Ένας μήνας χωρίς το υπνωτικό μου....

Πέρασε σχεδόν ένας μήνας από τη μέρα που κοιμήθηκε ο Δημήτρης για πρώτη φορά μόνος του στο δωμάτιο του... 

Μπορώ λοιπόν με σιγουριά πλέον να κρίνω εκ του αποτελέσματος, πως η μετάβαση- για τον Δημήτρη- ήταν εξαιρετικά εύκολη. Αν εξαιρέσουμε ένα και μόνο βράδυ (το δεύτερο) που ξυπνούσε διαρκώς θέλοντας αγκαλιά, όλα τα υπόλοιπα κοιμήθηκε σαν πουλάκι- ίσως και καλύτερα από ότι στο δωμάτιο μας που ξεσηκωνόταν με το παραμικρό αφού ξυπνάει γενικά πολύ εύκολα. 

Για μένα πάλι τα πράγματα δεν ήταν το ίδιο απλά. Πέρασαν 5 μέρες που δεν κοιμόμουν σχεδόν καθόλου και άλλες τόσες που ξύπναγα διαρκώς και πατώντας στις μύτες των ποδιών μου πήγαινα να ελέγξω ότι όλα είναι καλά. Τώρα έχω αρχίσει να το συνηθίζω αν και δεν το κρύβω πως κάποια βράδια που δυσκολεύομαι να κοιμηθώ, εύχομαι μέσα μου να κλάψει για να τον πάρω αγκαλιά και να νανουρίσει και αυτός εμένα. (είπαμε- είναι το υπνωτικό μου) 

Και ναι- ίσως απογοητεύτηκα λίγο που διαπίστωσα πόσο εύκολα "ανεξαρτητοποιήθηκε" το μαιμουδάκι, ίσως ο Δημήτρης να μην απέδρασε "κινηματογραφικά" για να είναι κοντά στη μανούλα, όμως η αλήθεια είναι πως χαίρομαι που αγάπησε τον χώρο του και περνάει και μόνος του καλά! 

Χαίρομαι που το πρωί τον ακούω που ξυπνάει από το διακόπτη του φωτός που τον αναβοσβήνει μανιωδώς και διασκεδάζει. Χαίρομαι που καμιά φορά ακούω το πιπίλισμα του από την ενδοεπικοινωνία. Χαίρομαι που με περιμένει με το χαμόγελο κάθε πρωί όρθιος στη κούνια του και τον παίρνω αγκαλιά και τον πνίγω στα φιλιά. Χαίρομαι που μεγαλώνει όμορφα και ωραία και ας μελαγχολώ και λίγο που γίνεται τόσο γρήγορα. 

Αχ βρε μαιμουδάκι τι μου έχεις κάνει... 

"Είσαι το άλλο μου εγώ- αυτό που γουργουρίζει...!"

Μπορεί να κλείνουμε μόλις 5 χρόνια γάμου....

Όμως συνυπάρχουμε αρμονικά εδώ και 12 χρόνια.  Αρμονικά είπα;Εντάξει- εντάξει... όχι πάντα! Συνυπάρχουμε όμως ενωμένοι σαν μια γροθιά, δυο άνθρωποι εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους που ένωσαν τις ζωές τους, τα μυαλά τους, τις ψυχές τους, το σώμα τους και έγιναν ένα. 

Ναι, υπάρχουν στιγμές που δεν σε συμπαθώ και τόσο πολύ! Υπάρχουν στιγμές που συγκεκριμένες συνήθειες σου με ενοχλούν. Και υπάρχουν και στιγμές που δεν θα με χάλαγε να πλακωθούμε και λίγο στο ξύλο! 

Δεν υπάρχει όμως ούτε μια στιγμή που να μην σε αγαπ-ά-ω.  Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να μετανιώνω για την επιλογή μου να ζήσω στο πλάι σου το υπόλοιπο της ζωής μου. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να μην θέλω μια δική σου αγκαλιά σαν τρελή! 

