10 χρόνια γάμου- μια τετράδα μπύρες...

10 χρόνια γάμου λοιπόν! (και 17 σχέσης αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία 😂😉😜) Και κάθε χρόνο το παίζουμε πολύ cool και άνετοι, πως εμείς καθόλου δεν τα γουστάρουμε αυτά τα επετειακά και σαχλά, αλλά πως τα καταφέρνουμε όλο και κάτι θα κάνουμε τα δύο μας, (και τα τρία μας από το 2013), για να την γιορτάσουμε αυτή την ηρωική συμβίωση τόσων ετών! (και πως να μην;; Εδώ μπορεί να γιορτάσουμε μέχρι και την πρώτη μας μπουγάδα, στις επετείους σχέσης και γάμου το θυμόμαστε να είμαστε μετριόφρονες και νορμάλ 😂😂😂 ). 

Και για να μην παίρνω στο λαιμό μου και αυτό το σοβαρό λιγομίλητο αγόρι,( όχι τίποτα άλλο με διαβάζει και ο πεθερός μου σε κάτι απρόοπτες στιγμές που δεν πρέπει και μου παραπονιέται να μην εκθέτω τον υιό), θα μιλήσω για τον εαυτό μου- όπως συνήθως άλλωστε.  Φέτος λοιπόν έκανα πολλά όνειρα για αυτά τα 10 χρόνια γάμου. Φανταζόμουν μεγαλεπήβολο gathering σπίτι μας, με πολλά χειροποίητα γλυκά- γιατί είπαμε είμαι δούλα και κυρά δεν πήρε καμία τυχαία το αγόρι- λουσμένα στην χρυσή ζάχαρη και στα περλέ κας κας, μέχρι και σοκολατένιες καρδούλες και γράμματα είχα προμηθεύει κάμποσους μήνες πριν για να γράψω μηνύματα αγάπης πάνω στα, χειροποίητα μην ξεχνιόμαστε, cupcakes! Όλα υπό έλεγχο, και όλα τέλεια!  (γκουχ γκουχ!) Ο Παναγιώτης βέβαια,  πολύ σοφά, (όπως πάντα),  σκεφτόταν πως 2 εβδομάδες μετά θα είχαμε και το μαϊμούδοπάρτι,  όπου μετά τον περσινό πύραυλο που βρέθηκε να φτιάχνει ο καψερός έτρεμε τι θα του λάχει να φτιάξει φέτος, και δεν τρελαινόταν παρά προτιμούσε να κάνουμε κάτι τα τρία μας ως συνήθως. "Άπαπα" διαφωνούσα με στόμφο, "10 χρόνια γάμου και δεν θα κάνουνε grande γιορτή;; Ξεχνά το, ΌΛΑ ΕΓΏ θα τα αναλάβω" διαβεβαίωνα για να μην ξεχνάει κιόλας τι δούλα και κυρά πήρε και να συνεχίσει να την εκτιμά!! 😂😜😂😉!! 

Έλα όμως που κάπου εκεί στο ενδιάμεσο αποφασίσαμε να κάνουμε κάποιες ανακαινίσεις στο σπίτι. Δεκαετία μέτρα το δόλιο, το ήθελε το λίφτινγκ του. Έλα όμως που δεν υπολογίσαμε πόσο χρονοβόρες, κοστοβορες και το κυριότερο εξαντλητικές θα ήταν αυτές οι ανακαινίσεις... Όταν το συνειδητοποιήσαμε ήταν αργά. Ο χορός είχε ήδη ξεκινήσει, έπρεπε να χορέψουμε. Όσο και να ήθελε λοιπόν αυτή η δούλα και κυρά να τα κάνει όλα τέλεια- με καλεσμένους, χειροποίητα γλυκά και ανανεωμένο κιόλας σπίτι- (τρομάρα της), πολύ είχε αρχίσει να φλερτάρει με την ιδέα να το σκάσουνε τα τρία τους incognito για μονοήμερο τρελό μπανάκι. Το σοβαρό αυτό αμίλητο αγόρι, εκστασιάστηκε που επιτέλους λογικεύτηκε αυτό το τέρας οργάνωσης και ψυχεδέλειας το οποίο αποφάσισε 10 χρόνια πριν να παντρευτεί, και πολύ χάρηκε με αυτή την ιδέα. Το φλερτ λοιπόν ευόδωσε, η απόφαση πάρθηκε -  θα το γιορτάζαμε για πάρτι μας. Έλα όμως που αυτή  η δούλα και κυρά το παράκανε όλο αυτό το διάστημα. Γιατί επιλέγει να ξεχνάει πως είναι μια πολύ σπάνια δούλα και κυρά με σοβαρές παθήσεις που δεν ευνοούνται από τις υστερίες και την υπερκόπωση. Κάπως έτσι λοιπόν, σακάτεψε τον ήδη σακατεμένο ώμο της με αποτέλεσμα να φλερτάρει όχι με incognito τρελό μπανάκι αλλά με χειρουργείο, και να ανησυχεί πλέον για το πως θα φέρει βόλτα απλά την καθημερινότητα και όχι grande συγκεντρώσεις με χειροποίητα γλυκά! 

