρυζόχαρτο κομμένα σε λωρίδες. Τα κολλήσαμε εσωτερικά με υγρή κόλλα και στην πορεία προσθέσαμε το κωνικό σχήμα. ( με θερμοπίστολο). Αυτά από μόνα τους- για ένα μικρότερο παιδάκι είναι τα τέλεια διαστημικά πυραυλάκια. 

Αφού φτιάξαμε και κολλήσαμε και τον κεντρικό κώνο, κολλήσαμε τους "ωθητήρες" στα πλάγια, βάλαμε  και μερικά... αστεράτα  αυτοκόλλητα και αυτό ήταν! Έτοιμος ο πύραυλος μας!!! (μην με ρωτάτε πως έφτιαξα τους κώνους, με δυσκολεύει πάντα αυτό το σχήμα και αφού δεν είχα βρει και το tutorial, τα έκανα όπως καταλάβαινα χωρίς να με ενδιαφέρει να είναι τέλειο)

Και οι αποστολές μας πήραν φωτιά....  Πρώτα τοποθετούμε τον πύραυλο μας κάτω. Τον ταρακουνάμε δυνατά- ακούγοντας τις  μηχανές του- (βλ. ρεβίθια!), μετράμε αντίστροφα και.... 

Δέκα, εννιά, οχτώ, εφτά, έξι, πέντε, τέσσερα, τρία, δύο έναααααα....

Εκτόξευσηηηηηηη 

Από εκεί και πέρα είναι όλα θέμα της φαντασίας μας!! Εσείς πια διαστημική περιπέτεια θα ζήσετε;;; 

Δείτε και άλλους χειροποίητους πυραύλους! 

Της γλυκιάς Έυης εδώ και της Έλενας εδώ.!

Όταν ένα "απλό" δώρο και μια "απλή" ευχητήρια κάρτα, απλά....δεν αρκούν....

Πάντα χαίρομαι όταν ακούω πως μια μανούλα είναι έγκυος. Ακόμα περισσότερο χαίρομαι όταν διανύει μια καλή εγκυμοσύνη και φυσικά ακόμα περισσότερο όταν φέρνει στον κόσμο το μωρό που με τόση αγάπη πρόσεχε για εννιά μήνες μέσα στο ίδιο της το σώμα. 

Όταν όμως αυτή η μανούλα φέρνει στο κόσμο το ουράνιο τόξο της- ένα μωρό δηλαδή που ακολούθησε μετά από την απώλεια ενός άλλου μωρού- τότε αυτή η χαρά φτάνει μέχρι τα ουράνια, δεν περιγράφεται. 

Το έχω ζήσει και ξέρω.  Έχοντας χάσει το μωρό που γέννησες, όταν τελικά έρθει το αδελφάκι του που θα καταφέρεις να  κρατήσεις στην αγκαλιά σου, τα συναισθήματα που σου προκαλεί είναι τόσο καθηλωτικά που σχεδόν σου κόβεται η ανάσα. 

Πρόσφατα λοιπόν γέννησε το ουράνιο τόξο της μια μανούλα αγγέλου. Φίλες δεν ήμαστε μα- σαν να ήξερε ο Θεός- γνωριζόμασταν χρόνια και η συμπάθεια ήταν αμοιβαία. Μόλις κόντευε ο καιρός να αποκτήσει το μικρό της θαύμα,  ήξερα πως θέλω να της κάνω ένα άκρως συμβολικό δώρο... 

Ως μανούλα δυο αγγέλων και του δικού μου ουράνιου τόξου, γνωρίζω καλά πως μόλις κρατήσεις το μωρό σου στην αγκαλιά σου, το πάρεις σπίτι σου γερό και δυνατό, είσαι τόσο ευτυχισμένη που σχεδόν πονάς. Πονάς όμως και από την έλλειψη των άλλων σου μωρών. Είναι παιδιά σου και δεν θα τα ξεχάσεις ποτέ. Και  αν δεν τα έζησες, η έλλειψη αναμνήσεων δεν βοηθάει, αντίθετα πονάει πολύ. Ήξερα λοιπόν πως θέλω να της κάνω ένα δώρο προς τιμήν του ουράνιου τόξου της και ένα δώρο προς τιμήν του αγγέλου της...

