Ένας καταληψίας στο κρεβάτι μας...

Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε, μέχρι και σήμερα 26 μήνες μετά, το μαιμουδάκι ακόμα αποκοιμιέται μόνο στην αγκαλιά μου. 

Δεν είναι κάνα κοσμοϊστορικό φαινόμενο, και έχω αναφερθεί σε αυτό δεκάδες φορές, μα η αλήθεια είναι πως είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές της ημέρας, η ώρα που πιθανότατα θα κάτσω και εγώ επιτέλους να χαλαρώσω, η ώρα που κάνουμε με το μαιμουδάκι τα πιο τρυφερά ναζάκια και πειράγματα όλης της ημέρας. 

Όσο μεγαλώνει τόσο πιο χαριτωμένος και ευφάνταστος γίνεται στα παιχνίδια "αγκαλιάς" ενώ πάντα θα με αφοπλίσει με ένα απρόσμενο "απώ" ή με ένα απρόσμενο σβουριχτό φιλί την ίδια στιγμή που έχει πιάσει και με το χεράκι του το μάγουλο σου για να σε φέρει ακόμα πιο κοντά... 

Όταν ήταν μωράκι και σχεδόν μέχρι 12 μηνών, τις φορές που είχε ανησυχία και τον έπαιρνα μαζί μας στο κρεβάτι, κοιμόταν σχεδόν ακίνητος και κουλουριασμένος στην αγκαλιά μου για ώρες. Σίγουρη πως το παιδί μοιάζει σε μένα, είχα χαλαρώσει και παρότι τα χέρια μου δεν τα ένιωθα στο τέλος, τουλάχιστον ο Παναγιώτης είχε όλο το υπόλοιπο κρεβάτι δικό του. 

Ωστόσο ήρθε η αλλαγή και παράπονο δεν έχω, ήρθε σταδιακά και σταθερά. Αφού πλέον δεν βολευόταν κουλουριασμένος στην αγκαλιά μου άρχισε να κοιμάται ο μισός πάνω μου. Είτε στο ώμο μου, είτε στην κοιλιά μου. Και πάλι όμως χωρίς ιδιαίτερες μανούβρες. Σιγά- σιγά άρχισε τα σπρωξίματα με τα πόδια του προς τον Παναγιώτη ο οποίος τον πρώτο καιρό ήταν φανερά σοκαρισμένος από αυτή την απρόσμενη "εισβολή" στον χώρο του. (δηλαδή όλο το κρεβάτι- διότι μπορεί να είμαι βουτηγμένη στα ελαττώματα, μα στον ύπνο κοιμάμαι σαν πουλάκι, εκεί που θα με βάλεις- εκεί θα με βρεις, που είναι συνήθως και η άκρη, άκρη του κρεβατιού- όχι να τα λέμε αυτά!) 

Και ενώ είχαμε κουτσοβολευτεί και λέμε μια χαρά να κάνουμε και τον σταυρό μας, ήρθε το βράδυ που εντελώς ξαφνικά σε ένα τόσο δα μαιμουδάκι δεν έφτανε ένα διπλό άνετο κρεβάτι... 

Κάποια φορά που ξύπνησε με κλάματα πριν κοιμηθώ και τον πήρα μαζί μου στο κρεβάτι, έκατσα και μέτρησα πόσες φορές άλλαξε στάση και πλευρό μέσα σε μισή ώρα. 35 φορές. Άλλαξε στάση 35 φορές, πράγμα που σημαίνει- και δεν είμαι καλή στα μαθηματικά- πως σχεδόν κάθε λεπτό το καμάρι μου έψαχνε μια ακόμα πιο βολική θέση. (και εκείνη την ώρα έλειπε και ο πατέρας του- έχοντας δηλαδή και τον δικό του χώρο στην διάθεση του!) 

Και αυτό που ενώ τον βάζεις κάθετα, πρώτη του δουλειά είναι να γυρίσει οριζόντια δεν το καταλαβαίνω... Δηλαδή τι; Γιατί; (τι έχω κάνει τέλος πάντων να μην μπορώ να κοιμηθώ στο ίδιο μου το κρεβάτι;;;) 

Εννοείται πως τα σπρωξίματα στον μπαμπά με τα πόδια, έγιναν πια κανονικές κλωτσιές, ενώ όταν πάει λίγο προς το μέρος του ο Παναγιώτης φωνάζει μέσα στον ύπνο του- "'άκη, άκη" (άκρη, ντε, άκρη!) Με μένα οφείλω να ομολογήσω είναι λίγο πιο γλυκός μα η αλήθεια είναι πως δεν τον ενοχλώ και ιδιαίτερα. Κάθομαι ως συνήθως στην ακρούλα μου, μην κουνώντας ρούπι... (η φουκαριάρα...!)

Τώρα αν πω ότι δεν ψιλοευχαριστιέμαι την "αναρχία" προς τον Παναγιώτη θα πω ψέμματα, αφού για χρόνια έχω υπάρξει εγώ θύμα της "αναρχίας" του Παναγιώτη που εκτός του ότι αυτός είναι και άλλος κανένας στο κρεβάτι- δεν ξυπνάει κιόλας- ο κόσμος όμως να χαλάσει! (αλήθεια σας λέω, μια φορά έπεσε το κουρτινόξυλο στο δωμάτιο μας ένα εκατοστό δίπλα από το κεφάλι του, εγώ δεν το συζητώ κόντεψα να πάθω καρδιά, ενώ με πήραν τηλέφωνο και από τους δυο κάτω ορόφους να ρωτήσουν τι έγινε- αυτός εκεί... κοιμόταν του καλού καιρού!) 

Όπως και να έχει- δεν σκοπεύουμε να του κόψουμε τα κάποια έκτακτα σκασιαρχεία προς το κρεβάτι μας. Μπορεί η ποιότητα του ύπνου μας να έχει πιάσει πάτο, μα όταν ξυπνάς σε ένα τέτοιο θέαμα, την ίδια στιγμή που θα σου δώσει και ένα γλυκό φιλί για καλημέρα, ε- τότε μόλις έχουμε φτιάξει την ποιότητα της μέρας μας... Άλλωστε πόσα χρόνια ακόμα θα αποζητά να μοιράζεται μαζί μας τις νύχτες του; 

"Θα περπατήσεις δίπλα μου;"

Είμαι της άποψης πως τα παιδιά δεν είναι μόνο παιδιά. Όπως πολύ σωστά έχει θέσει και η φίλη μου η Ελίνα σε ένα κείμενο της, είναι "μεγάλα μυαλά σε μικρά σώματα". 

Έχουμε την τάση πολύ συχνά να υποτιμούμε την νοημοσύνη των παιδιών, (δεν μπορείς να καταλάβεις είσαι μικρός ακόμα), τον συναισθηματισμό τους, (Θύμωσες; Δεν πειράζει θα σου περάσει) τις ικανότητες τους, (πως το κάνεις αυτό έτσι- δεν το κάνεις σωστά, άστο αυτό δεν μπορείς θα το κάνω εγώ) και πολύ περισσότερο υποτιμούμε το αδιαμφισβήτητο ραντάρ τους να αντιλαμβάνονται όλα όσα θέλουμε να τους κρύψουμε. Τα παιδιά μυρίζονται το ψέμα από χιλιόμετρα. 

Κάνοντας λοιπόν όλα αυτά τα λάθη σαν γονείς, μετά αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο μεγαλώνοντας τα παιδιά μας δεν αξιοποίησαν στο έπακρον τις δυνατότητες τους, (όποιες και αν ήταν αυτές), για ποιο λόγο έπαψαν να μας ανοίγονται και να εκφράζουν τα συναισθήματα τους, για ποιο λόγο μας λένε ψέμματα και για ποιο λόγο πιθανότατα μας υποτιμούν και αυτά με την σειρά τους. 

Παρότι το έχουμε βιώσει και οι ίδιοι με τους δικούς μας γονείς- αδυνατούμε τις περισσότερες φορές να αντιληφθούμε στην πράξη, πως τα παιδιά δεν ακολουθούν την συμβουλή μας, μα την ίδια μας την συμπεριφορά. 

Δεν έχει νόημα να ζητάμε από ένα παιδί να πάψει να γκρινιάζει και να φωνάζει- όταν το ζητάμε και εμείς το ίδιο γκρινιάρικα και φωναχτά. Ή όταν και εμείς γκρινιάζουμε και φωνάζουμε.  Δεν έχει νόημα να απαιτούμε την αλήθεια όταν και οι ίδιοι λέμε ψέμματα ακόμα και για τα πιο ασήμαντα πράγματα. Δεν έχει νόημα να θέλουμε να βάζουν τα δυνατά τους- όταν οι ίδιοι δεν τα παροτρύνουμε και δεν τους τονώνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο την αυτοπεποίθηση τους. 

Και επειδή κανείς δεν είναι τέλειος- και πρώτη από όλους εγώ- εδώ έρχεται και στρογγυλοκάθεται η "ειλικρίνεια". 

Από τα πιο ασήμαντα πράγματα και τις πιο μικρές ηλικίες- ο ήλιος δεν πέφτει για ύπνο, ο ήλιος δύει στο ένα μέρος της γης και ανατέλλει στο άλλο μέρος της- δεν θα έρθει ο κακός ο λύκος/αστυνόμος/γείτονας να σε πάρει αν δεν φας το φαγητό σου, πρέπει να φας το φαγητό σου διότι αυτό σε βοηθάει να μεγαλώνεις και να είσαι γερός- μέχρι και τα πιο σημαντικά ζητήματα- η ειλικρίνεια μόνο καλό μπορεί να προσφέρει. 

Με μια μικρή λεπτομέρεια. Δεν μιλάω για την ειλικρίνεια που στο όνομα της θυσιάζονται η ευγένεια, η καλοσύνη, τα όνειρα και η φαντασία. Αυτή την ειλικρίνεια την απεχθάνομαι- σε κάθε σχέση. Μιλάω για μια ελεγχόμενη ειλικρίνεια και πάντα σύμφωνα μέσα στα ηλικιακά πλαίσια των παιδιών. 

