Φτιάξαμε το δικό μας ημερολόγιο...

Τώρα που ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει περισσότερη συναίσθηση του χρόνου, των ημερών, της εβδομάδας και όλων αυτών των χρονικών πλαισίων, ήθελα να του φτιάξω ένα ημερολόγιο στο οποίο μόνος του θα αλλάζει τις μέρες, τους μήνες και τις ημερομηνίες ώστε να του γίνει όλο αυτό ακόμα πιο αντιληπτό. 

Όπως έχω πει πολλές φορές, το καλό του διαδικτύου είναι πως κυκλοφορούν πολλές υπέροχες ιδέες αρκεί να ξέρεις να ψάξεις. Κάπως έτσι λοιπόν, βρήκα την έμπνευση μου, οπλίστηκα με ότι χρειαζόμουν συν κάμποση υπομονή- αφού τα χειροτεχνικά δεν είναι το καλύτερο μου- και έφτιαξα το πρώτο ημερολόγιο του μικρού μαιμουδιού. 

Το συγκεκριμένο είναι πολύ απλό! Αλήθεια! Πήρα το μάθημα μου μετά το quiet book και ήμουν πολύ πιο οργανωμένη! Να τι χρειάστηκα εγώ: 

• Ένα μεγάλο λευκό χαρτόνι
• αφρώδη χαρτιά χειροτεχνίας σε διάφορα χρώματα
• χοντρό χαρτόνι λευκό- εγώ χρησιμοποίησα από συσκευασίες. 
• μια τσόχα μέγεθος Α4
• ψαλίδι
• μια καλή κόλλα χειροτεχνίας ή έστω πιστόλι σιλικόνης
• αυτοκόλλητα τύπου velcro (τα λεγόμενα χρατς που λέμε!) 

Για να κόψω τους αριθμούς και τα γράμματα, χρησιμοποίησα αυτά τα μαγνητάκια που έχουμε για να φτιάχνουμε λέξεις, (θα τα βρείτε με το κιλό στο γνωστό πολυκατάστημα). Πίεζα το κάθε γράμμα πάνω στο αφρώδες χαρτί και πριν φύγει το περίγραμμα, (γιατί φεύγει, πρέπει ένα ένα να τα φτιάχνετε), το σχεδίαζα με μολύβι. Είχα από πριν μετρήσει ποια και πόσα γράμματα θα χρειαζόμουν για να γράψω τις λέξεις με το πράσινο και μπλε χρώμα,  έτσι έφτιαξα όσα χρειαζόμουν ακριβώς και τα έκοψα με προσοχή. Το ίδιο και με τους αριθμούς τους οποίους στην πορεία κόλλησα πάνω στα κίτρινα τετραγωνάκια. Έκοψα επίσης τα λευκά χαρτόνια για να γράψω πάνω με μαρκαδόρο ανεξίτηλο τους μήνες και τις μέρες και τα κόλλησα και αυτά πάνω σε αφρώδες χαρτί. Έπειτα σχεδίασα τα σύννεφα και τις εποχές, τα έκοψα και τα κόλλησα και αυτά. 

Αφού γίνει όλη η προετοιμασία αρχίζει το διασκεδαστικό κομμάτι να τοποθετήσετε πάνω στο χαρτόνι όλα όσα φτιάξατε ώστε να δείτε πως θα σας χωρέσουν και πως τα θέλετε. Εγώ άλλαξα διάταξη αρκετές φορές μέχρι να καταλήξω σε αυτή. Ήθελα να φτιάξω και ένα ρολόι αλλά δεν μου έμεινε χώρος- δεν πειράζει ευκαιρία για ξεχωριστή χειροτεχνία. Μόλις λοιπόν αποφάσισα την τελική διάταξη αρχίζει ο εφιάλτης του velcro. Και λέω εφιάλτης γιατί εγώ είχα αγοράσει τότε με το quiet book χρατς με το μέτρο χωρίς αυτοκόλλητο, που είτε το έραβες, είτε το κολλούσες. Το ιδανικό είναι να το ράψεις μιας και δεν θα κολλήσει χωρίς να εναντιωθεί- όμως για μένα το ράψιμο δεν είναι επιλογή. Νομίζω πως αν είχα καλή ποιότητα κόλλα χειροτεχνίας δεν θα είχα πρόβλημα, (δεν είχα όμως γιατί την χρησιμοποιούμε και σε άλλες δραστηριότητες και αγοράζω την φτηνή), χρειάστηκε λοιπόν να επιστρατεύσω και την σιλικόνη- που όμως να ξέρετε δεν είναι μόνιμη λύση, θα ξεκολλήσει στην πορεία είναι μαθηματικά βέβαιο. 