Και κάπου εκεί στις σκέψεις μου μπαίνει η Τζωρτζίνα.  Η Τζωρτζίνα ήταν η πρώτη μητέρα που πρόσεξα και συμπάθησα ακαριαία στο μάθημα μουσικής έκφρασης που πηγαίναμε πέρσι με τον Δημήτρη Γεράσιμο. Δεν ήταν μόνο ο τρόπος που προσέγγιζε και τα δυο της παιδιά. Ήταν που λατρεύω τις αντιθέσεις και η Τζωρτζίνα συνδυάζει έναν σιωπηλό δυναμισμό και μια βαθιά κρυμμένη ευαισθησία πίσω από μια εξαιρετικά ντελικάτη, μικροσκοπική και γαλήνια φυσιογνωμία.  

Πολλούς μήνες μετά την αρχική μας γνωριμία έμαθα πως έφτιαχνε χειροποίητες δημιουργίες. Βλέποντας αυτές ακριβώς τις δημιουργίες, σε συνδυασμό με την προσωπικότητα της που αγαπώ- ήξερα πως αν υπάρχει κάποιος να δώσει τον σεβασμό και την αγάπη που αρμόζει σε αυτό το δώρο, είναι αυτή. 

Και είχα δίκιο. Γνωρίζω πως η Τζωρτζίνα έκλαιγε για όσο διάστημα έφτιαχνε την παραγγελία μου. Γιατί καταλάβαινε. Σεβόταν τον πόνο και την χαρά που κρύβονταν πίσω από αυτήν. Κατανοούσε το δέσιμο μεταξύ δυο μανάδων που έζησαν το αδιανόητο. Έθαψαν τα παιδιά τους πριν προλάβουν να τα πάρουν καν σπίτι τους. 

Δυστυχώς έτσι είναι. 

Ανυπομονούσα τόσο πολύ να πάρει το δώρο της το  γλυκό λουλουδένιο μου κορίτσι που όταν το πήγα στον  πατέρα της για να της το δώσει απλά στεκόμουν χαμογελώντας πλατιά χωρίς να μπορώ να αρθρώσω λέξη. 

Τζωρτζίνα να ξέρεις πως  δάκρυα χαράς και συγκίνησης θόλωσαν και τα δικά μας μάτια. Το λουλουδένιο μου κορίτσι συγκινήθηκε πολύ. Και να σου πω γιατί; Γιατί εγώ δεν ξεχνάω- γιατί ξέρω- πως έχει και άλλο ένα παιδί. Και της λείπει. Όσο ευτυχισμένη και να είναι- ένα κομμάτι της θα λείπει πάντα. Και γιατί εσύ το κατάλαβες αυτό. Και τίμησες το αγγελούδι της με τα δάκρυα σου. Που κατά συνέπεια "θωράκισαν" τις δημιουργίες σου με τόση αγάπη. (αγάπη που στην πορεία ενέπνευσε και μένα να φτιάξω την "διαφορετική ευχητήρια κάρτα μου"...

Λουλουδένιο μου κορίτσι, αναμένω καφέ με εκτυφλωτικό ουράνιο τόξο... 
Τζωρτζίνα μου, αναμένω καφέ με όμορφες ξεχωριστές κουβέντες...

Ένα άλμπουμ φωτογραφιών, άκρως μαιμουδίσιο...

Την Κατερίνα την είχα γνωρίσει όταν μου έφτιαξε το άλμπουμ για τα πρώτα γενέθλια του μαιμουδιού μου με θέμα "Πάντα μετά την καταιγίδα, ακολουθεί το ουράνιο τόξο"  και είχα απλά ξετρελαθεί. 

Το έχω λοιπόν πει και θα το λέω συνέχεια, όταν μένω ικανοποιημένη από το ταλέντο και κυρίως την ενέργεια και την εξυπηρέτηση, είμαι πολύ πιστή. Για αυτό ακριβώς τον λόγο, επέλεξα χωρίς δεύτερη σκέψη και πάλι την Κατερίνα για το άλμπουμ των δεύτερων γενεθλίων μας με θέμα "Ένα μαιμουδάκι και η άγρια ζωή του"!