Η ίδια σαν παιδί υπήρξα εξαιρετικά οξύθυμη και κυκλοθυμική. Ξεσπούσα με το παραμικρό και έφτανα και σε σημεία να θέλω να κάνω κακό στον εαυτό μου. Ακριβώς όμως τον ίδιο χαρακτήρα είχε και ο πατέρας μου. Μετά ήρθε ο Παναγιώτης στην ζωή μου- αυτή η ήρεμη δύναμη- και άρχισα να ρίχνω τους τόνους. Έπειτα έγιναν και όσα έγιναν και άλλαξα σχεδόν από την βάση μου- αναθεωρώντας την ζωή εξολοκλήρου- και ηρέμησα ακόμα περισσότερο. Ωστόσο, ως μητέρα, με όλη την κούραση να συσσωρεύεται και την γκρίνια του μαιμουδιού κάποιες μέρες να ξεπερνά κάθε όριο, αναδύεται ο παλιός κακός μου εαυτός και μπορεί και να ξεσπάσω. Να φωνάξω. Να μην πέσω στο ύψος του, αλλά να τον σηκώσω με δύναμη και να του επιβάλλω τιμωρία. 

Αυτό έχει γίνει ελάχιστες φορές- μα ήταν αρκετές για να βεβαιωθώ πως μόνο η ειλικρίνεια είναι η λύση. Είτε πριν την κρίση, είτε μετά. Όσες φορές ξέσπασα και φώναξα, ο Δημήτρης άρχισε να ουρλιάζει και αυτός και να τρέχει σαν μανιασμένος. (κάτι που δεν κάνει αφού σε γενικές γραμμές επικρατεί ηρεμία μες το σπίτι) Όσες φορές απαίτησα να μην κάνει κάτι φωνάζοντας αντί να το ζητήσω ήρεμα μα αποφασιστικά, ο Δημήτρης όχι μόνο με αγνόησε μα έκανε κάτι ακόμα χειρότερο για να με εκνευρίσει ακόμα περισσότερο. 

Αυτές λοιπόν τις φορές που βγήκα από τα όρια μου και του φώναξα, την ίδια κιόλας στιγμή τον πήρα αγκαλιά και του ζήτησα να ηρεμήσει. Δεν έχετε ιδέα πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι μια απλή αγκαλιά. Μόλις ηρεμούσε, του ζητούσα συγνώμη. Ναι συγνώμη- διότι ότι και να έκανε δεν δικαιολογείται να φωνάζω έτσι σε ένα τόσο δα μικρό παιδί. Του ζητούσα συγνώμη για την συμπεριφορά μου και του εξηγούσα πως η μαμά αντέδρασε έτσι επειδή είναι πολύ κουρασμένη. Μετά του εξηγούσα πως και αυτός με την σειρά του πρέπει να με ακούει και να προσπαθεί να συνεργάζεται όσο περισσότερο μπορεί. Όλες τις φορές, η συζήτηση ολοκληρώνεται με ένα "Με συγχωρείς; (ναι) σε αγαπώ πολύ, (απώ)", και αγκαλίτσα σφιχτή σφιχτή. Και το παιδί ένιωσε πως κατάλαβα το λάθος μου, (αντί να νομίζει μέσα του ποιος ξέρει τι) και εγώ δεν βούλιαξα το βράδυ που έπεσα για ύπνο στις ενοχές μου, διότι αναγνώρισα το λάθος μου και το παραδέχτηκα στον αποδέκτη του. 

Με αυτό τον τρόπο μπορούν να αποφευχθούν πολλές κρίσεις. Τα παιδιά- όπως πολύ σωστά τονίζει και η Ελίνα στο κείμενο που άλλωστε ενέπνευσε αυτό εδώ-  είναι εξαιρετικοί αποδέκτες της ειλικρίνειας. Αν την ώρα που ξεσπάει ή είναι παράλογο, γονατίσεις στο ύψος του, και πολύ απλά ρωτήσεις τι θέλει, ή τι έχει, αυτό θα σου πει. Αν επίσης ζητήσεις ευγενικά να κάνει λίγη ακόμα υπομονή- τονίζοντας ταυτόχρονα πόσο καλός και υπομονετικός ήταν μέχρι τώρα και τον ευχαριστήσεις για αυτό- επειδή υπάρχουν κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, θα σοκαριστείς με το ότι πιθανότατα θα σε σεβαστεί. Και η απόσπαση προσοχής λειτουργεί θαυμάσια στα νήπια όπως μου έχει πει η γλυκιά μου Αλεξία, ( και πιστέψτε με κάτι ξέρει, 7 θαύματα έχει), όμως δεν το κρύβω είμαι φανατική οπαδός της ειλικρίνειας. 

Φυσικά μιλάω για την  νηπιακή ηλικία που γνωρίζω- είμαι όμως απόλυτα σίγουρη πως αν έχεις φερθεί έτσι στο παιδί σου από όταν ήταν νήπιο θα μπορείς με τον ίδιο ακριβώς τρόπο- δηλαδή την συζήτηση να μάθεις τι προκάλεσε το ξέσπασμα ή την απομάκρυνση και ενός εφήβου. 

Μέχρι ποιο σημείο όμως η ειλικρίνεια; Μέχρι αυτό που δεν του γκρεμίζω όνειρα, δεν του κόβω τα φτερά, δεν του ψαλιδίζω την φαντασία  όπως λέει και η Άσπα. Όποιο και αν είναι το όνειρο του, όποιοι και αν είναι οι στόχοι του, ποτέ μα ποτέ δεν θα του πω "Τι είναι αυτά που λες, σκέψου λίγο λογικά δεν θα τα καταφέρεις/ δεν είσαι εσύ για αυτά/άλλα όνειρα είχα εγώ για σένα" Ποτέ. Και θέλω να πιστεύω πως θα είμαστε εδώ για να αποδειχθεί. Ποια είμαι άλλωστε εγώ για να ξέρω αν θα τα καταφέρει ή όχι; Και αν θέλετε την γνώμη μου, η αγάπη που νιώθω μου υπαγορεύει πως το παιδί μου μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Αρκεί να το θελήσει, αρκεί κάποιος να πιστεύει απεριόριστα σε αυτόν και τις δυνατότητες του. Όποιες και αν είναι αυτές. Ποια είμαι εγώ που θα ζητήσω από ένα άλλο ελεύθερο ον να πραγματοποιήσει δικά μου όνειρα; 

Όπως άλλωστε όλα τα παιδιά. Για να μιλήσουμε λίγο ορθολογιστικά, με την σωστή παρότρυνση ένα μέτριο μυαλό μπορεί να κάνει θαύματα, την ίδια στιγμή που ένα εξαίσιο μυαλό μπορεί να θαφτεί λόγω της απουσίας της. Το πιστεύω αυτό. Αν λες διαρκώς σε ένα παιδί ότι είναι ανίκανο ή χαζό στο τέλος είτε θα σε πιστέψει, είτε δεν θα κάνει κανέναν απολύτως κόπο για να σε διαψεύσει. 

Τα παιδιά λοιπόν δεν είναι παιδιά. Είναι μικροί, πάνσοφοι, ενήλικες. Ενήλικες ωστόσο που ο καμβάς τους είναι ολόλευκος και ο δρόμος όλος μπροστά τους. Στο χέρι μας είναι ποια χρώματα θα τους δώσουμε για να ζωγραφίσουν. Στο χέρι μας είναι αν θα περπατήσουμε δίπλα τους, ίσα δυο βήματα πιο πίσω κάποιες φορές- έτσι για να έχουν τον χώρο τους- μα πάντα με την σιγουριά πως θα τα κρατήσουμε το χέρι όταν χρειαστούν καθοδήγηση, θα τα αγκαλιάσουμε όταν χρειαστούν παρηγοριά, θα τα πιάσουμε πριν πέσουν ή θα τα βοηθήσουμε να σηκωθούν όταν τελικά πέσουν. 

Αυτός άλλωστε δεν είναι ο ρόλος μας; 

Νιώθω και πάλι παιδί όταν...

Με αφορμή αυτή την ανάρτηση της Άσπας μπήκα και εγώ στον πειρασμό να σκεφτώ όλα όσα με κάνουν να νιώθω και πάλι παιδί. Και η αλήθεια είναι πως στο τέλος ενός δύσκολου, χωρίς καθόλου διακοπές, καλοκαιριού, αυτές οι αναμνήσεις με βοήθησαν στο να χαθώ για λίγο σε αυτά τα ανέμελα και ξέγνοιαστα χρόνια...

Νιώθω και πάλι παιδί όταν... 

