Δεν υπάρχουν καλούπια για τον πόνο. (quest post)

Την Ελευθερία δεν την γνωρίζω προσωπικά. Μα δεν χρειάζεται. Γνωριζόμαστε ήδη γιατί ζήσαμε κοινό πόνο και είχαμε την δύναμη να εκφραστούμε, να φωνάξουμε, να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στο πένθος, να βγούμε από τα σκοτάδια με οδηγό μας τα ίδια μας τα αγγελούδια, και να αντικρίσουμε κατάματα το φως με την ίδια δύναμη που αντικρίσαμε την κόλαση. 

Με την Ελευθερία θάψαμε και οι δυο τα παιδιά μας και αυτό είναι αρκετό για να μας δέσει για πάντα με την πιο γερή- αόρατη σε όλους τους άλλους- κλωστή. 

Μόνο τιμή ένιωσα όταν μου ζήτησε να φιλοξενήσει ένα κείμενο μου στην σελίδα της, την σελίδα που έχει αφιερώσει αποκλειστικά στον Φίλιππο της, τιμή και μεγάλη ευθύνη να πω τα λόγια που θα την αγγίξουν, που θα θέλει να βρίσκονται εκεί μέσα, ισάξια της δικής της, πολύτιμης κατάθεσης ψυχής. 

Αν θέλετε να διαβάσετε το κείμενο αυτό, δύσκολο κείμενο εν όψη των ουράνιων γενεθλίων και των δυο μου αγγελουδιών, δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε την μικρή αυτή λαμπερή διαδικτυακή γωνιά- του Φιλίππου. 

Μην αμελήσετε να διαβάσετε και άλλα κείμενα της Ελευθερίας- όλα μοναδικά, γεμάτα αλήθειες που πονάνε. 

(θα χαρώ πολύ και θα μου δώσει δύναμη αν- μιας και η Ελευθερία δεν έχει ενεργοποιημένα τα σχόλια- να σχολιάσετε εδώ- εάν και εφόσον έχετε φυσικά κάτι να μοιραστείτε...) 

Σας φιλώ γλυκά, γλυκά....