Το ξέρω, το καθυστερήσαμε αρκετά φέτος, μα μέχρι να πάρω τις φωτογραφίες στα χέρια μου, να αποφασίσω ποιες θέλω να τυπώσω, μέχρι να τις κολλήσω, μας βρήκαν τα τρίτα γενέθλια του μαιμουδιού! Καθόλου όμως δεν πειράζει μιας και ακόμα μια φορά η Κατερίνα με αποζημίωσε και με το παραπάνω. 

Το μόνο που κάνω εγώ είναι να της στέλνω την ολοκληρωμένη ανάρτηση των γενεθλίων μας.  Και συνήθως η Κατερίνα με μόλις λίγες διευκρινιστικές ερωτήσεις, (επί του πρακτικού περισσότερο δηλαδή μέγεθος και ποσότητα φωτογραφιών) μου δίνει πάντα αυτό που έχω ονειρευτεί και λίγο παραπάνω! 

Δεν είναι υπέροχο;; Μέσα πήρε την πρωτοβουλία να μου βάλει κίτρινες και πράσινες σελίδες, επιλογή που πραγματικά με ξάφνιασε ευχάριστα και έδεσε υπέροχα με το πάρτι μας. Ενώ το δέσιμο της είναι πάντα εξαιρετικό, μέσα- έξω!

Οι σελίδες, παρότι πολλές, γυρίζουν με απίστευτη ευκολία.... Πολύ σημαντικό κριτήριο. 

Πάντα προσθέτω όσα περισσότερα αναμνηστικά μπορώ, όπως την πρόσκληση, το δικό του καπέλο, τις ευχές και τις κάρτες που έλαβε εκείνη την μέρα. Ενώ στο τέλος πάντα προσθέτω και τις φωτογραφίες από τον πιο προσωπικό εορτασμό μας, μόνο με μας τους τρεις... 

Ανυπομονώ να πάρω στα χέρια μου τις φωτογραφίες και από τα φετινά μας γενέθλια, και να παραγγείλω το άλμπουμ μας στην Κατερίνα, να δω τι θα μου ετοιμάσει πάλι! 

Αυτή την φορά το πακετάκι μου έκρυβε μια ακόμα έκπληξη! Ένα υπέροχο sewing kit για ένα λούτρινο λιοντάρι! Υπέροχη ιδέα για δωράκι, θα βρείτε όλη την σειρά εδώ. 

Την Κατερίνα θα την βρείτε και στην σελίδα της στο fb εδώ! Γλυκιά μου Κατερίνα σε ευχαριστώ για όλα- μείνε συντονισμένη- σύντομα θα μιλήσουμε για μια μέρα στην παραλία!!! 

(Το κείμενο αυτό δεν είναι διαφημιστικό τουλάχιστον όχι με την έννοια πως πληρώθηκα για αυτό. Έμεινα όμως πολύ ικανοποιημένη από μια αγορά μου και θέλω να το μοιραστώ!) 

Φτιάξαμε corn dogs και...ερωτευτήκαμε... (συνταγή- Άκης Πετρετζίκης)

Με τόσες γλυκές συνταγές που ανεβάζω, ίσως μερικοί σοκαριστείτε να μάθετε πως είμαι πιο πολύ παιδί του αλμυρού. Η ζαχαροπλαστική μπορεί να με κέρδισε ως προς την δημιουργικότητα, μα η καρδιά μου ανήκει αμετανόητα και για πάντα στην αλμυρή κουζίνα! 

Λάτρης δε και του σπιτικού "βρώμικου φαγητού" , όταν  είδα αυτή την συνταγή "κόλαση" από, ποιον άλλον, τον Άκη Πετρετζίκη ήξερα πως έπρεπε να την δοκιμάσω άμεσα! 

Σήμερα λοιπόν το μενού είχε τα κολασμένα corn dogs του Άκη, ιταλική φριτάτα στον φούρνο- αγαπημένη συνταγή που κάνω χρόνια, (ουσιαστικά πρόκειται για ομελέτα φούρνου επειδή όμως ο Δημήτρης αρνείται πεισματικά να φάει αυγά τον τελευταίο χρόνο σχεδόν την μετονόμασα και με κάτι τόσο απλό τον ξεγελάω και τρώει...), πατάτες τηγανητές και φυσικά μια πράσινη σαλάτα- έτσι για να πείσουμε τον εαυτό μας πως δεν τρώμε μόνο βρώμικα! 