 Σε αυτά όμως τα άσχημα και τα δύσκολα φαίνεται και η μαγεία της αγάπης αυτής που μας έφτασε στα 10 χρόνια γάμου- και 17 σχέσης αλλά είπαμε,  αυτό είναι μια άλλη ιστορία-  και όπως από τότε τα δύο μας, έτσι τώρα τα τρία μας ενωμένοι σαν μια γροθιά, στηρίξαμε όλοι ο ένας τον άλλον, μιζεριάσαμε παρέα, κλειστήκαμε μέσα, ανησυχήσαμε-προσωπικά έκλαψα και πολύ από τον πόνο-  αλλά αργά και σταθερά επανερχόμαστε τουλάχιστον στα βασικά. Μπορεί λοιπόν το σπίτι να έχει σκόνη 2 εβδομάδων στα έπιπλα, στο πάτωμα να γίνεται πάρτι από τα πεταμένα παιχνίδια και άλλα πολλά που επιλέγω να μην βλέπω, το ζεύγος να κοιμάται χωριστά αφού μπορώ να κοιμάμαι μόνο καθιστή στον καναπέ, και μπορεί για δώρο επετείου να αγόρασα μόνο μια τετράδα κουτάκια μπύρας, (για την ακρίβεια να έστειλα την αδελφή μου αφού δεν μπορώ να οδηγήσω) έτσι για την αλητεία και τη καθιερωμένη αμερικανιά που θέλει στα δέκα χρόνια το δώρο να είναι αλουμίνιο και να έφτιαξα μιλφειγ του κουτιού το έτοιμο για να γλυκάνω αυτό το σοβαρό λιγομίλητο αγόρι - όμως.... 

 Κάθε μέση της νύχτας εκεί στο σαλόνι που παλεύω να κοιμηθώ, πλησιάζει ένα μαιμουδάκι και ξαπλώνει στον δίπλα καναπέ και κοιμάται για να μου κάνει παρέα. Κάθε ξημέρωμα που το σοβαρό αγόρι πάει στην δουλειά με ξυπνάει για να μου πιάσει τα μαλλιά και να με βοηθήσει σε ότι άλλο θέλω πριν φύγει. Η κατσαρόλα μαγειρεύεται άναλη για όλους- έτσι για συμπαράσταση- αφού δεν επιτρέπεται να φάω αλάτι, και κάνεις δεν ενδιαφέρεται αν το σπίτι είναι μακράν από τέλειο αρκεί να γίνω καλά. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο του γάμου, της οικογένειας. Αυτή είναι η ουσία.

 10 χρόνια μετά, δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα. 

8 χρόνια γάμου;; SOS! (κατάσταση εκτάκτου ανάγκης -όπως λέει και το μαιμούδι!)

Πως να μοιάζουν άραγε 8 χρόνια γάμου; Ή μάλλον πως να μοιάζουν 8 χρόνια του δικού μας γάμου; 

Κάπως έτσι; 

Ή κάπως έτσι; 

Μάλλον πρόκειται για έναν συνδυασμό και για μας αυτή είναι και η επιτυχία! (κρεμάω σκόρδα μην μας ματιάσω- φτύστε και εσείς, dimitra nkt ακούς;;!! ) 

Για μένα ένας επιτυχημένος γάμος είναι αυτός που δεν αλλάζει και πολλά στην σχέση. Το παν είναι να βασιστεί σε καλά θεμέλια. Μια καλή σχέση δηλαδή. Μια καλή σχέση είναι αυτή που φέρνει γαλήνη στην ψυχή σου, πληρότητα στην καρδιά σου, γέλιο στα χείλη σου και εξιτάρει το μυαλό σου. 