Σας προτείνω λοιπόν αν δεν ράψετε,  να αγοράσετε γνήσιο velcro με το αυτοκόλλητο πάνω που είναι πολύ δυνατό και εύκολο στην χρήση. Αλλιώς και η δική μας λύση είναι καλή απλά να έχετε υπόψιν σαν πως πιθανώς θα χρειαστεί να ξανακολλήσετε μερικά στην πορεία- τα παιδικά χεράκια πάντα είναι πιο άγαρμπα από όσο θα θέλαμε! Υπολογίστε πως θα χρειαστεί να κολλήσετε χρατς πίσω από κάθε μήνα, αριθμό, μέρα, εποχή και καιρό και φυσικά στον πίνακα που θα φιλοξενεί τις καθημερινές αλλαγές. 

Έτσι λοιπόν ήταν το ημερολόγιο μας πριν σημειώσουμε την σημερινή ημερομηνία, καιρό και εποχή. 

Και έτσι μόλις τα σημειώσαμε... 

Το κολλήσαμε στον τοίχο δίπλα στην σκάλα για να το αλλάζουμε κάθε πρωί! Είχε πολύ ενδιαφέρον πως ο Δημήτρης Γεράσιμος έτρεξε αμέσως στο παράθυρο να βεβαιωθεί για τον καιρό και πως αμέσως συνειδητοποίησε με πιο άμεσο τρόπο την έννοια της εποχής. Όπως και το γεγονός πως δυο διαφορετικά νούμερα δίπλα δίπλα μας δημιουργούν έναν- πιο μεγάλο αριθμό! 

Αν προσέξετε η επιλογή των χρωμάτων δεν είναι τυχαία. Ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν ξέρει φυσικά να διαβάζει ακόμη, οπότε θα αναγνωρίζει τις μέρες και τους μήνες φωτογραφικά. Ανά τριάδες λοιπόν έχουν διαφορετικό χρώμα- σύμφωνα άλλωστε με την εποχή που τους χαρακτηρίζει. Επίσης στις μέρες της εβδομάδας, το Σαββάτο και η Κυριακή έχουν διαφορετικό χρώμα και αυτές. 

Τώρα που το βλέπω ολοκληρωμένο θα επέλεγα άλλο χρώμα στην τσόχα και στα γράμματα πάνω σε αυτήν γιατί το πράσινο χάνετε στο σκούρο γαλάζιο- όμως σε γενικές γραμμές μου αρέσει πολύ και χαίρομαι γιατί είμαι σίγουρη πως θα τον βοηθήσει πολύ. 

Ετοιμάζουμε πολλά ακόμη, φέτος θα είναι μια πολύ δημιουργική χρονιά- είναι άλλωστε η τελευταία που θα περάσουμε παρέα πριν αρχίσουμε επίσημα το νήπιο! Και θα την αξιοποιήσουμε στο έπακρο! 

Φτιάξαμε το δικό μας... κουκλοθέατρο!

Χθες πήγαμε στο πάρτι γενεθλίων των δυο ξαδελφών μας- το οποίο έγινε σε παιδότοπο. Εκεί όπου κάθονταν τα παιδάκια είχε και ένα κουκλοθέατρο το οποίο πιθανολογώ πως χρησιμοποιεί το κατάστημα όποτε αυτό ζητηθεί.  Μόλις ο Δημήτρης Γεράσιμος το εντόπισε, ξετρελάθηκε και δεν έβγαινε από αυτό, έπαιζε διαρκώς ρόλους πίσω από την κουρτίνα. 