Ακολούθησα την συνταγή και ήταν πολύ πιο εύκολο από ότι νόμιζα. Επίσης, δεν πίνει λάδι το κουρκούτι στο ψήσιμο, κάτι για το οποίο είχα άγχος. Άφησα φυσικά το λάδι να κάψει καλά! 

Ένα θα σας πω... Δεν έμεινε ούτε δείγμα. Φύλαξα με τα χίλια ζόρια ένα να το φάω αργότερα ώστε να δω αν τρώγεται και κρύο, διότι η συνταγή είναι εξαιρετική ιδέα για κέρασμα σε πάρτι. (τι να κάνω; Θυσία έγινα για να σας διαβεβαιώσω πως μια χαρά τρώγονται και κρύα!) Ξεκίνησα σίγουρη πως θα φάω μόνο ένα ώστε να είμαι στο πλαίσιο της δίαιτας- μην ξεχνιόμαστε- μα μην γελιέστε έφτασα στα...4! Μας ενθουσίασε, καιρό είχαμε να φάμε κάτι λίγο διαφορετικό και τόσο νόστιμο. Απλά τελικά μας άρεσε περισσότερο χωρίς την μουστάρδα και το κέτσαπ. (δεν τρώμε γενικά όμως από αυτά!). Φυσικά δεν είναι ένα φαγητό για πολύ συχνά, γιατί έστω και σπιτικό, είναι "βρώμικο". Όμως για μια Δευτέρα πριν από μια δύσκολη εβδομάδα, μια ξεχωριστή οικογενειακή Κυριακή, ένα πάρτι, είναι πραγματικά ότι πρέπει!

Να τα δοκιμάσετε οπωσδήποτε. Το κουρκούτι είναι αρκετό σχεδόν για την διπλάσια ποσότητα λουκάνικων. Εμένα μου έμεινε και έτσι έφτιαξα και άλλα πριν λίγο για βραδινό του Παναγιώτη- κατόπιν ρητής εντολής του! Αλλιώς δίνει και άλλες εναλλακτικές ο μάστερ σεφ! 

Αυτό που δοκίμασα εγώ και ξετρελάθηκα ήταν το εξής. Είχα μερικά στρογγυλά τυράκια babybel στο ψυγείο, τα τρώει που και που το μαιμούδι. Πήρα μερικά, τα έριξα μέσα στο κουρκούτι και τα έψησα ίσα για ένα λεπτό... 

Τι να πω;;; Η πιο λαχταριστή και τυρένια μπουκίτσα! Ακόμα μια υπέροχη ιδέα, δεν ξέρω όμως πως στέκεται κάτι τέτοιο σε μπουφέ αν παγώσει... (δεν έμεινε κανένα για να στο επιβεβαιώσω!) 

Περιμένω εντυπώσεις!

Το χωριό μου....

Το χωριό μου δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Μια πεδιάδα είναι, αρκετά κοντά στην μόνιμη κατοικία μου, με είκοσι σπίτια όλα και όλα, μια εκκλησία, ένα νεκροταφείο και ούτε ένα καφενείο. 

Είναι όμως το δικό μου χωριό. Αυτό στο οποίο πέρασα τις πιο όμορφες μέρες της παιδικής μου ηλικίας. Στα είκοσι αυτά σπίτια ζουν άνθρωποι που τους γνωρίζω μια ζωή. Στην εκκλησία του παντρεύτηκα και στο νεκροταφείο του έχω αποχαιρετήσει πολλά αγαπημένα πρόσωπα. Καφενείο δεν μας χρειάζεται, οι πόρτες μένουν ανοιχτές και πάντα κάποιος θα σε φιλέψει καφέ αν θες. 