Αν αυτές οι βάσεις υπάρχουν όλα τα άλλα δεν είναι σημαντικά. 

Σε όποια πρόκληση προκύψει -η συζήτηση είναι η απάντηση. Μιλάμε φυσικά για προκλήσεις που θα έρθουν σε έναν γάμο ο οποίος βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στην αρχή "δεν κάνω αυτό που δεν θέλω να μου κάνεις".  Ακόμα και αν αυτές οι προκλήσεις αφορούν θέματα υγείας, οικονομικών ή και απωλειών. Δεν αναφέρομαι σε ακραία περιστατικά συμπεριφοράς τα οποία για μένα είναι η απιστία και η κακοποίηση είτε σωματική, είτε ψυχολογική, είτε λεκτική. 

Εμείς λοιπόν με τον Παναγιώτη συζητάμε ατελείωτα. Ακόμα και όταν η συζήτηση είναι μονόλογος και ακούγομαι μόνο εγώ! Όταν ο Παναγιώτης δεν θέλει να συμμετάσχει σε μια, πιθανότατα ψυχωτική,δική μου συζήτηση, απλά θα με ακούσει- (ή τουλάχιστον θα με πείσει ότι με έχει ακούσει, δεν παίρνω και όρκο!)- και μόλις ολοκληρώσω το παραλήρημα θα μου πει όλο ψυχραιμία. "Εντάξει; Έβγαλες τα συμπεράσματα σου; Ηρέμησες; Έλα τώρα για μια αγκαλιά". Να ξέρετε πως αυτό συνήθως συμβαίνει και στους καβγάδες μας- ή τουλάχιστον συνέβαινε διότι από τότε που έγινα μητέρα έγινα ξαφνικά τέρας αυτοσυγκράτησης των ξεσπασμάτων μου- όπου δεν φαντάζεστε πόσο εκνευριστικό είναι να τσακώνεσαι μόνη σου! Όταν όμως αυτό το ψύχραιμο αγόρι θυμώσει, τότε ξέρω και εγώ να σιωπώ με την σειρά μου, μέχρι να καταλαγιάσουν τα πνεύματα και η συζήτηση να έχει εποικοδομητικό χαρακτήρα! Έχουμε βρει την χρυσή τομή; Μάλλον η μοίρα την βρήκε για μας αφού οι χαρακτήρες μας μοιάζουν σαν δυο κομμάτια παζλ. Αλληλοσυμπληρωνόμαστε και αυτό βοηθάει πολύ. 

Σε αυτά λοιπόν τα οχτώ χρόνια γάμου δεν ήταν όλα ρόδινα. Περάσαμε την μεγαλύτερη δυσκολία και πρόκληση για ένα ζευγάρι- τον χαμό δυο παιδιών μας, των πρώτων παιδιών μας- με ότι αυτό συνεπάγεται στο ψυχολογικό κομμάτι, ενώ όλα όσα χρειάστηκε να γίνουν κατά την διάρκεια αυτών τον τεσσάρων χρόνων λόγω αυτών των απωλειών-  μας κόστισαν πολύ και οικονομικά και σωματικά αφού σε μένα "ξύπνησαν" και ένα αυτοάνοσο νόσημα. Ωστόσο με αμοιβαία στήριξη, απόλυτο σεβασμό και φυσικά πάντα συζήτηση καταφέραμε να είμαστε εδώ οχτώ χρόνια μετά και να κοιτάμε ακόμα ο ένας τον άλλον στα μάτια. 