Είσαι ο μόνος άνθρωπος, (τώρα ο μόνος μαζί με το μαιμουδάκι μας,) που μπορεί να με κάνει να χαμογελάσω ότι και αν έχω. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που η παρουσία του και μόνο μου προκαλεί τόση ηρεμία. (ναι, βρε χαζό αλήθεια- για αυτό γυρεύω καυγά με το παραμικρό για να ανάψουν λίγο τα αίματα- κοντεύεις να εξαφανίσεις τον παλιό καλό εαυτό μου!) Είσαι ο μόνος άνθρωπος που δεν βαριέμαι ποτέ. 

Βασικά είσαι ο άνθρωπος μου. Το στήριγμα μου. Το χαμογελάκι μου. Οι υπέροχες χειλάρες μου. Τα μονίμως "δακρυσμένα" μάτια μου. Η μεγάλη, ζεστή και πάντα ανοιχτή αγκαλιά μου. Η φωνή της λογικής στο παράλογο μυαλουδάκι μου. 

Το ξέρω ματάκια μου- περάσαμε πολλά αυτά τα χρόνια, πολλά και δύσκολα. Έπρεπε να το είχαμε καταλάβει από το τόσο επεισοδιακό ταξίδι του μέλιτος. Έπρεπε να είχαμε καταλάβει πως τα λόγια της Jacklin ήταν προφητικά. 

Όμως "κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα"  και όπως στο ορκίστηκα- ήρθαν μέρες καλές. Γέμισε επιτέλους η αγκαλιά μας, το σπίτι μας, η ζωή μας. 

Να ξέρεις πως εγώ είμαι εδώ να σου κάνω καραγκιοζιές να γελάς, να σου τσακίζω το νευρικό σου σύστημα με παραφροσύνες, να σου μαγειρεύω πλουσιοπάροχα, (ε- ναι ο έρωτας περνάει ΚΑΙ από το στομάχι), να σου μιλάω με τις ώρες μέχρι να μην με ακούς πλέον, να σου φωνάζω που δεν με ακούς, να σου ζητάω αγκαλίτσες μετανιωμένη, να αφιερώνομαι ολοκληρωτικά στο παιδί μας και να κάνουμε και άλλα πολλά πολλά παιδάκια μέχρι- όπως μου έχεις πει- να μην μας φτάνει πια η σοφίτα!! (λυποθύμισες ή όχι ακόμη;!) Να ξέρεις πως θα είμαι εδώ μέχρι να με σιχαθεί η ψυχή σου, γιατί.. "δεν πάω πουθένα, πουθένα, πουθένα, εδώ θα μείνω" (έτσι για να πιάσω και το δικό σου ρεπερτόριο!)

 Ναι μικρέ μου, την πάτησες. Με φορτώθηκες για μια ζωή και όπως σου είπε και ο πατέρας μου εκείνη την ημέρα- 28 Ιουνίου του 2009- "Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Αλλαγές δεν δεχόμεθα" χιχιχι

Αγώνες Μπουρμπουλήθρας!

Σήμερα είχαμε τους "Αγώνες Μπουρμπουλήθρας" στο κολυμβητήριο που πάμε με το μαιμουδάκι. 

Μπουρμπουλήθρας γιατί, όπως λέει η δασκάλα μας, σε αυτό το στάδιο μόνο μπουρμπουλήθρες μπορούμε να περιμένουμε να κάνουν! χεχε

Πήγαμε το πρωί και γινόταν χαμός. Μπαλόνια παντού, δυνατή μουσική, ένα τραπέζι γεμάτο μετάλλια και πιστοποιητικά, φωτογράφοι, (επαγγελματίες παρακαλώ!!), μπαμπάδες- παππούδες- γιαγιάδες στον ειδικό χώρο έξω από τη πισίνα να περιμένουν να καμαρώσουν τα δελφινάκια τους!