Σε αυτό το χωριό γνώρισα για πρώτη φορά τον παππού μου και την γιαγιά μου. Σε αυτή την αυλή γνώρισα τα ξαδέλφια από την πλευρά της μητέρας μου- κάτι ζεστά και ατελείωτα καλοκαίρια που την γεμίζαμε με τις φωνές μας και τα παιχνίδια μας. Σε αυτό το χωριό πήγα πρώτη δημοτικού με δασκάλα την ίδια μου την θεία. Σε αυτό το σχολείο ερωτεύτηκα για πρώτη φορά ένα ντροπαλό και τόσο γλυκό αγόρι. 

Κάτω από τον τεράστιο πλάτανο του παππού ονειρεύτηκα πολλές φορές την ζωή μου. Διάβασα ατελειώτα κόμιξ και βιβλία. Δίπλα στο πηγάδι και την στέρνα έφτιαξα πολλά κάστρα στην άμμο. Παρακάλεσα πολλές φορές την γιαγιά μου να βουτήξω μέσα στο νερό της. Δεν με άφησε ούτε μια φορά. 

Στο κοτέτσι του μάζεψα πολλά φρέσκα αυγά. Κάποιες φορές ακόμα καυτά. Φοβήθηκα μα και σεβάστηκα την κλώσα που σε ακολουθούσε απειλητικά με το βλέμμα της μη τύχει και της πειράξεις τα αυγά της. Σήκωσα την μικρή μου ξαδελφή από κάτω και την πήρα αγκαλιά να την παρηγορήσω όταν της επιτέθηκε χωρίς λόγο ο κόκορας. 

Στο επιβλητικό του κατώι- το πρώτο μισογκρεμισμένο πια σπίτι του παππού μου- πολλές φορές μπήκα αθόρυβα, λες και έμπαινα σε χώρο ιερό, νυχοπατώντας και κρατώντας την γιαγιά μου από τη ποδιά της για να βάλουμε λάδι στο λαδικό. ( τι ιεροτελεστία και εκεί- τι μυρωδιές- πόσο σεβασμό διδάχθηκα για τα "αυτονόητα"). 

Στον στάβλο του, πόσες ώρες πέρασα. Ναι, Μέσα στα άχυρα και εγώ, να χαζεύω με δέος τα κατσικάκια και να κάθομαι υπομονετικά- να ξεροσταλιάζω με τις ώρες- σε ένα τελάρο μέχρι να με εμπιστευτούν και να με πλησιάσουν μια σταλιά. Να τα χαιδέψω έστω και ένα δευτερόλεπτο για να τρέχω μετά στην γιαγιά μου και να παρακαλάω με κλάματα να μην τα σφάξουν, να τα αφήσουν να ζήσουν. 

Σε αυτή την αυλή- την αυλή των παιδικών μου χρόνων- λάτρεψα μια κουζίνα εξωτερική μια σταλιά. Από το πλαινό της παραθύρι έβλεπα την γιαγιά μου να τηγανίζει, να μαγειρεύει, να τρέχει αλαφιασμένη. Από την μικρή του ρωγμή -που σαν να υπήρχε από πάντα- έβγαιναν οι λαχταριστές μυρωδιές των φαγητών της γιαγιάς μου. Φαγητά απλά, που απαιτούσαν ένα μόνο σκεύος και δυνατή φωτιά στο γκάζι- μα φαγητά που γιάτρευαν την ψυχή. Πάντα να λαχταράω να αφήσω την ξύλινη πόρτα της ορθάνοιχτη, να ξεχυθεί η μαγεία της έξω, πάντα η γιαγιά να φωνάζει να την κλείσω μη μπουν μέσα γάτες. 

Σε αυτό το χωριό περπάτησα πολλές φορές μέχρι την εκκλησία ή μέχρι το σχολείο. Πολλές φορές πήρα τις ξαδέλφες μου, την μικρή εγώ από το χέρι και μπροστά μου την μεγάλη να κρατάει την μεσαία από το χέρι για να πάμε στην αυλή της εκκλησίας- δίπλα ακριβώς από το κοιμητήριο- να μιλήσουμε ώστε να μας ακούει και ο παππούς όταν πια δεν ήταν μαζί μας... Σε αυτούς τους δρόμους άπειρες φορές περπατήσαμε με την γιαγιά μου για να πάμε το πρωί τα ζωντανά να βοσκήσουν και το απόγευμα για να τα φέρουμε πίσω στον στάβλο. 