Να σας αποκαλύψω και το μεγαλύτερο μυστικό όλων;; Οχτώ χρόνια μετά ακόμα γελάμε με την καρδιά μας! Πως; 

Μα έχοντας αίσθηση του χιούμορ! Μην παίρνετε τίποτα τόσο σοβαρά. Ούτε καν τον εαυτό σας! Ας μάθουμε από τα παιδιά μας- αυτά ξέρουν! Το χιούμορ και το γάργαρο γέλιο ομορφαίνουν τα πάντα ακόμα και τα πιο άχαρα πράγματα. 

Να σας αποκαλύψω και το αμέσως επόμενο μυστικό; Η έλλειψη εγωισμού. Ο εγωισμός έχει φάει πολλές οικογένειες.(και όμορφες προσωπικότητες).  Μην αφήνετε τον εγωισμό να τρώει πρώτα από όλα την δική σας ψυχή. Όπως στο παιδί σας πρώτοι θα τρέξετε να ζητήσετε συγνώμη ή να συζητήσετε- έτσι ακριβώς να κάνετε και στο άλλο σας εγώ. (για μένα είναι αυτό που γουργουρίζει!) Φυσικά ο καθένας έχει τον τρόπο του! Εγώ πχ θα προσεγγίσω τον Παναγιώτη με μια "φιλική" για μένα μπουνίτσα στο μπράτσο! Τι να κάνει και αυτός, έχει μάθει να διαβάζει τις προθέσεις μου και να κατανοεί πως η μπουνίτσα- η φιλική έ;;- είναι ο δικός μου τρόπος να τον πλησιάσω και να ζητήσω συγνώμη. 

Πέρσι λοιπόν σας έγραφα πως μοιάζουν τα 14 χρόνια σχέσης- (πόσα;;;) και είχα υποσχεθεί να συνεχίσω με τα 7- τότε -χρόνια γάμου! Κοίτα όμως που εξάντλησα όλη μου την έμπνευση στα πρώτα και έμεινα στην υπόσχεση... Δεν πειράζει όμως ταιριάζει με το όλο concept του γάμου όπου συνήθως όταν ζητάς κάτι η καθυστέρηση στο να το δεις να γίνεται μπορεί να ξεπεράσει και την καθυστέρηση αυτής εδώ της ανάρτησης! 

Εγώ λόγου χάρη ακόμα περιμένω να μου φτιάξει ο Παναγιώτης το καζανάκι που τρέχει και ο Παναγιώτης ακόμα περιμένει να του φτιάξω γαλακτομπούρεκο! 

Στο μεταξύ, τα οχτώ χρόνια γάμου μου φαίνονται πραγματικά λίγα μπροστά στην κοινή ζωή που μας περιμένει και ανυπομονώ να φτάσω στα 48 χρόνια γάμου για να δω τι θα έχω να πω τότε!! (υποψιάζομαι πως τότε το SOS δεν θα φτάνει!) 

Όταν πάντρεψα την Σουλτάνα...

Λοιπόν, σήμερα μας είχε  τραπέζι η Σουλτάνα η Φωφώ. Με είχε πάρει τηλέφωνο πριν μια βδομάδα και μου το είχε δηλώσει. 
-Καλέ γιατί κάνεις τραπέζι; την ρώτησα. Έχουμε καμιά επέτειο που ξεχνάω; (και ταυτόχρονα να σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ μιας και η Φωφώ θυμάται μέχρι και πότε έβγαλα εγώ το πρώτο μου δόντι- σου δημιουργεί ένα αίσθημα ανταπόδοσης όσο και να το πεις!) 
-(χαζά γελάκια) Όχι, ναι, ναι. Μπορείτε, έτσι; απαντάει.
-Τι θα φτιάξεις; την ρωτάω για να επιβεβαιώσω τις υποψίες του μυστήριου τραπεζώματος μετά τις πυρετώδεις διεργασίες του μυαλού μου... 
-Κόκορα μακαρονάδα. μου απαντάει και επιβεβαιώνομαι. 

Καλέ επέτειο γάμου έχει. Γιατί μας καλεί; Γιατί εμείς είμαστε οι κουμπάροι τους! Εμείς τους παντρέψαμε.  Μα πάντα το ξεχνάω. Όχι, δεν είμαι τέρας αναισθησίας. Ήμουν 7 μηνών έγκυος στο μαιμούδι όταν τους παντρέψαμε και ειλικρινά είχα τόσο αλλού το μυαλό μου- που την τελετή σαν όνειρο την θυμάμαι... 