• Τυχαίνει να ακούσω τραγούδια με τα στρουμφάκια
• Μυρίσω κανναβούρι (ναι, ναι αυτό για τα καναρίνια- είχαμε δεκάδες όταν ήμουν παιδί) 
• Μπαίνω στον χώρο του ξυλόφουρνου στο χωριό της γιαγιάς μου. 
• Τρώω φαγητό από την μητέρα μου. Όλες αυτές οι τόσο γνώριμες και οικίες γεύσεις με ταξιδεύουν. 
• Ανοίγω τις κούτες με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και ετοιμάζομαι να στολίσω το δέντρο. (ντελίριο..)
• Ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια φυσικά! (ξελαρυγγιάζομαι λέμε!) 
• Ανοίγω δώρο από την αδελφή μου. 
• Βασικά όποτε ανοίγω δώρο- τελεία. 
• Βρεθώ σε βιβλιοπωλείο μπροστά από όλα αυτά τα τετράδια, τα μολύβια και τις γόμες. (τα θέλω όλα όπως και τότε, κάνω σχέδια με όνειρο να τα υλοποιήσω όλα όπως και τότε)  
• Πέφτω για ύπνο και κουλουριάζομαι σε εμβρυακή στάση. 
• Τρώω τα coco pops που άφησε το μαιμουδάκι και στο τέλος πίνω το γάλα από το μπολ. 
• Μου ξύνει ο Παναγιώτης της πλάτη- όπως έκανε η γιαγιά μου και ο πατέρας μου. 
• Ακούω το "Twinkle twinkle little star" 
• Σιδερώνω κάποια σεντόνια που έχω από την μαμά μου τα οποία έχουν μια πολύ συγκεκριμένη υπέροχη μυρωδιά. (δεν μπορώ να το εξηγήσω) 
• Ακούω τα τραγούδια του Elvis.
• Παίζω με το μαιμουδάκι. 
• Τα μανίκια στα χειμωνιάτικα πουλόβερ μου είναι τόσο μακριά που κρύβουν τα χέρια μου- μα τα θέλω έτσι διότι για κάποιο ανεξήγητο λόγο νιώθω ασφάλεια. 
• Χώνομαι μέσα στην αγκαλιά του Παναγιώτη νιώθοντας την απόλυτη ασφάλεια που μόνο οι γονείς σου μπορούν να σου προσφέρουν. 
• Βρέχει και θέλω να τσαλαβουτήσω μες στα νερά... 

Εσάς- τι σας κάνει να νιώθετε και πάλι παιδί; 

Μια μεξικάνικη βραδιά και οι συνέπειες της.... (με λίγα λόγια παραληρώ και σήμερα)

Όπως λέει και η Μόνικα στα αγαπημένα Φιλαράκια, "Είμαι πάντα η οικοδέσποινα. Πάντα. Ακόμα και σαν παιδί- σέρβιρα τον καλύτερο αέρα" (στα tea parties των μικρών κοριτσιών φυσικά) 

Κάπως έτσι είμαι και εγώ.  Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου καλούσα πάντα τις φίλες μου σπίτι και είχα πάντα οργανωμένο πρόγραμμα για παιχνίδι! (ναι, γίνεται και αυτό και γίνεται να περάσεις και καλά!) Το παιχνίδι μετατράπηκε σε πυτζάμα πάρτι, αυτά μετατράπηκαν σε εφηβικά sleepovers όπου κουβεντιάζαμε ατελείωτα μέχρι το χάραμα, αυτά μετατράπηκαν σε θεματικές συναντήσεις, ("Αγγουριάδα"- έγραφε η καθεμία ένα θεατρικό και έπρεπε να τα παίξουμε κιόλας-, σε αναπαράσταση των εκπομπών του Μικρούτσικου, σε μια θρυλική συνάντηση μετά τα 18 όπου βγάλαμε όλα τα σημειωματάκια, γράμματα, αναμνηστικά που είχα φυλαγμένα από Γυμνάσιο και Λύκειο, τα διαβάσαμε, γελάσαμε, κρατήσαμε τα απολύτως απαραίτητα και πετάξαμε όλα τα υπόλοιπα σηματοδοτώντας έτσι το "ενήλικο" ξεκίνημα της ζωής μας), αυτά μετατράπηκαν σε τραπεζώματα, πάντα σχεδόν θεματικά, και αυτά μετατράπηκαν σε ενήλικα κανονικά τραπεζώματα, πρωινά, brunch, bridal και baby showers και εν τέλει παιδικά πάρτι! (και ναι- τελείωσε αυτή η παράγραφος της παραφροσύνης και έλλειψης τελείας!) 

Στην δεκαετία λοιπόν των 20, στα εγωιστικά μας, όπως μου αρέσει να τα αποκαλώ, χρόνια, αγαπημένο μας θεματικό τραπέζωμα ήταν το "Mexican night"! Από όταν άρχισα να μαγειρεύω αγάπησα τις διαφορετικές και περίεργες γεύσεις. Όταν διοργανώνω κάτι τέτοιο, είναι όλα στο κλίμα. Ορεκτικά, επιδόρπιο, ντεκόρ τραπεζιού, ακόμα και η μουσική. (ναι είμαι τόσο τρελή) Το θέμα ήταν όμως ότι πάντα περνούσαμε υπέροχα με τις φίλες μου, αυτές απολάμβαναν την περιποίηση και εγώ απολάμβανα να είμαι η οικοδέσποινα. 

Μετά ήρθε το τέλος της δεκαετίας των 20 και η αρχή της δεκαετίας των 30 και μαζί με αυτή η εργασία, οι υποχρεώσεις, η οικογένεια, τα παιδιά. Σε αυτά τα χρόνια υπήρξαν απώλειες- γονέων, σχέσεων, εργασιών, ονείρων, παιδιών- οι οποίες οδήγησαν και σε απώλειες φίλων. 

Τα κορίτσια μου όσο περνούσαν τα χρόνια όλο και λιγόστευαν. Μα δεν με ενοχλεί, ούτε με θλίβει. Διότι στην ζωή μου έμειναν αυτές που άξιζαν. Αυτές που ήταν πάντα δίπλα μου βρέξει χιονίσει. Αυτές που γέλασαν με την χαρά μου μα πιο πολύ από όλα έκλαψαν με την λύπη μου. Αυτές που έκατσαν δίπλα μου όταν βούλιαξα στα σκοτάδια και απλά μου κρατούσαν το χέρι. Αυτές που γνώριζα πολύ καλά πως θα τρέξουν στην ανάγκη μου. Αυτές που με αγαπούν όπως ακριβώς είμαι- ή μάλλον παρότι είμαι όπως είμαι... Όπως θέλω να πιστεύω πως έκανα και εγώ για αυτές... 

Τρία λοιπόν είναι πια τα "κορίτσια μου" και όφειλα να τους χαρίσω μια γεύση από τα παλιά. Τώρα που βάλαμε και πάλι λίγο τις ζωές μας σε τάξη και έχουμε την δυνατότητα. Μια βραδιά που θα μας θύμιζε λίγο τα "εγωιστικά" μας χρόνια. Και κάπως έτσι, μέσω viber, τηλεφωνημάτων και πολλών διαπραγματεύσεων ώστε να τα καταφέρουμε- διοργανώθηκε άλλη μια "Mexican night" με μόνη παράλειψη τα ανάλογα τραγούδια- το μαιμουδάκι είχε άλλη άποψη, ολίγον τον αφορούσε αν η μαμά ήθελε να "κατεβάσει" μεξικάνικα τραγούδια!!  

Και ήταν υπέροχα. Μπορεί την συζήτηση να μονοπώλησαν τα παιδιά, (με κάποιους συζύγους να μας βομβαρδίζουν με φωτογραφίες από παιδιά που δεν κοιμόντουσαν χωρίς την μαμά- χιχι ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε), πιθανοί επικείμενοι γάμοι, (γκουχ- γκουχ) τα μικρά καθημερινά παράπονα μας και η αντιμετώπιση της ρουτίνας, όμως έστω και αν ήταν μόνο για δυο με τρεις ώρες, νιώσαμε και πάλι εκείνα τα μικρά ανόητα κορίτσια που ξεκινούσαν με μεγάλα όνειρα και πολύ τσαμπουκά να ζήσουν την ζωή τους. Ήπιαμε, φάγαμε, μιλήσαμε, γελάσαμε, ξαναήπιαμε και τσουγκρίσαμε στην υγειά μας, ξαναμιλήσαμε και ξαναγελάσαμε. 

Και αφού ήπιαμε και μερικά panadol extra, (όπως και να το κάνουμε οι ανοχή στο αλκοόλ έχει μηδενιστεί σχεδόν), αφού ξεκουμπώσαμε κάποια τζιν, (ναι εγώ ήμουν, οι άλλες κυρίες φρόντισαν να φορέσουν αέρινα ρούχα!!), αφού δεν καταφέραμε να βγάλουμε φωτογραφία με το tablet, (η τεχνολογία μας μάρανε!) και αφού υποστήκαμε bullying από μια θρασύτατη νυχτερίδα, σιγά σιγά το διαλύσαμε αφού όμως πρώτα στηθήκαμε στον αιώνιο καναπέ για την καθιερωμένη φωτογραφία μας. Μόνο που αυτή την φορά χρειάστηκε πολλές προσπάθειες για να βγούμε όλες ταυτόχρονα εμφανίσιμες, (ο φακός τα φταίει όλα!) ώσπου τελικά η φαινομενικά αποτυχημένη προσπάθεια της Κέλλης να τα καταφέρει- ενώ γελούσαμε σαν μανιακές- ήταν τελικά και η επιτυχημένη αφού υπάρχει αρκετή θολούρα ώστε να είμαστε όλες ικανοποιημένες!! 

Κορίτσια μου σας αγαπώ. Καθεμία με έναν ιδιαίτερο μοναδικό τρόπο. 

Αγγελικούλα μου, για όλα τα όμορφα λόγια και την ενθάρρυνση, για τον μοναδικά ακέραιο χαρακτήρα σου. Για την δύναμη σου και τον τσαμπουκά σου και το υπέροχα ανοιχτό μυαλό σου. Γιατί σε κάποια θέματα μόνο εσύ μπορείς να με καταλάβεις. (και εγώ πλέον εσένα). Για το γεγονός πως παρότι μπήκες αργοπορημένα στην ζωή μου, συντονίστηκες, αφουγκράστηκες και το κυριότερο έμεινες σε αυτήν. Γιατί στην τελική είσαι ίδια ο άντρας μου!

Κελλού μου, για όλα αυτά τα ατελείωτα ξενύχτια, για όλες αυτές τις κασέτες και τα γράμματα, για όλη την αγάπη και την πίστη σε μένα και τις δυνατότητες μου, για την μόνιμη ανησυχία σου να κόψω επιτέλους τον καφέ, για εκείνη την "φωνή" που μου έβαλες τότε ακόμα και αν δεν το θυμάμαι, γιατί το έκανες από αγάπη και φόβο για μένα, για όλα τα δάκρυα που προσπαθείς να κρύψεις κάθε φορά που μιλάμε για τα αγγελούδια μου, για το ότι μου "χάρισες" την Θέκλα σε μια τόσο δύσκολη περίοδο της ζωής μου, για το γεγονός πως είσαι τόσο δυναμική, απενοχοποιημένη και ακομπλεξάριστη. Γιατί μόνο εσύ μπορείς να συνδυάσεις 8 χρώματα μεταξύ τους και να ταιριάζουν!