Σε αυτό το σπίτι- στο χωριό μου- έφαγα, γέλασα, έκλαψα, τσακώθηκα, δέθηκα, αποκοιμήθηκα, έζησα, τόσες μέρες από την ζωή μου. Σε αυτό το σπίτι, η πόρτα της κουζίνας ήταν πάντα κλειστή γιατί έμπαζε κρύο και το μπάνιο ήταν δυο βήματα έξω από την πόρτα στο σαλόνι. Τα πρώτα χρόνια η γιαγιά ζέσταινε νερό- για να κάνουμε μπάνιο- στην μαντεμένια σόμπα και όμως δεν κρύωσα ποτέ. Σε αυτό το σπίτι οι κουρελούδες πλάκωναν η μια την άλλη και τα υφαντά τα καλά τα προσέχαμε σαν τα μάτια μας. Ο νεροχύτης ήταν από μάρμαρο και η γιαγιά μου έπλενε τα πιάτα με χειροποίητο σαπούνι. 

Σε αυτή την εξωτερική βρύση, στην αυλή του χωριού μου, πλύναμε δεκάδες εντόσθια για μαγειρίτσες πασχαλινές. Πλύναμε δεκάδες χόρτα και λαχανικά. Σε αυτή την εξωτερική βρύση κάθε άνοιξη δεν μπορούσα να πλησιάσω από τις μέλισσες που γυρόφερναν την πασχαλιά που βρισκόταν πίσω της. 

Τώρα, το σχολείο έχει κλείσει από χρόνια. Η εκκλησία κατέρρευσε σχεδόν και είναι και πάλι υπό κατασκευή χάνοντας από την ομορφιά της. Κάτω από τον πλάτανο στην αυλή του χωριού μου, υπάρχει ένα παχύ χαλί από ξερά φύλλα. Η στέρνα είναι γυμνή και άδεια. Το πηγάδι σχεδόν καμουφλαρισμένο από τα φύλλα και αυτό. Το κοτέτσι άδειο. Το πλαϊνό παραθύρι κρύβει μόνο σκοτάδι τώρα πια και η ξύλινη πόρτα είναι μονίμως κλεισμένη. Το κατώι ερημωμένο, η πόρτα του σχεδόν σαπισμένη. Η εξωτερική η βρύση πνιγμένη από τα φύλλα της πασχαλιάς... Το σπίτι- ανακαινισμένο μα άδειο- δεν θυμίζει σε τίποτα το γεμάτο ζεστασιά και αγάπη σπιτικό της γιαγιάς μου. Το πορτόνι μόνιμα κλειστό... 

Η ζωή όμως συνεχίζεται... Και κρυφοκοιτάει πίσω από αυτό...

Η γιαγιούλα μου είναι ακόμα εδώ. Μπορεί να επιστρέφει σαν επισκέπτης στο ίδιο της το σπίτι- μα είναι εδώ. Εμείς είμαστε ακόμα εδώ. Και με μια νέα, φρέσκια γενιά να ακολουθεί ήδη. Αυτόν το καφέ ακόμα μπορείς να τον πιεις αν το θες, σίγουρα με μια βόλτα κάποιος θα σε φιλέψει. Τα φυτά παλεύουν, επιμένουν να μείνουν ζωντανά παρά της εγκατάλειψη. Μπορεί οι περισσότερες φωνές να έχουν σιγάσει, παρουσίες να έχουν χαθεί, εγώ όμως επιμένω. 

Επιμένω να κρατήσω ζωντανές τις αναμνήσεις αυτού του σπιτιού, αυτής της αυλής, αυτού του χωριού. Επιμένω να πίνω τον καφέ μου εκεί ακόμα και αν κάθομαι δίπλα σε ένα χαλί από πεσμένα φθινοπωρινά φύλλα. Επιμένω να θυμάμαι τις όμορφες στιγμές και αυτές να διηγούμαι στο παιδί μου. Επιμένω να του διδάξω πως ακόμα και αν το θέλει μόνο αυτός, η ζωή μπορεί να επανέλθει. Οι αναμνήσεις να πληθύνουν. Να γίνουν δίκες του, προσωπικές. 