Ξαφνιάστηκα μιας και σε όσες απόπειρες είχα κάνει στο παρελθόν για τέτοιου είδους δραστηριότητα, δεν τον είχε ενθουσιάσει ιδιαίτερα. Βέβαια και εγώ το είχα κάνει με πολύ μικρή σκηνή όπου τα κουκλάκια έμπαιναν στα δάχτυλα. Στο μεταξύ- εφόσον ο ίδιος δεν το ζητούσε- το ξέχασα και εγώ. 

Μέχρι χθες. Βλέποντας τον τόσο ενθουσιασμένο, ενθουσιάστηκα και εγώ και σκέφτηκα πόσο εύκολο είναι να φτιάξω ένα κουκλοθέατρο. Το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα μεγάλο χαρτόκουτο! 

Πήγα λοιπόν στην αποθήκη σήμερα κιόλας το πρωί, βρήκα το πιο μεγάλο χαρτόκουτο και μέσα σε μισή μόλις ώρα και μηδέν κόστος- το παιχνίδι είχε ξεκινήσει!! 

Δεν έχω ιδιαίτερες οδηγίες να μοιραστώ διότι είναι εξαιρετικά απλό. Το συγκεκριμένο χαρτόκουτο ήταν από την καρέκλα φαγητού του Δημήτρη Γεράσιμου όταν ήταν μωρό, αν είχα την επιλογή θα προτιμούσα ένα λίγο πιο ψηλό. Σε φάρδος όμως μου αρέσει πολύ. Έκοψα τα πλαϊνά με έναν καλό χαρτοκόπτη, (για χαλιά είναι ο συγκεκριμένος που έχω), ώστε να μείνει ότι βλέπετε μαζί με τις "βάσεις" τόσο για την ψευδαίσθηση σκεπής στο πάνω μέρος, όσο και για να στέκεται καλύτερα στο κάτω μέρος. Έπειτα σχεδίασα με μολύβι τα παράθυρα και την κεντρική σκηνή και τα έκοψα και αυτά με τον χαρτοκόπτη. Η κουρτίνα με ταλαιπώρησε λίγο μιας και δεν είχα πλαστικό τραπεζομάντιλο να το κολλήσω με χαρτοταινία, οπότε έκοψα ύφασμα από μια παλιά ποδιά που είχα και που ποτέ δεν φοράω- έκανα τρύπες τμηματικά σε σημεία με ένα περφοματέρ, έκοψα ελάχιστα το ύφασμα και το έδεσα με απλό σπάγκο. Έκανα δυο τρύπες και εκεί που θέλω να μαζεύει η κουρτίνα, πέρασα ένα συρματάκι πίπας, (αυτό με το οποίο κάνουμε πολλές χειροτεχνίες) και με το οποίο μπορεί και ο μικρός να το λύνει και να το δένει- αφού απλά το γυρνάει με σπειροειδή τρόπο. 
Τέλος, έγραψα την "επωνυμία" του κουκλοθέατρου και αρχίσαμε το παιχνίδι! 

Δεν χρειάζονται καν ειδικές κούκλες! Μια χαρά παίξαμε με όσα λούτρινα είχαμε ήδη! Μάλιστα έχω μια κούκλα από τα παιδικά μου χρόνια που είναι τρια σε ένα- γίνεται δηλαδή η ίδια η κούκλα με κάποιες κινήσεις ρούχων και Κοκκινοσκουφίτσα,  και Κακός Λύκος και η Γιαγιά, οπότε είναι η ιδανική για το παραμύθι- το οποίο μάλιστα είναι ένα παραμύθι που ποτέ δεν έχουμε διαβάσει έτσι το απόλαυσε διπλά όταν του το έκανα εγώ στο κουκλοθέατρο! 

Αφού παίξαμε στο μπαλκόνι για να σας το δείξουμε με όσο το δυνατόν πιο καλό φως- οι αυλαίες έπεσαν και το παιχνίδι μεταφέρθηκε μέσα στο δωμάτιο του μαιμουδιού όπου πια η φαντασία πήρε φωτιά... (δείτε πονηρό βλέμμα που κρυφοκοιτάει από το παράθυρο...) 

Ένα θα σας πω. Αυτή η κατασκευή έγινε σήμερα το πρωί, αφού μετά περάσαμε όλη την μέρα μας στην παραλία και μετά στο δάσος για πικ νικ! Μόλις επιστρέψαμε όμως σπίτι έτρεξε στο κουκλοθέατρο του και το παιχνίδι συνεχίστηκε από εκεί που το είχαμε αφήσει! 