Πρώτη σκέψη της φουκαριάρας- υπέρβαρης- μάνας, (γιατί είπαμε θυσία έχω γίνει για το μαιμουδάκι- όλες οι άλλες μανούλες κορμάρες- τι στο καλό, μόνο εγώ πήρα 20 κιλά στην εγκυμοσύνη;;;) "Ωχ αμάν, πάει, ότι γλίτωσα γλίτωσα- σήμερα όλοι όσοι δεν ξέρουν ήδη ότι έχω γίνει ένα μικρό φαλαινάκι, (ε, το έσωσα;), θα το μάθουν τώρα!!!"  Αμέσως μετά, βαθιά ανάσα,  τόνωση της αυτοπεποίθησης, πλατύ χαμόγελο και βουρ στη πισίνα! Όχι που δεν θα απολάμβανα τους πρώτους αγώνες του μικρού η κουκουβαγομάνα!!

Όλα τα κάναμε! Χαιρετίσαμε περιχαρής τον μπαμπά μας που μας καμάρωνε, πλατσουρίσαμε, επιπλεύσαμε με το "μακαρόνι" μόνοι μας, κουνήσαμε μανιωδώς ποδαράκια για να πιάσουμε μια φουσκωτή μπάλα πιο μεγάλη από εμάς, (καλά, από τον Δημήτρη μόνο!), κάτσαμε στην άκρη της πισίνας και πέσαμε μέσα μόνοι μας, να μας πάρει η μαμά αγκαλιά, κάναμε τσουλήθρα και μπλούμ, φυσικά κάναμε και τις μπουρμπουλήθρες μας- όλα τέλεια!! 

Μόλις ήρθε η ώρα να πάρουμε το μετάλλιο μας και τον έβαλε η δασκάλα στο βάθρο.... κλάαααααμα!!! Κατακόκκινος έγινε, έσφιξε μπουνίτσες, άνοιξε το στόμα κραυγάζοντας όλο απελπισία!! Φωτιά πήραν τα φλας!! (μωρέ, όχι που είναι δικό μου το παιδί, μα είναι αξιολάτρευτος όταν κλαίει!!) Όλα τα άλλα παιδάκια, χαμογελούσαν, καμάρωναν που άκουγαν μπράβο από τη μαμά, το δικό μου να κλαίει σπαρακτικά!! 

Εγώ πάλι πολύ χάρηκα. Ναι, ναι! Διότι το παιδί μου διαφέρει από τα άλλα και εγώ έτσι τον θέλω- μοναδικό! (η απόλυτη παράνοια της μάνας που λάθος δεν βρίσκει στο παιδί της!) Ναι κυρία μου, εμείς δεν αθλούμαστε για μετάλλια και βραβεύσεις! Εμείς αθλούμαστε από πεποίθηση, (γκούχ- γκουχ), για το άθλημα καθεαυτό, για το "Νους υγιής εν σώματι υγιή"! 

Βασικά, η αλήθεια είναι ότι  Δημήτρης δεν πολυσυμπαθεί τη δασκάλα του! (συνεχίζετε η παράνοια...) Ναι, ναι,  γιατί κατ' αρχάς πειράζει συνέχεια τη μανούλα του ότι δεν τον αφήνει να κάνει ρούπι μόνος του. (εγωωωώ;;;;) Έπειτα μια μέρα που έπαιρνε το χρόνο του να πέσει μέσα στο νερό, η δασκάλα ήρθε και τον έσπρωξε- και από εκείνη την ημέρα- σας ορκίζομαι την στραβοκοιτάει!!

Μετά φόρεσα εγώ το μετάλλιο και καμάρωνα, γιατί στη τελική θα έπρεπε να παίρνουν και οι μανούλες μετάλλιο, τόση κούραση τραβάμε για τα παλιόπαιδα!! 

Το ξέρω παραλήρησα και απόψε!! 

Άντε μαιμουδάκι μου, και του χρόνου!!!!!! 

Εγώ και οι "αμερικανιές" μου...

Οι φίλες μου με λένε "αμερικανάκι" και με κοροϊδεύουν.  

Το αποδέχομαι. Ως παιδί μεταναστών η νοοτροπία μου είναι αρκετά ξενική. 

Λατρεύω τα ήθη και τα έθιμα της Ελλάδας και τα τηρώ ευλαβικά. Ακόμα και αν κάτι δεν είναι από τα μέρη που κατάγομαι- αν μου αρέσει- θα το υιοθετήσω. 

Το ίδιο ακριβώς κάνω λοιπόν και με τα ξένα εθιμοτυπικά. 