Άλλωστε ξέρει ήδη. Ο τρίχρονος γιος μου πολλές φορές με διδάσκει αντί να τον διδάξω. "Να ποτίσω θέλω μαμά. Τα λουλούδια της γιαγιάς στο χωριό σου, μπορώ;"  

Αν μπορείς λέει... Όλα πότισε τα αγόρι μου....  Δεν άφησε ούτε γλάστρα.... Ακόμα και αν το λουλούδι ίσα που φαινόταν μέσα από τις πρασινάδες... Πότισε αγόρι μου και εγώ θα επιστρέφω πάντα εδώ. Στην αυλή των παιδικών μου χρόνων. Γιατί τα παιδιά συνήθως μεγαλώνουν τα καλοκαίρια και εγώ το μεγαλύτερο μέρος των καλοκαιριών μου το πέρασα σε αυτή.  Εδώ μεγάλωσα σχεδόν. Κόβοντας μπουμπούκια από αυτά τα λουλούδια που τώρα εσύ θες να ποτίσεις. 

Θα επιστρέφω πάντα εδώ ακόμα και αν το χαλί των πεσμένων φύλλων είναι τόσο παχύ που σε προκαλεί να ξαπλώσεις πάνω του. θα επιστρέφω και θα σου λέω τις ιστορίες μου. Έτσι. Για να κατανοήσεις, έστω και λίγο, πως από εκείνο το μικρό, ισχνό και σχεδόν αναιμικό κοριτσάκι που ντρεπόταν και την σκιά της, έγινα η γυναίκα και μητέρα που τώρα εσύ γνωρίζεις...

Μπορείς να ζωγραφίσεις με φύλλα;;; Ω, ναι! (έμπνευση Two boys and Hope)

Ξέρω, έχω γίνει λίγο γραφική, μα η Ελπίδα και ο Νικόλας της με εμπνέουν πάντα. 

Αυτή την φορά είδα αυτή την υπέροχα 'ζωντανή" ανάρτηση της για ζωγραφική με φύλλα και ήμουν σίγουρη πως θα είναι στις άμεσες δραστηριότητες μας! 

Σε μια λοιπόν από τις βόλτες μας, μαζέψαμε με το μαιμούδι λίγα φύλλα και του υποσχέθηκα πως θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές! Δεν κρατιόταν να επιστρέψουμε σπίτι και να του δείξω τι θα κάνουμε! 

Και κάπως έτσι μια μέρα ζωγραφίσαμε με...φύλλα! 

Bγάλαμε τα φύλλα μας, τα πινέλα μας, "σηκώσαμε" μανίκια και...λερωθήκαμε αλά φθινοπωρινό στυλ! 

Μου έκανε εντύπωση που παρότι του έβγαλα όλα τα χρώματα, ο ίδιος επέλεξε μόνο το πράσινο και το κίτρινο, ότι δείτε σε κόκκινο είναι δίκη μου εικαστική παρέμβαση!

Μέχρι που κάποια στιγμή, ενθουσιαστήκαμε λίγο παραπάνω και αρχίσαμε να βάφουμε μανιωδώς με τα δάχτυλα- συνηθισμένη τακτική στην μαιμουδοοικογένεια! 

Περάσαμε ένα υπέροχο απόγευμα που μας χάρισε ταξιδιάρικες και πανέμορφες ζωγραφιές να στολίσουμε στους τοίχους μας...

Όταν τελειώσαμε, δεν ήθελα να πετάξω τα φύλλα, ούτε ο Δημήτρης Γεράσιμος ήθελε. Ήταν τόσο όμορφα... Τα αφήσαμε λοιπόν να στεγνώσουν και φτιάξαμε μια υπέροχη γιρλάντα για την κεντρική είσοδο του σπιτιού μας... Έτσι για να καλωσορίσουμε το φθινόπωρο που τόσο αγαπάμε... 

Και αν σας άρεσε αυτό, που να δείτε τι έκανε πριν λίγες μέρες η Ελπίδα με μερικά φύλλα εδώ και εδώ!