THE END OF AN ERA.
Αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ είπε αυτό το αγόρι, όταν ξεκινήσαμε σήμερα να πάμε στην τελευταία του προπόνηση κολύμβησης. Και το είπε με ΠΟΛΥ θλίψη. Κοιταχτήκαμε, κουνήσαμε συγκαταβατικά το κεφάλι και μετά σιωπή...
Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να παλεύει κυριολεκτικά μόνος. Να δίνει ψυχή σε αυτό το άθλημα που τόσο αγάπησε, μα η ψυχή που έδινε να μην φτάνει. Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να ψάχνει απεγνωσμένα τρόπους να βρει την άκρη - να ξανανιώσει όλα αυτά που τον έκαναν να αγαπήσει το κολύμπι εξαρχής. Δύο χρόνια τώρα, τον βλέπω να μην διαβάλει ούτε τον χαρακτήρα του, ούτε την ακεραιότητα του για χάρη ενός αθλήματος.
Και είμαι τόσο περήφανη. Γιατί αυτό το 13χρονο αγόρι, αποχαιρέτησε απόψε ένα κεφάλαιο της ζωής του με απόλυτη αξιοπρέπεια. Αποφάσισε, πως δεν θέλει την πραγματικότητα της αγωνιστικής κολύμβησης. Δεν τον εκφράζουν όσα συνεπάγονται από αυτή. Αυτόν τον τελευταίο χρόνο, με αυτούς τους δαίμονες πάλευε. Μα κόντεψε να μισήσει το ίδιο το κολύμπι σε αυτή την πάλη και για να μην γίνει αυτό, πάρθηκε η μεγάλη απόφαση.
Κολύμπι τέλος.
Εφτά χρόνια ατελείωτων διαδρομών, στροφών και εκκινήσεων έφτασαν στο τέλος. Εφτά χρόνια προσπάθειας, εμπειριών, προσωπικών κατακτήσεων, απίστευτης κούρασης, καλών αλλά και κακών στιγμών.
Μένουμε στις καλές στιγμές. Αυτό κάνουμε εμείς. Αυτό προσπαθώ να του διδάξω. Δεν αφήνουμε την οποιαδήποτε πικρία, να σπιλώσει όλες τις όμορφες στιγμές, όλα τα μικρά και μεγάλα μαθήματα που πήρε αυτά τα χρόνια. Εφτά χρόνια τώρα, το κολύμπι έγινε η δεύτερη φύση του και το κολυμβητήριο το δεύτερο σπίτι του. Τον διαμόρφωσε στον άνθρωπο που είναι σήμερα και αυτό δεν αλλάζει. Τον διαμόρφωσαν όλες οι στιγμές, και οι καλές και οι κακές.
Αυτό το αγόρι λοιπόν αποχωρεί με περισσότερη αξιοπρέπεια από εμένα. Εγώ δυσκολεύομαι ακόμα. Αποχωρεί με το κεφάλι ψηλά και έχοντας ήδη μπει στο επόμενο αθλητικό κεφάλαιο της ζωής του. Ένα κεφάλαιο έκπληξη, γιατί έτσι είναι αυτό το αγόρι. Γεμάτο εκπλήξεις.
ΕΜΕΙΣ λοιπόν, είμαστε ευγνώμονες για όλα τα διδάγματα. Για όλες τις μικρές/μεγάλες στιγμές. Για όλες τις διαφορετικές προσωπικότητες, για όλες τις ματαιώσεις, για όλες τις φιλίες αλλά και αντιπάθειες που δημιουργήθηκαν. (Είπαμε εδώ λέμε μόνο αλήθειες - ακόμα και όταν επιλέγουμε να μην τις πούμε ολόκληρες). Ευγνώμονες για όσα και όσους γνωρίσαμε. Μα κυρίως ευγνώμονες για τον πρωταγωνιστή όλου αυτού...
Το ίδιο το ΝΕΡΟ. Ακούγεται χαζό; Δεν είναι.
Αυτό το αγόρι γεννήθηκε με μια έμφυτη λατρεία για το νερό. Μια κάκιστη εμπειρία δευτερεύοντος πνιγμού τον έκανε να το τρέμει. Και όμως. Τόσο ο ίδιος, όσο και το νερό βρήκαν τον τρόπο όχι μόνο να αγαπηθούν ξανά, μα σχεδόν να γίνουν ένα. Πρόκειται για καρμική σχέση. Μια σχέση στοιχείου με άνθρωπο που μόνο τεράστια οφέλη μας έδωσε.
Οπότε..
Όπως είπα και στο μικρό/μεγάλο αυτόν κολυμβητή.... Κάθε αρχή και δύσκολη, κάθε τέλος και θλιβερό, το ενδιάμεσο είναι που μετράει.
3, 2, 1 Ωωωωωπ.
One last lap.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια σας είναι η κινητήριος δύναμη μου, Η αλληλεπίδραση που χρειάζεται κάθε blogger με τους αναγνώστες του. Θα χαρώ πολύ να σας δω εδώ κάτω...