Στο σχολείο ήμουν η μόνη στη τάξη μου που διοργάνωνα pajamas parties, ( ή αλλιώς sleepovers όπως λατρεύω να τα λέω). Ατελείωτες συζητήσεις, πίτσες και πάλι πίτσες, ξενύχτι μέχρι το πρωί, 7 με 8 κορίτσια να αποκοιμιούνται η μια πάνω στην άλλη σε ένα δωματιάκι 2 επί 3!

Μεγαλώνοντας καθιέρωσα τα mexican nights όπου μαγείρευα υπέροχη μεξικάνικη κουζίνα και πίναμε sangria και margaritas μέχρι το πρωί. (μεγάλες στιγμές με τα φλαμπέ να κινδυνεύουν να μου λιώσουν τον απορροφητήρα!) Για να μην αναφερθώ στα BBQ days που απλά αγαπώ- ως παντρεμένη πλέον!

Όταν η αδελφή μου παντρεύτηκε, διοργάνωσα  bridal shower, το ίδιο και στη κουνιάδα μου, και ήταν απόλυτα αναμενόμενο να μου διοργανώσει με τη σειρά της η αδελφή μου baby shower όταν κόντευα να γεννήσω τον Δημήτρη-Γεράσιμο. Μάλιστα η μητέρα μου,  μου έχει πει πως στο εξωτερικό συνηθίζουν να διοργανώνουν πριν το γάμο και τα λεγόμενα kitchen tea όπου όλες οι φίλες της νύφης μαζεύονται για τσάι και κάνουν δώρα στη μέλλουσα νοικοκυρά μόνο κουζινικά!! Τέλειο; 

Μην σοκάρεστε λοιπόν που κάνω το πάρτι του μικρού τόσο μεγάλο θέμα- έτσι έχω μεγαλώσει και έτσι μου αρέσει! (έ μαααα! Πάλι εσείς θα τα ακούσετε και ας μην φταίτε!!) Το διαπίστωσα περίτρανα τις προάλλες που έψαχνα μια συγκεκριμένη φωτογραφία για να φτιάξω το δώρο  για τη γιορτή του πατέρα.  Ψαχουλεύοντας λοιπόν έπεσα πάνω σε φωτογραφίες από τα παιδικά μου πάρτι!! Και όλα στο μυαλό μου βρήκαν την εξήγηση τους! Τότε φυσικά δεν υπήρχε το διαδίκτυο- είπαμε δεν είμαστε πιτσιρίκες- έτσι η μητέρα μου είχε ένα βιβλίο της Βέφας Αλεξιάδου, "Πρόσκληση σε παιδικό πάρτι" 

Κάθε χρόνο λοιπόν μου έλεγε να το ξεφυλλίσω και να διαλέξω ποιο θέμα μου άρεσε ώστε να μου το κάνει. Τι χαρά έπαιρνα... Πόσο μου άρεσε να χαζεύω με τις ώρες μέχρι να αποφασίσω.... Εντελώς ενδεικτικά μερικές επιλογές μου...

Και όπως διαπιστώνετε πιστεύω μια χαρά τα κατάφερνε η μανούλα μου και όλα με τα χεράκια της!! Και στις δυο περιπτώσεις που επέλεξα έχει φτιάξει της τούρτες αλλα και τον μπουφέ ανάλογα με το θέμα που είχα διαλέξει.... (α, και δεν θέλω σχόλια για το ensemble μου, μην ξεχνάτε- δεκαετία του '80 ήταν!! χεχε)

Μετά λοιπόν από αυτή την απρόσμενη βόλτα down memory lane, καταλαβαίνω απόλυτα για ποιο λόγο δίνω τόση βάση να διοργανώσω ένα σπέσιαλ πρώτο γενέθλιο πάρτι του μικρού.  Όχι μόνο αυτά τα βιώματα έχω, αλλά τα ασπάζομαι θερμά και σκοπεύω να το κάνω για όσο ακόμα θα αντέχω... 

Πυρετώδης λοιπόν οι προετοιμασίες όπως θα φαντάζεστε, μόλις 18 και σήμερα μέχρι τη μεγάλη μέρα... 