Κουμπαρούλα μου, για όλα αυτά τα ατελείωτα σούρτα φέρτα και τους ατελείωτους συμβιβασμούς με το άστατο ωράριο μου,  την άστατη ζωή μου και τον άστατο χαρακτήρα μου. Για όλη την ευαισθησία, την συμπαράσταση, για όλη την άφθονη αγάπη σου προς όλη μου την οικογένεια. (μα όλη). Για το γεγονός πως με άντεξες στην πενταήμερη και σχεδόν 20 χρόνια μετά με αντέχεις ακόμα. Για την μόνιμη και αδιαμφισβήτητη παρουσία σου σε όλα τα γεγονότα της ζωής μου- μικρά και μεγάλα. Για την αφάνταστη αμηχανία σου να διαχειριστείς το πένθος μου, μα και για την επιμονή σου και το θάρρος σου να είσαι δίπλα μου ακόμα και αν δεν γνώριζες τι να πεις και πως να φερθείς. Για το γεγονός πως είσαι μια ψυχούλα, τόσο καλόκαρδη και χωρίς ίχνος πονηριάς και κακίας μέσα σου. Για το τεράστιο χαμόγελο σου. Γιατί μόνο εσύ κυνηγάς τους καλεσμένους μου να βάλουν σουβερ κάτω από τα ποτήρια τους όταν εγώ δεν είμαι παρούσα! 

Και όπως είπαμε- τον νου σας... Έπεται brunch- μετά τέκνων... 

Μια ευχή και κατάρα μαζί...

Ο θείος μου ο Φώτης έχασε τον γιο του, τον Δημήτρη, όταν αυτός ήταν 17 χρονών. Μαζί με τον Δημήτρη χάσαμε και την Μαίρη, πρώτα ξαδέλφια και πολύ αγαπημένα. Για μένα αυτή ήταν και η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με τον θάνατο, η πρώτη φορά που ανατράπηκε όλο το σύμπαν γύρω μου, η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πως κανείς δεν θα είναι εδώ για πάντα. 

Έκτοτε πέρασαν  20 χρόνια. Είκοσι. 

Όταν ήμουν κλινήρης στο δεύτερο αγγελούδι μου, μου είχε τηλεφωνήσει ο θείος ο Φώτης. Αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που πήρε την μεγαλύτερη δυσκολία που θα μπορούσε να τύχει ποτέ σε άνθρωπο- την κοίταξε κατάματα- την αγκάλιασε και μέσα από αυτήν έγινε ακόμα πιο ξεχωριστός, ακόμα πιο άνθρωπος. Με πήρε τηλέφωνο και μιλούσαμε σχεδόν 2 ώρες. Εγώ- που μιλούσα τότε μόνο με τον Παναγιώτη-  μίλησα μαζί του και μάλιστα στο τηλέφωνο το οποίο απεχθάνομαι, σχεδόν 2 ώρες. 

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο καλό μου έκανε. Ένας άνθρωπος που παρά τον δικό του ατελείωτο Γολγοθά, βρήκε την δύναμη, την διάθεση, να μιλήσει σε εμένα που πάλευα να κρατήσω ένα αγέννητο ακόμα παιδί, στην ζωή. Ένας άνθρωπος που έβαλε την δυσκολία που περνούσα σε βάθρο- δεν την υποτίμησε, δεν επιχείρησε να της μειώσει την σημασία, παρά την αγκάλιασε και της έδωσε την δέουσα προσοχή. 

Εκείνη την ημέρα μου είπε το εξής: "Γιάννα, σου δίνω ευχή και κατάρα μαζί. Να καταλάβεις εγκαίρως πως τα παιδιά μας δεν μας ανήκουν. Δεν είναι ιδιοκτησία μας. Τα παιδιά μας ανήκουν σε Άλλον. Άλλος μας τα δίνει και Άλλος μας τα παίρνει. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσεις τόσο πιο ευτυχισμένη θα είσαι." 

Το γνώριζα ήδη. Είχα ζήσει έντονα τον πόνο του όταν έχασε τον Δημήτρη. Το έζησα ακόμα πιο έντονα όταν έχασε και ο θείος μου ο Στέλιος τον Κώστα του. Το έζησα στο πετσί μου όταν έχασα το κοριτσάκι μου. Το πρωτότοκο παιδί μου. 

Δεν το είχα όμως ακόμα αποδεχθεί. Δεν ήμουν ευτυχισμένη. 

Το κλικ έγινε στο δεύτερο αγγελούδι μου, τότε στο προσκύνημα στον Άγιο Γεράσιμο. Τότε ξαναθυμήθηκα τα λόγια του θείου μου, που ούτως ή άλλως τριγυρνούσαν μέσα στο μυαλό μου πάντα από την στιγμή που μου τα είπε. 

Πριν μερικούς μήνες ξαναμιλήσαμε στο τηλέφωνο. Ξανά για σχεδόν 2 ώρες. Μου διηγήθηκε πως μια μέρα που ήταν στο χωριό μιλούσε με έναν συγχωριανό και φίλο και γελούσαν. Εκείνη την στιγμή πέρασε ένας άλλος γνωστός του και βλέποντας τον να γελάει  του είπε: "Μπράβο βρε Φώτη μου. Το ξεπέρασες" 

"Το ξεπέρασες"....  Αν είναι δυνατόν; Ποιος τα λέει αυτά; 

Ο θείος μου τον πλησίασε και του ζήτησε να μην του ξαναμιλήσει αν δεν καταλάβει τι ακριβώς του είπε.  Και δεν του ξαναμίλησε. 

Δηλαδή δεν κατάλαβε τι λάθος έκανε. 

Το λάθος του ήταν που βλέποντας τον θείο μου να γελάει σε μια στιγμή της ημέρας του, θεώρησε πως "το ξεπέρασε". 

Το λάθος του ήταν να νομίζει πως είναι εφικτό να ξεπεράσει ένα γονιός τον χαμό του ίδιου του του παιδιού. 

Το λάθος του ήταν να νομίζει πως δεν μπορείς να γελάς και να πονάς ταυτόχρονα. 

Το λάθος του ήταν να νομίζει πως επειδή ζεις- ένα κομμάτι σου δεν έχει πεθάνει για πάντα μέσα σου. 

Το λάθος του είναι σε όλη του τη νοοτροπία, διότι ενώ προφανώς νομίζει πως η καρδιά του ήταν στην σωστή θέση και το είπε με αγάπη, δεν υποχώρησε μπροστά στην ξεκάθαρη δυσαρέσκεια του θείου μου. 

Άφησε τον εγωισμό του να υπερισχύσει μπροστά σε έναν άνθρωπο που αιμορραγεί ασταμάτητα 20 χρόνια τώρα. 

Την στιγμή που εμένα ο θείος μου έχει πάντα έναν παρηγορητικό λόγο να μου πει, πάντα μια γλυκιά κουβέντα, παρότι ξέρω πολύ πολύ καλά πως ο δικός μου ο πόνος δεν συγκρίνεται με τον δικό του. Το ξέρω. 

Ο άνθρωπος που έχει πονέσει βαθιά στην ζωή του, αποκτά μια κατανόηση και μια συμπόνοια για όλο τον κόσμο. Μια βαθιά ριζωμένη δύναμη μέσα του. Από τα πιο ασήμαντα προβλήματα μέχρι τα πιο σημαντικά. Και δε ξέρετε τι γαλήνη λαμβάνει στην ψυχή του από αυτή την στάση. Δεν ξέρετε τι χαρά και ικανοποίηση λαμβάνεις  όταν δείχνεις κατανόηση και αγάπη σε ανθρώπους που την χρειάζονται. 

Μα είμαι εδώ για να φωνάξω πως δεν χρειάζεται να πονέσεις, να αιμορραγήσεις, να χάσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου για να δείξεις λίγη συμπόνοια. Για να εκτιμήσεις την ζωή. Κάντο όπως και να έχει. 

Αν υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θα έλεγαν κάτι τέτοιο μπροστά σε μια τέτοια απώλεια- τι να περιμένω εγώ για την νεογνική απώλεια; Πόση κατανόηση και πόση συμπόνοια; Όταν δεν έχουν καν δει, ακούσει, γνωρίσει την πηγή όλου μου του πένθους; 

Εγώ θείε μου, θα συνεχίσω να "φωνάζω". Θα συνεχίσω να ελπίζω.  Θα συνεχίσω να είμαι άνθρωπος πρώτα από όλα- για να συνεχίσω να γίνομαι όσο καλύτερη μπορώ για όλα μου τα παιδιά.

Και αυτά που δεν έχω πια κοντά μου. Και για αυτό που έχω. 

Θα θυμάμαι πάντα πως το μαιμουδάκι δεν μου ανήκει και θα κάνω τα αδύνατα δυνατά- όσο είναι κάτω από τη σκέπη μου- να τον γαλουχήσω να γίνει ένας υπέροχα ελεύθερος άνθρωπος στην κοινωνία. Να σέβεται, να αγαπάει και να νοιάζεται. Να φωνάζει και αυτός o' τι θα πρεσβεύει. Και πάντα μα πάντα, θα χαμογελάω μόλις βλέπω το όνομα σου στην οθόνη του τηλεφώνου μου.... 

Πάμε για τρέλες στις Σευχέλλες;;;

Νομίζω πως η έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο όταν έψαχνα τον προορισμό για το γαμήλιο ταξίδι μας ήταν η καλύτερη που έχω κάνει ποτέ στην ζωή μου και μία που απόλαυσα σχεδόν όσο το ταξίδι! (εντάξει τώρα υπερβάλω!) 