Η Σουλτάνα η Φωφώ λοιπόν, είναι δευτεροπαντρεμένη- δεν το κρύβουμε γιατί δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε. Το ίδιο και ο άντρας της. Αφού λοιπόν είχαν βγάλει όλες τις υποχρεώσεις με τον πρώτο γάμο- στον δεύτερο θέλανε να το γλεντήσουνε όπως αυτοί ήθελαν! Διάλεξαν λοιπόν ένα μικρό- τόσο μικρό που μετά βίας χωρούσα με την κοιλιά μου(!)- ξωκλήσι ψηλά στα όρη, τα βουνά και τα άγρια κατσάβραχα!

Δεν λέω. Ωραία και ρομαντική επιλογή. Όνειρο. Εγώ όμως είχα το νου μου στην κοιλιά ολυμπιακών διαστάσεων... Όχι δεν με απασχολούσε καθόλου σε τι φόρεμα θα χωρέσω, με απασχολούσαν οι συσπάσεις μου που είχαν ήδη ξεκινήσει και οι χωματόδρομοι σχεδόν μιας ώρας διάρκειας για να φτάσουμε στον προορισμό... Με απασχολούσε επίσης το ότι την μεθεπόμενη του γάμου έμπαινα νοσοκομείο για προληπτικές εξετάσεις πριν τον τοκετό λόγω του ιστορικού μου και θα καθόμουν το λιγότερο μια βδομάδα... 

Φόρεμα φυσικά βρήκα και πολύ κουκλίστικο. Όταν είσαι έγκυος όλα χαριτωμένα δείχνουν πάνω σου! Ντύθηκα ροζ κουφετάκι και όταν όλοι μου έλεγαν μα αγοράκι δεν έχεις;  απαντούσα: "Ναι, αλλά η μαμά είναι κοριτσάκι!" 

Στο γάμο αλλά και στο τραπέζι ήταν όλα υπέροχα. Πέρα από τα λουλούδια, όλα τα είχαμε φτιάξει μόνες.  Ακόμα και την λεμονάδα που σερβίραμε στην υποδοχή ή τα γλυκά μετά το φαγητό, όπου η Σουλτάνα είχε επιστρατεύσει κάθε μανούλα και φίλη να φτιάξει την σπεσιαλιτέ της! (η δική μου η μαμά αγόρασε την καλύτερη σπεσιαλιτέ του αγαπημένου της ζαχαροπλαστείου, χεχε!) 

Ωστόσο εγώ αναμνήσεις δεν έχω τόσες, ψέμματα να πω; Είχα τόσες κράμπες που δεν μπορούσα να ανέβω καν τα σκαλιά στο ξωκλήσι και τα σκαμπανεβάσματα στην διαδρομή, (παρά τα 30 χιλιόμετρα που πήγαινε ο δόλιος ο Παναγιώτης!) μου είχαν προκαλέσει συσπάσεις και η μουσική που ήθελε να ακούει η νύφη που ήταν μαζί μας στο αυτοκίνητο, μου είχε προκαλέσει ναυτία! (χεχεχε) 

Κιουρία όμως- δεν έλεγα κουβέντα! 

Στην ταβέρνα που έγινε το γλέντι,  το φαγητό ήταν υπέροχο, (κόκορας μακαρονάδα ντε-- όλοι πιτσιλιστοί φύγαμε!), οι επιλογές των παιδιών για την είσοδο υπέροχες, (ήπιαν τσικουδιά και έφαγαν γιαούρτι με μέλι αντί για τούρτα και σαμπάνιες) και το κέφι πραγματικά αμείωτο αφού επρόκειτο για τους στενότερους συγγενείς και φίλους!

Την τίμησα την Σουλτάνα, μέχρι που χόρεψα, (ψευτό) παρά τις φοβίες μου μα στις δυο ώρες ένιωσα πως είχα συσπάσεις πολλές και μετά από σύσταση μιας φίλης πήγα και ξάπλωσα- αφού η Σουλτάνα είχε προνοήσει οι πιο κολλητοί φίλοι και συγγενείς να διανυκτερεύσουμε εκεί όπου οι ιδιοκτήτες της ταβέρνας είχαν και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Έτσι και έκανα, όταν ήρθε ο Παναγιώτης να με αναζητήσει με βρήκε αποκοιμισμένη, (ούτε που θυμάμαι πω και τι...),  και εγώ το γλέντι να έχει σχεδόν τελειώσει όταν ξανακατέβηκα- δυστυχώς...