Είναι κάτι στιγμές μαγικές...

Είναι κάτι στιγμές μαγικές... 

Είναι κάτι στιγμές που το μαιμουδάκι ξυπνάει από τις 6:00 και μαζί ξυπνάει και ο μπαμπάς... 

Είναι κάτι στιγμές, πριν καλά καλά βγει ο ήλιος, που κάθεσαι στο μπαλκόνι με ένα ζεστό καφέ στο χέρι που μοσχοβολάει κανέλα, (πάντα), και χαζεύεις τους άντρες της ζωής σου να προσπαθούν να ανοίξουν τα μάτια τους- κάπου χαμένοι ακόμα στη χώρα των ονείρων. 

Είναι κάτι στιγμές, στην απόλυτη ησυχία που επικρατεί πριν ο κόσμος αρχίσει να και πάλι να κινείται, που έχεις την ευλογία να παρατηρείς τα δυο σημαντικότερα πρόσωπα της ζωής σου να δημιουργούν σχέσεις και αναμνήσεις. 

Και εσύ εκεί, με τον καφέ στο ένα χέρι και τη φωτογραφική, (πάντα), στο άλλο,  να προσπαθείς να αποτυπώσεις κάθε κίνηση, κάθε βλέμμα, κάθε άγγιγμα, κάθε συναίσθημα. Να προσπαθείς να διατηρήσεις αυτή τη στιγμή για πάντα. 

Είσαι εκεί, και για μια ακόμη φορά νιώθεις τη καρδιά σου να χάνει ένα χτύπο. Νιώθεις απόλυτη ευτυχία και ευγνωμοσύνη. 

Αυτές τις στιγμές τις αγαπώ. 

Για αυτές τις στιγμές ζω. 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl

Λίγη άμμος, λίγα κουβαδάκια και τα αγόρια μου!

Ε ναι λοιπόν! Κάναμε το πρώτο μας μπάνιο στη θάλασσα! 

Και ήταν υπέροχα.... 

Παρά την λίγη συννεφιά, δεν πτοηθήκαμε.  Ξεκινήσαμε πρωί πρωί τα τρία μας ώστε να προλάβουμε να βουτήξει ο Δημήτρης μεταξύ του πρωινού και του δεκατιανού- αλλά να παίξει και ενδιάμεσα μέχρι να χωνέψει. 

Και έτσι και έγινε. Το παραλιακό μαγαζί ήταν ακόμα κλειστό όταν φτάσαμε, μα εμείς άψογα οργανωμένοι όπως πάντα, είχαμε μαζί ότι χρειαζόμασταν.! Απλώσαμε κουβαδάκια και λοιπά στην ακρογιαλιά και αφήσαμε το μαιμουδάκι να αφηνιάσει... 

Η θάλασσα φυσικά ήταν αρκετά κρύα μα πολύ αναζωογονητική! Ο Δημήτρης δεν έδειξε να ενοχλείται καθόλου από τη θερμοκρασία, αντίθετα ξετρελάθηκε, ενώ εφαρμόσαμε όλα όσα έχουμε μάθει στο μάθημα και το καταδιασκεδάσαμε. Χορτάσαμε κακαριστά γελάκια όταν βουτούσαμε με τον Παναγιώτη εναλλάξ μέσα και βγαίνοντας απότομα κάναμε "Τσααα!!" στο μαιμουδάκι, που μας περίμενε κάθε φορά και με περισσότερη ανυπομονησία! 

Εννοείται ότι πρέπει να ήπια το πολύ τρεις γουλιές καφέ και δεν έκατσα καθόλου στη ξαπλώστρα, (όχι βέβαια και να ξαπλώσω!!), όμως άξιζε και με το παραπάνω- άσε που μετά από 3 χρόνια απουσίας μου από τις θάλασσες λόγω του ιστορικού μου- δεν μπορώ να περιγράψω πόσο ανάγκη το είχα... 

Σήμερα λοιπόν ήταν το πρώτο από πολλά μπάνια που θα ακολουθήσουν, και πείτε με υπερβολική, πείτε με μέχρι και γραφική, μα όταν αυτά τα ποδαράκια ένιωσαν για πρώτη φορά τη υπέροχη και θεραπευτική αλμύρα των δικών μας θαλασσών, ε, ναι- συγκινήθηκα... 