Τότε δεν είχα φυσικά μπλογκ, δεν είχα προσωπικό λογαριασμό στο fb, δεν είχα καν internet σπίτι μου, έμπαινα πάντα από την δουλειά. (είναι οικογενειακή επιχείρηση μην βιαστείτε να με κατηγορήσετε!) 

Όμως κόντρα σε όλο το άγχος και την προετοιμασία του γάμου, συν το ότι το γαμήλιο ταξίδι ήταν δώρο από την αδελφή μου με μεγάλο όριο budget στην διάθεση μου, αλώνιζα στα πιο εξωτικά μέρη και στα καλύτερα ξενοδοχεία και ονειρευόμουν τις πιο παραδεισένιες διακοπές! 

Για πολλούς και διάφορους λόγους επιλέξαμε τελικά τις Σευχέλλες. Τα Μπόρα-Μπόρα που ήθελα να πάω σαν τρελή ξεπερνούσαν κατά πολύ το budget- άλλωστε ο Παναγιώτης αρνιόταν πεισματικά να μπει σε ένα αεροπλάνο για μια ολόκληρη μέρα σχεδόν- ενώ στις Μαλδίβες φοβόμουν εγώ να πάω μετά το τσουνάμι στο Πουκέτ. Παρόλο που παντρευτήκαμε Ιούνιο και δεν είναι καλός μήνας για να επισκεφτείς αυτά τα εξωτικά νησιά αφού είναι η εποχή των μουσώνων - επιμείναμε διότι αν δεν κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι για γαμήλιο, δύσκολα θα το κάνεις ως παντρεμένος. 

Για μένα το γαμήλιο ταξίδι έχει να κάνει με άφθονη πολυτέλεια, με κοκτέιλ κάτω από το φως του φεγγαριού, με πολλά μπάνια, πολύ ηλιοθεραπεία- στην ουσία με πολύ πολύ ξεκούραση. Συνεπώς το να διαλέξουμε τελικά το Hilton για να αράξουμε τα κουρασμένα μας κορμιά ήταν σχεδόν μια επιλογή στον αυτόματο πιλότο!

(Αυτή η ανάρτηση θα είναι πιθανότατα τιτάνια, οπότε αν δεν έχετε χρόνο ή καφέ δίπλα σας ή απλά υπομονή, αποχωρίστε όσο είναι καιρός- πριν σας συνεπάρει η διήγηση μου και σας είναι αδύνατον!! )

Πετούσαμε την επόμενη ακριβώς του γάμου. Με ένα κρητικό σόι από την πλευρά μου καταλαβαίνετε πως δεν φύγαμε από το κέντρο παρά μονάχα όταν ήταν πλέον απαραίτητο για να μην χάσουμε το λεωφορείο για Αθήνα. Ταξιδεύαμε για το αεροδρόμιο στις 8 και γυρίσαμε σπίτι στις 6:30, ίσα που προλάβαμε να κάνουμε μπάνιο και να αναχωρήσουμε. (για ύπνο ούτε λόγος!) 

Ειλικρινά δεν θυμάμαι καθόλου τι ώρα πετούσαμε, δεν έχει και σημασία, θυμάμαι απλά πως το ταξίδι ήταν 4 ώρες μέχρι το Ντουμπάι, είχαμε ένα κενό 4 ωρών για την αλλαγή πτήσης και άλλες 4 ώρες μέχρι τον προορισμό μας. Επίσης στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι επιβιβάστηκε στο ίδιο αεροπλάνο με μας το ζεύγος Μπέκαμ- φυσικά χωριστά και πριν από όλους εμάς τους κοινούς θνητούς. Όταν φτάσαμε ήταν πρωί της επόμενης ημέρας! 

Στο Hilton μας περίμεναν με τιμές και δόξες στον χώρο υποδοχής όπου μας έφεραν τσάι και νερό μαζί με ζεστές- υγρές πετσέτες προσώπου ώστε να φρεσκαριστούμε από το ταξίδι. Αυτό που δεν θα ξεχάσω είναι η υπέροχη μυρωδιά που υπήρχε σε όλους τους εσωτερικούς χώρους του ξενοδοχείου... Ένα υπέροχο άρωμα που απόπνεε ηρεμία, εξωτικότητα, πολυτέλεια. 

Περιττό να πω πως ήμασταν εξαντλημένοι από το ταξίδι. Ήμασταν κυριολεκτικά άυπνοι σχεδόν 2 εικοσιτετράωρα αφού εγώ ναι μεν μπορώ να κοιμηθώ στο αεροπλάνο, μα ο Παναγιώτης όχι. Και ως σωστή νεόνυμφη που σέβεται τον εαυτό της έκατσα για να κάνω παρέα στο άλλο μου εγώ- ναι, ναι- αυτό που γουργουρίζει. 

Μόλις μας συνόδεψαν στο δωμάτιο μας, νομίζω πως ένα σοκ το πάθαμε. Το δωμάτιο όχι μόνο ήταν όπως ακριβώς το είχαμε δει στις φωτογραφίες, αλλά πολύ πολύ πολύ  καλύτερο... Ενθουσιαστήκαμε... 

Αυτό ήταν το δωμάτιο μας, με το μπάνιο σε ανοιχτό χώρο δίπλα στο κρεβάτι και το σαλόνι, (το οποίο είχε και ντουζ  με το πιο χαλαρωτικό τηλέφωνο οροφής- ήταν σαν να καθόσουν κάτω από την βροχή...) και αυτό  το μπαλκόνι μας με δυο ξύλινες ξαπλώστρες θαλάσσης στην άλλη μεριά. Ο λόγος που βάζω τις επαγγελματικές φωτογραφίες είναι πως μας είχαν κάνει δώρο για το  γάμο μια κάμερα και είχαμε πάθει ψύχωση να τραβάμε τα πάντα με αυτή- επιλογή φυσικά που μας στέρησε άπειρες φωτογραφίες. 

Στο δωμάτιο μας περίμενε ένα τεράστιο καλάθι με εξωτικά φρούτα κάποια δεν τα γνωρίζαμε καν- ένα παρεό για μένα και μια polo μπλούζα για τον Παναγιώτη και ένα υπέροχο μήνυμα στο κρεβάτι με φοινικόφυλλα το οποίο μας καλωσόριζε. 

Αμέσως μετά χτύπησε η πόρτα και κατέφθασε και η σαμπάνια με το ανάλογο γλυκό- λόγω του ότι ταξιδεύαμε ως newlyweds φυσικά! Ήπιαμε στην υγειά μας και ξεραθήκαμε έξω στην βεράντα στο υπέροχο και αναπαυτικότατο day- bed όπως το έλεγαν. 

Οι πρώτες  μέρες κύλησαν πολύ χαλαρά με πολύ ύπνο, άφθονα μπάνια στο τζακούζι, άραγμα για καφέ, γλυκάκια και κοκτέιλ στο deck της καφετέριας αλλά και στο μπαλκόνι μας και πολύ πολύ κουβέντα για όλα όσα είχαν γίνει όλη την εβδομάδα του γάμου. Το πρώτο μας αφρόλουτρο μάλιστα, το ετοίμασαν οι κοπέλες στο ξενοδοχείο με υπέροχη ατμόσφαιρα και οφείλω να ομολογήσω την ιδανική θερμοκρασία. (και φυσικά δεν έχω αποτυπώσει την μαγεία ούτε κατά το ήμισυ!) 

Το ξενοδοχείο ήταν απλά μοναδικό. Πολλές φορές αστειευόμαστε με τον Παναγιώτη και λέμε πως το Hilton στις Σευχέλλες κατέστρεψε όλες τις επόμενες διακοπές μας αφού κανένα ξενοδοχείο έκτοτε δεν φτάνει τα standard του. (τουλάχιστον κανένα στο οποίο να μπορούμε να μείνουμε!) Ήταν κυριολεκτικά 24 ώρες το 24ωρό βγαλμένο από σελίδες τουριστικού περιοδικού- υπήρχαν καθημερινά φρέσκα λουλούδια παντού, ακόμα και στα τασάκια στους εξωτερικούς χώρους, στις κοινές τουαλέτες είχαν πετσέτες για να σκουπίζεις τα χέρια σου και το χαρτί στο wc ήταν πάντα τυλιγμένο τριγωνικά στην άκρη. (πραγματικά πάντα- το τέσταρα μια μέρα επίτηδες πηγαίνοντας στην ίδια τουαλέτα μόλις δέκα λεπτά μετά.... και ναι. Να η τρίγωνη ακρούλα μου!) Και παρότι ήμασταν στην εποχή των μουσώνων, μόλις έπιανε καταιγίδα εμφανίζονταν μερικοί υπάλληλοι από το πουθενά, μάζευαν όλα τα μαξιλάρια και τις πετσέτες από τον χώρο της πισίνας και μετά τα δεκαπέντε λεπτά που έβγαινε και πάλι ο ήλιος τα έβρισκες τοποθετημένα ακριβώς όπως τα είχες αφήσει- με τα λουλούδια τους και όλα... 

Και ακριβώς επειδή ήταν η εποχή των μουσώνων, είχαμε και δυο ομπρέλες έξω από την villa μας. Είχαμε γελάσει με την καρδιά μας όταν τις πρωτοείδαμε, με την καρδιά μας γελάσαμε και όταν μας έπιασε το πρώτο μπουρίνι και δεν είχαμε που να καλυφθούμε... Ο καιρός άλλαζε κυριολεκτικά από την μια στιγμή στην άλλη. Η θερμοκρασία όμως ήταν σταθερά 24 με 27 βαθμούς Κελσίου. 