Μετά από ένα πολύ δύσκολο βράδυ που ξαγρύπνησα κλαίγοντας από τις κράμπες που είχα- νομίζω πως το πρωινό που ξημέρωσε με αποζημίωσε αφού όλα τα αγαπημένα πρόσωπα ήταν εκεί και περάσαμε μια πραγματικά μοναδική ημέρα. 

Στην Σουλτάνα ωστόσο δεν είχαμε πει πως θα έμπαινα νοσοκομείο την μεθεπόμενη του γάμου- διότι ειλικρινά την είχα ικανή να τον αναβάλει! (ναι τον γάμο!) Η αποκάλυψη έγινε λοιπόν την επόμενη το πρωί και τι και αν της έλεγα πως είμαι καλά, τι και αν της έλεγα πως είναι προληπτικός ο λόγος, πως, πως, αυτή ξεκίνησε τα κλάματα και της πήρε ώρα να σταματήσει... (όταν έφτασαν οι ομελέτες- εντάξει ξεχάστηκε!) 

Αν ακόμα της την λέω που με τραβολογούσε στα βουνά έγκυο γυναίκα με την κοιλιά στο στόμα και υψηλού κινδύνου εγκυμοσύνη; Εννοείται! Αν θα άλλαζα κάτι αν μπορούσα; Όχι, αν και θα ήθελα να είμαι πιο παρούσα πνευματικά και συναισθηματικά - μα μου ήταν αδύνατον. Αν θα ήθελα να χορέψω μέχρι να πέσω κάτω; Ναι- και ας χορεύω σαν βάρκα σε  τρικυμία- αλλά έβγαλα το άχτι μου στα βαφτίσια της τσιχλόφουσκας που πια το παιδί το είχα στα χέρια μου και μπορούσα να χοροπηδήσω όσο ήθελα! Αν θα ήθελα να θυμάμαι πότε πότε πως τους πάντρεψαμε και είμαστε κουμπάροι; Εννοείται! Μα νομίζω και στο ημερολόγιο να το σημειώσω- πάντα θα σταθώ μερικά δευτερόλεπτα πριν συνειδητοποιήσω περί τίνος πρόκειται. Τι να κάνω; Είχα αλλού εστιασμένη την προσοχή. 

Τι να κάνει και αυτή; Να βάλει φρένο στην ζωή της περιμένοντας να σταματήσω εγώ τις γέννες;; Σώθηκε... Ήδη ήμασταν τέσσερα χρόνια σε αυτό το mood. Enough was enough. 

Και κάπως έτσι πάντρεψα την Σουλτάνα. Μαζί με το άλλο μου εγώ. (αυτό που γουργουρίζει). Εγώ άλλαξα τις βέρες, αυτός τα στέφανα. Αν θα δείτε ανάρτηση από το γάμο; Εννοείται! Αν αξιωθεί η Σουλτάνα να πάρει τις φωτογραφίες!

Σήμερα λοιπόν, πριν το κόκορα μακαρονάδα μου σχολίασε κάτι που είχα γράψει στο blog και με κόλλησε. "Καλέ που το ξέρεις εσύ αυτό;" ρώτησα. "Σε διαβάζω" μου λέει- "τι νομίζεις;" 

Ώστε έτσι πονηρή Σουλτάνα;; Αφού διαβάζεις, να το εξτρά δωράκι μου για σήμερα. (ξεπερνάει μέχρι και την σοκολάτα!) Και επειδή πότε, ποτέ διαβάζει και ο καλοπαντρεμένος μα είμαι σίγουρη πως τα περισσότερα τα προσπερνάει και πάει απευθείας στο τέλος- ένα έχω να σας πω! 

Το νου σας! Κοιτάξτε να τα χιλιάσετε! Αυτό σας λέω μόνο! Τρίτη παντρειά δεν έχει! (Σας αγαπώ!) 