Κουκουβά... 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl

Ένας καταπληκτικός πατέρας...

Λένε πως παντρεύεσαι τον άντρα που θες να γίνει πατέρας των παιδιών σου. 

Συμφωνώ απόλυτα. (άλλωστε ποια είμαι εγώ να διαφωνήσω με την επιστήμη;) 

Αυτό όμως έχει- στα δικά μου τα μάτια- και άλλες προεκτάσεις. Φυσικά και παντρεύεσαι τον άντρα που θες να γίνει πατέρας των παιδιών σου. Αυτό όμως σημαίνει ευθύς εξαρχής πως σου ξύπνησε το ένστικτο της μητρότητας. Άρα αυτό σημαίνει πως περνάς καλά μαζί του, σου διευκολύνει τη ζωή και σε κάνει να γελάς. (διότι το γέλιο είναι το καλύτερο αφροδισιακό) Συνεπώς αυτό σημαίνει πως έχετε ερωτευτεί και πιθανότατα έχεις βρει το άλλο σου μισό. 

Μόνο που εγώ δεν βρήκα το άλλο μου μισό. Βρήκα το άλλο μου εγώ. (αυτό που γουργουρίζει). Δηλαδή ακόμα καλύτερα. Και ήξερα όχι μόνο πως θέλω να είναι ο πατέρας των παιδιών μου, αλλά και πως  θα είναι ένας καταπληκτικός πατέρας. 

Το ήξερα από τα πρώτα κιόλας ραντεβού βλέποντας πόσο περιποιητικός, σεβαστικός και τρυφερός ήταν απέναντί μου. Το διαπίστωσα ακόμα περισσότερο όταν παρά τα διάφορα σκαμπανεβάσματα που πέρασε η σχέση μας- αφού δεν ήμασταν παρά παιδιά όταν σμίξαμε- αυτός δεν το έβαζε κάτω και συνέχισε να με αγαπάει και να με στηρίζει άνευ όρων. 

Και όταν πλέον φτάσαμε να περάσουμε τις πραγματικές φουρτούνες της κοινής μας ζωής και ο Παναγιώτης στεκόταν και πάλι βράχος, φράγμα πανύψηλο να σπάνε πάνω του τα κύματα, όταν αγάπησε τα δυο μας παιδιά που χάσαμε με όλη του τη ψυχή ακόμα και αν δεν τα γνώρισε και με στήριξε για να μην πέσω ακόμα και αν ο ίδιος μετά βίας στεκόταν στα πόδια του, τότε το ήξερα πλέον με βεβαιότητα. 

Και τώρα, που τον έκανα επιτέλους πατέρα και στην πράξη, απλά τον παρακολουθώ να είναι αυτός  που πάντα γνώριζα ότι θα είναι και κάτι ακόμα παραπάνω. Τον παρακολουθώ να μεγαλώνει τον γιο του με αφοσίωση, αγάπη και προστατευτικότητα. Τον παρακολουθώ να ωριμάζει ακόμα περισσότερο και να γίνεται ακόμα πιο όμορφος άνθρωπος από ότι ήδη είναι. 

Μπορεί να μην ξέρω που θα καταλήξουμε σαν ζευγάρι, (καλέ ψέματα, ξέρω πολύ καλά, θα γεράσουμε μαζί, ευτυχισμένοι και πολύ πολύ ερωτευμένοι!), ξέρω όμως καλά πως καλύτερο πατέρα για τα παιδιά μου δεν θα μπορούσα να έχω επιλέξει. Και ευχαριστώ τον Θεό που τον έστειλε στο δρόμο μου και τον έκανε να αγαπήσει εμένα- την γκρινιάρα, τελειομανή και κομματάκι υπερβολική-  Γιάννα. 

Χρόνια σου πολλά μπαμπά του Δημήτρη- Γεράσιμου. Σε αγαπάμε από τα βάθη της καρδιάς μας. Για την ακρίβεια σε λατρεύουμε.