Το φαγητό ήταν φυσικά εξαιρετικά γκουρμέ και λίγο μικρές μερίδες για τα δικά μας γούστα- ήταν όμως πεντανόστιμο. Και οπτικά. Ειδικά τα ορεκτικά, αυτά τα ,mini amuse bouche που λένε- με ξετρέλαναν.  Δοκίμασα πολλές καινούργιες και συναρπαστικές γεύσεις- μια εκ των οποίων ήταν ο καρχαρίας και ντρέπομαι που το λέω- μα ήταν θεσπέσιος. Κάτι ανάμεσα σε σολομό και ξιφία... Φυσικά η Κρεολέζικη κουζίνα είναι πολύ καυτερή, πράγμα που αρέσει τρελά σε μένα, όχι όμως και στον Παναγιώτη που μίσησε το κάρυ μια για πάντα μετά από αυτό το ταξίδι... 

Το δωμάτιο το καθάριζαν δυο φορές την ημέρα. Οι κοπέλες έβγαζαν τα παπούτσια τους στην πόρτα και έμπαιναν ξυπόλητες μέσα. Καθάριζαν μέχρι και κάτω από την τηλεόραση, το είδα διότι μια εκ των φορών ήμασταν μέσα και τους δώσαμε το οκ να μπουν. Δυο φορές την ημέρα εξαφάνιζα στην βαλίτσα όλα τα amenities, δυο φορές την ημέρα μου τα ανανέωναν! (ντροπή μου το ξέρω- μα σκεφτείτε πόσα έδωσε η δόλια η αδελφή μου- μέχρι και πριν ένα χρόνο είχα τα αφρόλουτρα του Hilton για τις διακοπές μου!!) Το χαρτί στο wc πάντα τυλιγμένο σε τριγωνάκι, (ναι ναι μου έχει κάτσει!! Αφού το κάνω πλέον και εγώ!), ενώ λόγω του ότι το δωμάτιο είχε στόρια, και το κρεβάτι ουρανό, κάθε πρωί μόλις γυρίζαμε από το πρωινό μας βρίσκαμε όλα τα στόρια ανεβασμένα, το κρεβάτι φυσικά στρωμένο και τις κουρτίνες του ουρανού όμορφα τραβηγμένες, ενώ αντίστοιχα το βράδυ μόλις γυρίζαμε από το βραδινό βρίσκαμε όλα τα στόρια κατεβασμένα, τα φώτα σε ρομαντική διάθεση, τις κουρτίνες του ουρανού κλειστές και το κρεβάτι άδειο από τα διακοσμητικά μαξιλάρια και τα σκεπάσματα προσεκτικά τραβηγμένα- ενώ μας περίμενε  πάντα και μια χειροποίητη έκπληξη, (όπως ένα σαπούνι τυλιγμένο σε φοινικόφυλλο) και μια λίστα με το πρόγραμμα του ξενοδοχείου για την επόμενη ημέρα. (λόγου χάρη, bbq evening, tea brunch, mexican night με ζωντανή μουσική και πολλά πολλά ακόμα) Η καφετιέρα μας είχε καθημερινά όλες τις γεύσεις καφέ και τσάι, και ήταν φυσικά μέσα στην τιμή. Είχε και wifi μα τότε δεν ήξερα καν τι είναι! 

Οι παραλίες μπροστά από το ξενοδοχείο ήταν υπέροχες. Είχαν μια άγρια ομορφιά,  είχαν τόσα πολλά κύματα που άκουγες ένα διαρκές βουητό συνέχεια. (λόγω των μουσώνων φυσικά) 

Από την πρώτη ημέρα μας πλεύριζαν διαρκώς κάποιοι τουριστικοί πράκτορες ώστε να μας διοργανώσουν κάποιες εκδρομές. Αφού τους αποφύγαμε το πρώτο τριήμερο, έπειτα υποκύψαμε και πήραμε ένα φυλλάδιο για να επιλέξουμε πια εκδρομή θα κάνουμε. Καταλήξαμε να πάρουμε ένα πακέτο των περίπου 350 ευρώ όπου την μια μέρα θα κάναμε το γύρο όλου του νησιού στο οποίο ήμασταν,  ( το Mahe), με προσωπικό σοφέρ και ξεναγό μόνο για μας. Ενώ την επόμενη θα πηγαίναμε σε δυο διαφορετικά νησιά τα πιο αντιπροσωπευτικά των Σευχελλών. 

Την πρώτη ημέρα περάσαμε υπέροχα! Πραγματικά. Γυρίσαμε όλο το νησί και είχαμε την γλυκιά ξεναγό μας να μας εξηγεί τα πάντα. Ο δε οδηγός ήταν εξίσου ευγενικός και αφού τον πιέσαμε αρκετά, μας αποκάλυψε ποιους σταρ είχε μεταφέρει στο ξενοδοχείο τους- δεν δέχτηκε να μας πει συγκεκριμένες συμπεριφορές, μας αποκάλυψε όμως πως η πιο απόμακρη και δύστροπη από όλους ήταν η Madonna ενώ ο πιο ευγενικός και προσιτός ο.. Jason Statham. (κι όμως!) 

Πήγαμε στο κέντρο της πόλης όπου κάναμε  βόλτα στην λαϊκή αγορά, όπου εντυπωσιάστηκα με το πόσο κυριαρχούσε το ψάρι και τα μπαχαρικά- μύριζε υπέροχα- σε αντίθεση με ότι περίμενα και όλοι ήταν πολύ εξυπηρετικοί και χαμογελαστοί. Στο κέντρο βρίσκεται επίσης το Εθνικό τους Βοτανικό Πάρκο- ένας πανέμορφος καταπράσινος χώρος όπου πέρα από τις ποικίλες και πανέμορφες ορχιδέες που καλλιεργούνται, (εμείς δεν τις πετύχαμε ανθισμένες),  υπάρχουν και αυτές οι τεράστιες υπεραιωνόβιες χελώνες, οι οποίες υπάρχουν μόνο στις Σευχέλλες και στο Εκουαδόρ- στα νησιά Καλαμπάγκος.  Μοναδικά πλάσματα- μοναδική εμπειρία.. 

Επισκεφτήκαμε και την βίλα στην οποία έμενε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος κατά την εξορία του στις Σευχέλλες και εντυπωσιαστήκαμε από το γεγονός πως το συμπεριλάμβαναν στην διαδρομή. Στο τέλος της εκδρομής μας πήγαν σε ένα υπέροχο παραθαλάσσιο εστιατόριο όπου τα τραπέζια ήταν κυριολεκτικά πάνω στην άμμο και κάτω από πανύψηλους φοίνικες ενώ η παραλία ήταν απλώς μαγευτική... 

Ο Παναγιώτης με βαριά καρδιά παράγγειλε κοτόπουλο κάρυ- δεν είχες και πολλές επιλογές αν δεν ήθελες κάρυ- και όταν ήρθε το πιάτο και είδε ένα βαθύ μπολ γεμάτο σάλτσα, σαν σούπα, με μικρά κομμάτια κοτόπουλο μέσα, (με κουτάλι το σέρβιραν!), τότε ήταν που μου δήλωσε με στόμφο να μην τολμήσω να ξαναμαγειρέψω κάρυ στο σπίτι ποτέ ξανά! Ήταν από τις πιο ξεχωριστές μας στιγμές στο ταξίδι εκείνο το εστιατόριο... 

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο γεμάτοι προσδοκίες για την εκδρομή μας στα νησία La Dique και Prasline την επόμενη μέρα. Η τουριστική μας εκπρόσωπος, η γλυκιά Liz- Anne μας πήρε τηλέφωνο στο δωμάτιο και μας τόνισε για ακόμη μια φορά πως επειδή θα μπαίναμε σε πλοίο την επόμενη- αν υπήρχε θέμα ναυτίας να κανόνιζε να πάμε με το αεροπλάνο. Εμείς γελάσαμε- της είπαμε πως δεν υπάρχει πρόβλημα και δεν κανονίσαμε τίποτα τέτοιο. Τι και αν το τόνιζαν και στο φυλλάδιο, τι και αν μας το είχαν πει τόσες φορές δεν πονηρευτήκαμε καθόλου... Κοκορευόμασταν μεταξύ μας πως "εδώ έχουμε ταξιδέψει με εννιά μποφόρ για Κρήτη εδώ θα δυσκολευτούμε;" (επί λέξη...) Που να ξέραμε... 

Επειδή την επόμενη είχαμε εγερτήριο πριν ξημερώσει- και δεν θα προλαβαίναμε το πρωινό- ζητήσαμε να μας το φέρουν room service. Στην έδινε αυτή την δυνατότητα το Hilton ακόμα και αν έπρεπε να φύγεις τέσσερις το πρωί. Ακόμα ανίδεοι για το τι μας περίμενε, στην ησυχία του δωματίου μας, πλακωθήκαμε χωρίς ενοχές στις ομελέτες, τα scramble αυγά , τα κρουασάν και τα bacon... 

Φύγαμε σκασμένοι από το φαΐ και χαρούμενοι.. Όταν φτάσαμε στο λιμάνι είδαμε ουσιαστικά ένα μεγάλο Φέρι μποτ. Γελάσαμε ακόμα μια φορά, βυθισμένοι μες την άγνοια μας, θεωρώντας άκρως υπερβολικούς όλους αυτούς τους Κρεολέζους που κάναν τόσο μεγάλο θέμα την ναυτία στην θάλασσα. Ανεβήκαμε κατάστρωμα. Είδαμε τους ντόπιους να σκεπάζονται με πετσέτες θαλάσσης και απορήσαμε τι μυαλά επιτέλους κουβαλούσαν... Με το που βγήκε όμως το φέρι από το κόλπο.... μας λύθηκαν όλες μας οι απορίες.... Το καράβι έγερνε τόσο πολύ από τα κύματα που στην ουσία, όλο το κατάστρωμα βρεχόταν από αυτά. Κανονικά. Μιλάμε σαν την ταινία "Καταιγίδα" με τον George Clooney... Αντί για μια φορά να σκεφτούμε λίγο λογικά- (τύπου ξέρουν τι κάνουν οι ντόπιοι), σηκωθήκαμε άρον άρον και κατεβήκαμε στον κλειστό χώρο του φέρι. Κατ' αρχάς δεν ξέρω πως κατεβήκαμε- τόσο πολύ κουνούσε. Μόλις βολευτήκαμε στις καρέκλες συνειδητοποιήσαμε πως λίγοι ήταν μέσα. Οι πόρτες για την κουζίνα ήταν τύπου σαλούν και ανοιγόκλειναν με πολύ δύναμη συνέχεια. Έξω δεν έβλεπες τίποτα, ήταν λες και ήσουν υποβρύχια. (αφού σας τα διηγούμαι και άρχισα ήδη να ζαλίζομαι...) Είπα του Παναγιώτη να ξαναπάμε πάνω- ήταν πολύ αργά... Είχε ήδη πιάσει στα χέρια του την ειδική μικρή καφέ σακούλα και έκανε δουλειά του... 