Η απόλυτη επιτυχία!

Φτιάξαμε τα δικά μας καλαθάκια από...πλαστικά ποτήρια!

Με την πολύτιμη βοήθεια δυο αγαπημένων μου blogger, (τις οποίες θα σας αναφέρω εννοείται στην πορεία), φτιάξαμε με το μαιμουδάκι- για πρώτη φορά φέτος-  τα δικά μας καλαθάκια για το κυνήγι των σοκολατένιων αυγών ή αλλιώς egg hunting.Tο κυνήγι των σοκολατένιων αυγών το  λατρέψαμε όλοι πέρσι, τόσο εμείς όσο και οι καλεσμένοι μας, και έτσι το καθιερώσαμε πλέον σαν μια δική μας οικογενειακή παράδοση.  

Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτό το- αμερικάνικο στην βάση του- έθιμο, ρίξτε μια ματιά στην περσινή μας ανάρτηση όπου τα εξηγώ όλα αναλυτικά. 

Το θέμα λοιπόν με τα καλαθάκια είναι το εξής: Κυκλοφορούν υπέροχα καλαθάκια στην αγορά. Όμως το ποσό που πρέπει να διαθέσεις για 8- 10 παιδάκια που έχουμε εμείς συνήθως καλεσμένα δεν είναι αμελητέο. Πέρσι είχα βρει μερικά χάρτινα σε δεκάδα που ήταν φτηνά- τελικά όμως δεν βόλεψαν καθόλου αφού ήταν χαμηλά και ανοιχτά και τα αυγά έπεφταν, ενώ τα αυτοσχέδια χερούλια που είχα φτιάξει- ήταν μια σκέτη αποτυχία αφού λύνονταν διαρκώς. 

Φέτος λοιπόν μου καρφώθηκε η ιδέα να τα φτιάξω μόνη. Μα πως, αφού με τις χειροτεχνίες δεν το έχω και τόσο. Βρήκα ωστόσο κάτι ποτήρια πλαστικά τύπου foam που είχαμε πάρει για ένα πάρτι και είχαν μείνει σχεδόν όλα και σκέφτηκα να αξιοποιήσω αυτά. (με διάφορους όμως τρόπους, έχω πολλά να μοιραστώ μαζί σας τις επόμενες μέρες!) Μετά από πολλούς πειραματισμούς, (να τα βάψω με τέμπερα- αδύνατον ήθελε πολλά χέρια για να δείξει, να κολλήσω δυο μαζί και να σχεδιάσω μια τρύπα σαν ταίστρα πουλιών- πολύ χρονοβόρο και δεν έδειχνε άλλωστε ωραίο), κατέληξα στο εξής: 

(Πριν συνεχίσω, να θυμίσω πως το δικό μας κυνήγι είναι χρωματικό. Δηλαδή στο κάθε παιδάκι αντιστοιχεί και από ένα χρώμα. Συνεπώς ήθελα να είναι έτσι και τα καλάθια. Το καθένα να αντιπροσωπεύει το χρώμα του κάθε παιδιού.) 

Κόλλησα στο ποτήρι μια λωρίδα χαρτιού- κόκκινο συγκεκριμένα σε αυτό που δοκίμαζα- έγραψα με κόκκινο το όνομα του μαιμουδιού και αφού τρύπησα τα πλαϊνά του ποτηριού με ένα μικρό στραβοκατσάβιδο, πέρασα για χερούλι ένα κόκκινο σύρμα πίπας. (συρματάκια χειροτεχνίας). 

Για να είμαι ειλικρινής δεν τρελάθηκα. Ωστόσο το μυαλό είχε κολλήσει και έτσι ρώτησα τις blogοφίλες μου πως τους φαίνεται. Ήμουν πολύ τυχερή, διότι έτυχε να δουν το ποστ μου δυο αγαπημένα μου κορίτσια- η Έλενα από το Busy Mama's Corner, και η Ελπίδα από το Two boys and Hope.  Και αμέσως μου έδωσαν ιδέα και το μυαλό λύθηκε. Τόσο απλά μα τόσο εμπνευσμένα. Να λοιπόν πως με μπόλικη καλή θέληση και διάθεση για μοίρασμα φτιάξαμε τα πρώτα μας καλαθάκια- από πλαστικά ποτήρια! 