;-) 

"Είσαι το άλλο μου εγώ- αυτό που γουργουρίζει...!"

Μπορεί να κλείνουμε μόλις 5 χρόνια γάμου....

Όμως συνυπάρχουμε αρμονικά εδώ και 12 χρόνια.  Αρμονικά είπα;Εντάξει- εντάξει... όχι πάντα! Συνυπάρχουμε όμως ενωμένοι σαν μια γροθιά, δυο άνθρωποι εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους που ένωσαν τις ζωές τους, τα μυαλά τους, τις ψυχές τους, το σώμα τους και έγιναν ένα. 

Ναι, υπάρχουν στιγμές που δεν σε συμπαθώ και τόσο πολύ! Υπάρχουν στιγμές που συγκεκριμένες συνήθειες σου με ενοχλούν. Και υπάρχουν και στιγμές που δεν θα με χάλαγε να πλακωθούμε και λίγο στο ξύλο! 

Δεν υπάρχει όμως ούτε μια στιγμή που να μην σε αγαπ-ά-ω.  Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να μετανιώνω για την επιλογή μου να ζήσω στο πλάι σου το υπόλοιπο της ζωής μου. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να μην θέλω μια δική σου αγκαλιά σαν τρελή! 

Είσαι ο μόνος άνθρωπος, (τώρα ο μόνος μαζί με το μαιμουδάκι μας,) που μπορεί να με κάνει να χαμογελάσω ότι και αν έχω. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που η παρουσία του και μόνο μου προκαλεί τόση ηρεμία. (ναι, βρε χαζό αλήθεια- για αυτό γυρεύω καυγά με το παραμικρό για να ανάψουν λίγο τα αίματα- κοντεύεις να εξαφανίσεις τον παλιό καλό εαυτό μου!) Είσαι ο μόνος άνθρωπος που δεν βαριέμαι ποτέ. 

Βασικά είσαι ο άνθρωπος μου. Το στήριγμα μου. Το χαμογελάκι μου. Οι υπέροχες χειλάρες μου. Τα μονίμως "δακρυσμένα" μάτια μου. Η μεγάλη, ζεστή και πάντα ανοιχτή αγκαλιά μου. Η φωνή της λογικής στο παράλογο μυαλουδάκι μου. 

Το ξέρω ματάκια μου- περάσαμε πολλά αυτά τα χρόνια, πολλά και δύσκολα. Έπρεπε να το είχαμε καταλάβει από το τόσο επεισοδιακό ταξίδι του μέλιτος. Έπρεπε να είχαμε καταλάβει πως τα λόγια της Jacklin ήταν προφητικά. 

Όμως "κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα"  και όπως στο ορκίστηκα- ήρθαν μέρες καλές. Γέμισε επιτέλους η αγκαλιά μας, το σπίτι μας, η ζωή μας. 

Να ξέρεις πως εγώ είμαι εδώ να σου κάνω καραγκιοζιές να γελάς, να σου τσακίζω το νευρικό σου σύστημα με παραφροσύνες, να σου μαγειρεύω πλουσιοπάροχα, (ε- ναι ο έρωτας περνάει ΚΑΙ από το στομάχι), να σου μιλάω με τις ώρες μέχρι να μην με ακούς πλέον, να σου φωνάζω που δεν με ακούς, να σου ζητάω αγκαλίτσες μετανιωμένη, να αφιερώνομαι ολοκληρωτικά στο παιδί μας και να κάνουμε και άλλα πολλά πολλά παιδάκια μέχρι- όπως μου έχεις πει- να μην μας φτάνει πια η σοφίτα!! (λυποθύμισες ή όχι ακόμη;!) Να ξέρεις πως θα είμαι εδώ μέχρι να με σιχαθεί η ψυχή σου, γιατί.. "δεν πάω πουθένα, πουθένα, πουθένα, εδώ θα μείνω" (έτσι για να πιάσω και το δικό σου ρεπερτόριο!)

 Ναι μικρέ μου, την πάτησες. Με φορτώθηκες για μια ζωή και όπως σου είπε και ο πατέρας μου εκείνη την ημέρα- 28 Ιουνίου του 2009- "Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Αλλαγές δεν δεχόμεθα" χιχιχι