Σε αυτές τις περιπτώσεις όλη η ζημιά γίνεται από την μυρωδιά. Τον αγαπώ τον άντρα μου, τον εκτιμώ,  μα ήξερα πως αν δεν ήθελα να υπάρξει ακραίο περιστατικό με απανωτές στομαχικές εκρήξεις έπρεπε να απομακρυνθώ άμεσα από κοντά του. 8 θέσεις πιο πέρα πήγα.... Όμως άνθρωπος είμαι και εγώ.  Μετά την τρίτη, (ναι τρίτη και δεν έχω τελειώσει ακόμα την αφήγηση), φορά που ο Παναγιώτης υπέκυψε στην ναυτία του- πήρα μπροστά εγώ... Και μετά ακόμα μερικοί χαζοί σαν εμάς που είχαν κάτσει μέσα. Η μόνη διαφορά είναι πως εμείς είχαμε φάει τον αγλέορα... Μετά την δική μου τέταρτη, (ναι, τέταρτη), φορά ειλικρινά το μόνο που θυμάμαι είναι να καταλαβαίνω όλο μου το πρωινό να βγαίνει όπως ακριβώς μπήκε, τα μάτια μου να μην βλέπουν από τα δάκρυα και έναν δόλιο υπάλληλο να κάθεται δίπλα μου για να μου αλλάζει σακούλες... Και για να δείτε πόσο ταιριαστό ζευγάρι είμαστε με το καμάρι μου, 8 φορές έκαστος χρειάστηκαν για να αδειάσουν επιτέλους τα στομάχια μας... Το ταξίδι αυτό με το φέρι κράτησε 45 ατελείωτα λεπτά... 

Μόλις φτάσαμε και με είδε η Lizanne- η ξεναγός μας- κατατρόμαξε. Είμαι που είμαι αναιμική, δηλαδή από την φύση μου πολύ χλωμή, ήρθε το φέρι της κολάσεως να με αποτελειώσει... Άρχισε να με ψεκάζει με κάτι σπρέι και να μου ζητάει χίλια συγνώμη- γιατί δεν επιλέξαμε το αεροπλάνο, γιατί, τόσες φορές μας ρώτησαν έλεγε... Το μόνο που είχα να της πω ήταν να αλλάξει την δική μας επιστροφή διότι θα γυρίζαμε με αεροπλάνο. 300 ευρώ παραπάνω; 300 ευρώ παραπάνω. Εμείς εκεί μέσα δεν ξαναμπαίναμε. 

Για να πάμε όμως στον τελικό προορισμό μας από όπου θα μας έπαιρνε το αεροπλάνο- έπρεπε εκ των πραγμάτων να ξαναμπώ σε φέρι. Για δέκα λεπτά. 

Κενό. Το απόλυτο κενό. Πραγματικά δεν έχετε ιδέα πόσο χάλια ήμασταν. Μα δεν είχαμε άλλη επιλογή. Αυτή την φορά κάτσαμε πάνω. Μακριά ο ένας από τον άλλον εξαρχής. Και ενώ πέρασαν τα πρώτα πέντε λεπτά αναίμακτα, πάνω που είπα την γλίτωσα... όχι... το στομάχι μου είχε και μερική χολή φαίνεται να βγάλει ακόμα. Θυμάμαι πως ήμουν περιτριγυρισμένη από εφήβους που πήγαιναν εκδρομή και ένιωσα τόσο μα τόσο άσχημα. Κάποια στιγμή με πλησίασε, (που λέει ο λόγος- τέντωσε το χέρι του όσο περισσότερο μπορούσε ο άνθρωπος), ένας νεαρός Γάλλος και μου έδωσε ένα πακέτο χαρτομάντιλα. Πολύ συγκινήθηκα. 

Μας πήρε αρκετή ώρα να συνέλθουμε μα μόλις φτάσαμε στο La Dique  ήταν  τόσο μαγικά που αποφασίσαμε να τα ξεχάσουμε όλα και να απολαύσουμε την εμπειρία. Επισκεφτήκαμε την πιο φωτογραφημένη και εντυπωσιακή παραλία στον κόσμο την Anse Source D’Argent   . Ο Παναγιώτης βούτηξε εγώ όχι. Ήταν τόσο μα τόσο έντονα τα ρεύματα που του ήταν σχεδόν αδύνατον να κολυμπήσει. Είναι όμως περιτριγυρισμένη από γρανιτένιους βράχους και τα νερά της είναι εκτυφλωτικά καταγάλανα... 

Γενικά οι παραλίες ήταν υπέροχες και λένε παράδεισος για όσους κάνουν κατάδυση με τεράστια ποικιλία ψαριών και κοραλλιών. Έβρισκες κοράλλια μέχρι και ξεβρασμένα στις ακτές. Ήταν όμως επικίνδυνες με πολύ δυνατά υπόγεια ρεύματα, ενώ στις παραλίες η άμμος ήταν γεμάτη μικρά διάφανα καβουράκια καθιστώντας το αδύνατον να βουτήξεις χωρίς τα ειδικά παπούτσια... (και γέλια ο Παναγιώτης που πήγαινε ακροπατώντας- αρκεί να μην φορέσει τα παπούτσια!!) 

Στο νησί Praslin όπου καταλήξαμε,  βρίσκεται ένα ακόμα υπέροχο φοινικόδασος-το Εθνικό πάρκο Vallee de Mai  αναγνωρισμένο από την Unesco ως προστατευόμενο. Εκτός από την μοναδική του εξωτικότητα και πυκνότητα- τόσο που νιώθεις πως βρίσκεσαι στον Αμαζόνιο- το Valle de Mai φημίζεται φυσικά για την ενδημική και μοναδική καρύδα Coco de mer η οποία υπάρχει μόνο εκεί και πουθενά αλλού στον κόσμο. Η μοναδικότητα αυτής της καρύδας είναι η εξής: Υπάρχουν οι "θηλυκοί" φοίνικες και οι "αρσενικοί". Ο καρπός των θηλυκών, όταν αυτός βγει από το κέλυφος θυμίζει έντονα την φυσιολογία της ανατομίας των γεννητικών οργάνων μιας γυναίκας. Το δε αρσενικό θυμίζει εξίσου έντονα την φυσιολογία της ανατομίας των γεννητικών οργάνων ενός άντρα. Οι ντόπιοι αστειεύονται πως η θηλυκή καρύδα δεν παθαίνει ποτέ τίποτα, ενώ η αρσενική ευδοκιμεί μόλις για μερικούς μήνες και μετά μαραίνεται! Επίσης πιστεύουν πως όταν φυσάει στην εποχή των μουσώνων και χτυπούν τα φύλλα και οι σπόροι των φοινικών μεταξύ τους γίνεται και η "επώαση¨ για τον καρπό. Ενώ ο Charles George Gordon μετά από μια επίσκεψη του στο νησί ήταν πεπεισμένος πως επρόκειτο για τον Κήπο της Εδέμ. Περιττό να πω πως οι αράχνες που κρεμόσασταν περίτρανες από τους ιστούς τους ήταν απλά ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ! Ο φόβος και ο τρόμος όσων δεν αντέχουν αυτά τα παράξενα πλάσματα- δηλαδή- εμού! 

Γενικότερα οι Σευχέλλες έχουν τεράστια ποικιλία πτηνών και είναι ο παράδεισος για κάποιον που έχει σαν χόμπι την παρακολούθηση τους. Είναι και πολύ εξοικιωμένα με τους ανθρώπους- η ακόλουθη φωτογραφία δεν είναι τραβηγμένη με ζουμ, είναι τόσο κοντά μου αυτό το Σευχελλέζικο περιστέρι! 

Πέρα όμως από τα πτηνά, δεν έχουν καθόλου πανίδα. Αν εξαιρέσεις μερικά τρωκτικά και πολύ μικρά θηλαστικά. και φυσικά τις χελώνες, όλα τα νησιά του συμπλέγματος των Σευχελλών δεν έχουν κανένα μα κανένα εξωτικό ζώο... Είναι πολύ περίεργο. 

Παρά λοιπόν την άχαρη και δύσκολη αρχή σε αυτό το ταξίδι, καταλήξαμε να περάσουμε πολύ όμορφα και να χαρούμε κάθε στιγμή. Αγόρασα και ένα καπέλο φτιαγμένο από φοινικόφυλλα, το οποίο ακόμα κοσμεί το μπαλκόνι μου... 

 Έπρεπε όμως να γυρίσουμε πίσω... Και αν θυμάστε είχαμε ζητήσει να επιστρέψουμε με αεροπλάνο διότι δεν θέλαμε καν να φανταστούμε πως θα μπούμε και πάλι στο φέρι της κολάσεως... Αναχωρήσαμε λοιπόν δυο ώρες νωρίτερα από τους υπόλοιπους λόγω της πτήσης. Επικράτησε ένας μικρός χαμός μέχρι να επιβιβαστούμε αφού η τουριστική αντιπρόσωπος που θα μας συναντούσε στο αεροδρόμιο είχε καθυστερήσει, εμείς διαβατήρια δεν είχαμε ενώ τα χρειαζόμασταν, ο ελεγκτής απειλούσε πως το αεροπλάνο θα απογειωθεί και εμείς ξανά από την αρχή απελπισμένοι... Τελικά ήρθε αλαφιασμένη η δόλια η υπάλληλος και μας οδήγησαν στο αεροπλάνο... 