Ναι, ναι κάτω από όλα αυτά κρύβεται ένα ταπεινό πλαστικό ποτήρι foam. Μαζί με αυτό χρειάστηκα και λεπτό σπάγκο σαν τριχιά, πιστόλι σιλικόνης, γκοφρέ χαρτί και σύρματα πίπας σε διάφορα χρώματα.  Μετά το μόνο που μένει είναι να γεμίσετε με...σοκολατένια αυγά! (όχι εσείς, τα παιδιά!!)

Τι έκανα; Πρώτα έβαλα σιλικόνη περιμετρικά του ποτηριού για να περάσω τον σπάγκο κοντά στο στόμιο που είναι και το πιο "δύσκολο". Έπειτα έβαζα σιλικόνη κάθετα σε μια μόνο μεριά- δεν χρειάζεται παντού- και τύλιγα γύρω γύρω το σκοινί μέχρι κάτω μια φορά, μετά πάλι πάνω για να γεμίσω τα κενά και μετά πάλι κάτω γεμίζοντας τα υπόλοιπα κενά. Γενικά ο συγκεκριμένος σπάγκος επιτρέπει ατέλειες, εγώ δεν ασχολήθηκα να είναι ομοιόμορφο και έδειξε πολύ όμορφο, σαν μικρή κοφίνα χωριού! Στο τελευταίο κατέβασμα προς τα κάτω, έβαζα σιλικόνη σε όλο τον πάτο και τύλιγα το σπάγκο σε σχήμα σαλιγκαριού. (πολύ εθιστικό έχω να πω!) Έκανα δυο τρύπες με ένα μικρό στραβοκατσάβιδο και πέρασα τα συρματάκια τυλίγοντας τις άκρες τους με σπειροειδή τρόπο! 

Τέλος. Έκοψα και γκοφρέ χαρτί σε κάθε χρώμα για να μην φαίνεται το άσπρο εσωτερικό και έτοιμο, ολοδικό μας και πανέμορφο! Η επιλογή δε τόσο του ποτηριού σαν σχήμα, αλλά κυρίως του σύρματος για χερούλι, είναι ιδανικά για αυτές τις ηλικίες, αφού και να το αφήσουν κάτω, το χερούλι δεν πέφτει- μένει σταθερό να περιμένει τα μικρά χεράκια- ενώ το σχήμα κρατάει τα αυγά, (τα περισσότερα τουλάχιστον!!), αρκετά ασφαλή σε πιθανό γέρσιμο, το δε μέγεθος ιδανικό- χωράει περίπου 14 με 16 σοκολατένια αυγά- μικρό μέγεθος. 

Θέλετε να δείτε και πως ήταν το δικό μου καλάθι πριν την βοήθεια των κοριτσιών; 

Δεν θα είχα και πολλά να σας δείξω, σωστά;! ;-) 

Και το πιο ωραίο ξέρετε ποιο ήταν; Πως σε όλο αυτό συμμετείχε και το μαιμούδι, (έκανε τις τρύπες στα ποτήρια, πέρασε τα σύρματα και τα τύλιξε ενώ έβαλε και το γκοφρέ χαρτί!) Τόσο μα τόσο ανυπόμονος αυτό τον καιρό, να έρθει η μέρα που θα τρέξει στο κήπο για να ψάξει για τα κόκκινα αυγά που είναι τα δικά του!

Ανυπομονώ και εγώ τόσο! Εύχομαι μόνο να μας κάνει καλό καιρό... 

(Αυτή η ανάρτηση δεν θα γραφόταν σήμερα αν τα κορίτσια μου, Έλενα και Ελπίδα δεν με βοηθούσαν όταν το χρειάστηκα. Δείτε εδώ ακόμα μια υπέροχη κατασκευή για πασχαλινό καλάθι από την Ελπίδα, ενώ και η Έλενα ασχολείται διαρκώς με κατασκευές- δεν έχετε παρά να δείτε εδώ. 
Μια ακόμα πολύ όμορφη εκδοχή για πασχαλινό καλαθάκι θα βρείτε στα Ανθομελάκια εδώ!)