Μόλις το βλέπω, γυρνάω έντρομη στον Παναγιώτη και ρωτάω: "Αυτό είναι το αεροπλάνο;;; Η μαμά του που είναι;;;" Ήταν ένα μονοκινητήριο αεροπλανάκι, που χωρούσε μέσα όλους και όλους 30 επιβάτες. Και όχι άνετα. Εγώ που φημίζομαι για την JLO μεσογειακή σιλουέτα μου, (γκουχ- γκουχ), είδα και έπαθα να μπω στην θέση μου και να δέσω την ζώνη μου. Το πιλοτήριο ήταν μόλις 2 απλωμένα χέρια μπροστά μας και οι κουρτινούλες του, (για ποιο λόγο να έχει πόρτα;;;) ανοιχτές ώστε να απολαμβάνουμε τη πτήση και από το μπροστινό παρμπρίζ! (ποιος την χάρη μας!!) 

Ήμασταν τόσο εξαντλημένοι που απλά το διακωμωδούσαμε και με την πείρα του φέρι στην πλάτη μας -εφόσον οι ντόπιοι έδειχναν ευχαριστημένοι δεν είχαμε τίποτα να φοβηθούμε. Ήταν μια πτήση 15 λεπτών. Αυτά τα αεροπλάνα δεν ανεβαίνουν πάνω από τον καιρό. Οπότε μόλις έπιασε άλλη μια καταιγίδα και η βροχή έσκαγε στα τζάμια μας ενώ έβλεπα τους υαλοκαθαριστήρες, (!!) στο παρμπρίζ του πιλοτηρίου να χτυπάνε υπερωρίες.... έβγαλα για άλλη μια φορά την κάμερα και άρχισα να καταγράφω το σουρεάλ σκηνικό... 

Λίγο πριν φτάσουμε και αφού είχε ήδη αρχίσει να χάνει ύψος για να προσεγγίσει τον αεροδιάδρομο, ενώ όλα έβαιναν καλώς, εντελώς ξαφνικά το αεροπλάνο έπεσε σχεδόν 50 μέτρα. Όλοι οι ντόπιοι, ξέρετε η δικλείδα ασφαλείας μας, άρχισαν να ουρλιάζουν. Εμένα μου έπεσε η κάμερα από τα χέρια- μα πρώτη μου δουλειά ήταν να καθησυχάσω τον Παναγιώτη που δεν αγαπάει ιδιαιτέρως να πετάει. Να ακούω όμως ουρλιαχτά, να βλέπω τους πιλότους να κάνουν 150 κινήσεις σε 300 κουμπάκια του πιλοτηρίου το λεπτό, το αεροπλάνο να συνεχίζει τις απότομες καθόδους στα κενά αέρος, μέχρι που βλέπαμε τον αεροδιάδρομο- έναν αεροδιάδρομο τόσο μικρό, (έχω δει  μεγαλύτερους διαδρόμους που οδηγούν σε σπίτια)- και το αεροπλάνο να προσεγγίζει εντελώς λοξά... Από την μια μεριά θάλασσα, από την άλλη βουνά και στην μέση ένας τόσο δα μικρός αεροδιάδρομος. Και το αεροπλάνο μας από τους ανέμους να μην μπορεί καν να ισιώσει... 

Τι να σας λέω... Ότι λαχτάρισα να γεμίζω τις μικρές καφέ σακούλες με το περιεχόμενο του στομάχου μου; Ότι έλεγα ασταμάτητα το Πάτερ Ημών; Ότι σκεφτόμουν πως τουλάχιστον πρόλαβα να παντρευτώ αλλά για να γίνω- επιτέλους- μάνα δεν το βλέπω; Ότι είδα όλη μου την ζωή να περνά μπροστά από τα μάτια μου; 

Για να είμαι εδώ να σας τα διηγούμαι, προφανώς προσγειωθήκαμε... Με τιμές και δόξες αφού τα 25 άτομα που ήταν μαζί μας ξέσπασαν σε φρενώδη χειροκροτήματα και οι πιλότοι να γυρίζουν και να μας λένε με σπασμένα αγγλικά "Thank you, thank you"!!

Κατεβήκαμε σφαίρα, σχεδόν πήρα και το extra small κάθισμα μαζί μου, και έπεσα στο χώμα και το φιλούσα. Αλήθεια... Για τέτοια τραγελαφικά γεγονότα μιλάμε. Ο αγαπημένος μας σοφέρ που μας πήγε στο ξενοδοχείο, αφού του διηγηθήκαμε την περιπέτεια μας, μας αποκάλυψε πως και τα μεγάλα αεροπλάνα προσεγγίζουν πολλές φορές λοξά,  μα ο επιβάτης δεν είναι σε θέση να το καταλάβει. 

Μπήκαμε ανακουφισμένοι στον παράδεισο του Hilton και αποφασίσαμε να μην ξεμυτίσουμε για τις υπόλοιπες μέρες. Συνεχίσαμε με άπειρα κοκτέιλ, μπάνια και αφρόλουτρα και άφθονη ξεκούραση. Όταν ετοιμάσαμε τις βαλίτσες τις επιστροφής, πέρα από την μια χωριστή βαλίτσα amenities που είχα γεμίσει, ήθελα σαν τρελή να πάρω και τα μπουρνούζια. Αυτά τα καταπληκτικά, βολικά, δροσερά μα άκρως απορροφητικά μπουρνούζια που μας έβγαζαν 8 ημέρες τον πιο παιχνιδιάρικο εαυτό μας.. 

(ναι, ναι φραπέ βλέπετε στο ποτήρι, είχα πάρει μαζί μου τα απαραίτητα...!) Το μετάνιωσα οικτρά που δεν τα πήρα τα μπουρνούζια διότι τελικά κανείς δεν μας περίμενε στις τέσσερις τα χαράματα που αναχωρούσαμε να μας χαιρετήσει, και στην τελική με 450 ευρώ την βραδιά, νομίζω δυο μπουρνουζάκια τα δικαιούμασταν! 

Η πτήση όμως μέχρι το Ντουμπάι ήταν εφιαλτική. Από το πρώτο μισάωρο ήταν τόσες πολλές οι αναταράξεις λόγω ψυχρών και ζεστών ρευμάτων, που βγήκε ο πιλότος από το πιλοτόριο για κάποιο λόγο να ελέγξει κάτι, ενώ οι αεροσυνοδοί επέστρεψαν στις θέσεις τους και δεν σέρβιραν ποτέ. Εννοείται πως ήμασταν δεμένοι 4 ώρες και δεν επιτρεπόταν ούτε τουαλέτα να πας... Τι να σας πω... Μας βγήκε η ψυχή. Μόλις κατεβήκαμε αρκετά ώστε να προσγειωθούμε το μόνο που έβλεπες από το παράθυρο ήταν κατακόκκινη σκόνη. Ορατότητα ούτε στα 5 εκατοστά. Ειλικρινά δεν ξέρω πως το προσγείωσαν. Την επόμενη μάθαμε πως είχε πέσει ένα αεροπλάνο της Air France στο ίδιο δρομολόγιο λόγω όλων αυτών των αναταραχών... Περιττό να πω πως ο Παναγιώτης δύσκολα θα πειστεί να επιβιβαστεί ξανά για τόσο μακρινό ταξίδι...

Αφού σαχλαμαρίσαμε, (εντάξει, εγώ μόνο σαχλαμάρισα),  στο αεροδρόμιο για να ξεπεράσουμε ένα ακόμη σοκ, η επόμενη πτήση ήταν μια χαρά. Φτάσαμε μετά από πολλές πολλές ώρες επιτέλους σπιτάκι μας όπου μας περίμενε μια όμορφη έκπληξη από την αδελφή μου για το καλωσόρισμα.. 

Μέσα στο τούλι που κρέμεται από το αεροπλάνο έχει μια Barbie με το μαγιό της και ένα Ken- Ken με μαγιό επίσης! Με το αεροπλανάκι παίζει τώρα το μαιμουδάκι... 

Παρά τα ευτράπελα που μας έτυχαν στο γαμήλιο ταξίδι μας- δεν μετανιώνω καθόλου για την επιλογή μας. Άλλωστε όπως μας είπε η αγαπημένη Liz-Anne την επόμενη της επεισοδιακής εκδρομής μας: "Παρά το γεγονός πως σας έτυχαν τόσες αναποδιές από την αρχή, αποφασίσατε να συνεχίσετε την εκδρομή. Και παρότι συνεχίστηκαν οι αναποδιές, σήμερα που σε ρωτάω πως τα περάσατε χαμογελάς και μου λες μοναδικά. Αυτό και μόνο εμένα μου δείχνει πως θα είστε πάντα ενωμένοι και ευτυχισμένοι διότι επιλέγετε να παλεύετε και να βλέπετε την θετική πλευρά των πραγμάτων. Όσες δυσκολίες και να σας τύχουν εσείς θα τις αντιμετωπίσετε" Τότε είχα αστειευτεί όπως πάντα- μα που να ήξερα πόσο μα πόσο προφητική θα ήταν η γλυκιά Κρεολέζα. 

Όπως και να έχει, μπορεί η, (Σουλτάνα η) Φωφώ να αποπλήρωνε το ταξίδι για τέσσερα χρόνια, μα μου έχει τάξει προ πολλού πως στα 20 χρόνια γάμου θα μας ξαναστείλει. Και εγώ είμαι σαν μωρό παιδί- μην μου τάξεις. Όσο για σένα μικρέ και ανόητε μπελά, πάρε το απόφαση! Σε δεκατέσσερα χρόνια ξαναπετάμε!!