Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωγραφιές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωγραφιές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 10 Μαρτίου 2018

Ζωγραφίσαμε με πλάστη κουζίνας και καθαριστή τζαμιών! (Προσοχή!Είναι άκρως εθιστικό!)

Ο Δημήτρης Γεράσιμος λατρεύει την αφηρημένη ζωγραφική. Ακόμα δυσκολεύεται να σχεδιάσει συγκεκριμένα αντικείμενα- και αυτό τον εκνευρίζει τον μικρό μου τελειομανή για αυτό ακόμα δίνει όλη του την ενέργεια σε πολύχρωμες- υπέροχες στα μάτια μου- πινελιές! 

Έχουμε ζωγραφίσει με χίλιους δυο τρόπους. Νομίζω σχεδόν όλοι εμπνευσμένοι από την γλυκιά Ελπίδα του Two boys and hope. (περάστε μια βόλτα από το μπλογκοσπιτάκι της, έχει ολόκληρη καρτέλα αποκλειστικά για τις ζωγραφικές τους!) 

Έχουμε ζωγραφίσει με φύλλα, με αφρό ξυρίσματος, με σαπουνόφουσκες, με αυτοκινητάκια,  με τα χέρια και τα πόδια μας, με σφουγγάρια, με χρωματιστή άμμο,  με σφραγίδες, με ψηφιδωτά, με στραγγιστήρι σαλάτας, (δείτε την ανάρτηση της Ελπίδας εδώ), με μπαλόνια, με μπατονέτες,  με καμπανάκια, (δείτε πως εδώ) ,και ένα σωρό ακόμα τρόπους που σίγουρα ξεχνάω. 

Υπάρχουν δυο αντικείμενα "δικής μου χρήσης" που ο Δημήτρης Γεράσιμος λατρεύει. Τον πλάστη και τον καθαριστή τζαμιών. Παίζει διαρκώς με αυτά. Με τον πλάστη ιδίως πάντα υποκρίνεται πως βάφει τους τοίχους. Έψαξα λοιπόν και είδα πως μπορείς να ζωγραφίσεις και με αυτά! Και είναι τρομερά εθιστικό!


Θα χρειαστείς μόνο: 


  • Έναν μικρό πλάστη
  • Έναν μικρό καθαριστή τζαμιών (εγώ βρήκα στα jumbo)
  • ρολό φυσαλίδας 
  • χοντρό χαρτόνι (εγώ χρησιμοποίησα εξώφυλλα από ακουαρέλες και μπλοκ από γλασέ χαρτί
  • πολλά χρώματα 
  • διάθεση για χαμό 
  • διάθεση για messy play 
Έκοψα το ρολό φυσαλίδας στο μήκος του πλάστη και το κόλλησα με απλό σελοτειπ. (παραδόξως άντεξε!) Φανέρωσα και τον μίνι καθαριστή τζαμιών. (ξεκίνησε το μαιμουδοντελίριο!! ) Βγάλαμε τα χρώματα από το ντουλάπι. Κάτσαμε στο τραπέζι μας που αντέχει τις "βρωμοδουλειές", φορέσαμε τα παλιά μας ρούχα και ξεκίνησε η διασκέδαση! 


Ο Δημήτρης Γεράσιμος επέλεγε κάθε φορά τα χρώματα. Ξεκίνησε με τα βασικά, (κόκκινο, μπλε, πράσινο) και με τον πλάστη. Όπου δεν συζητώ πόσο απολαυστικό είναι να ακούς ταυτόχρονα τον ήχο που κάνει ενώ ζωγραφίζεις. (αν θες να ακούσεις δες εδώ


Λόγω του εθιστικού του πράγματος και των χρωμάτων που είχε επιλέξει, η πρώτη του ζωγραφιά βγήκε σχετικά μουντή. Με εξέπληξε ωστόσο, που μετά επέλεξε λιγότερα χρώματα και πιο φωτεινά και προσπαθούσε να ελέγξει την παρόρμηση του να συνεχίσει και σταματούσε όταν το αποτέλεσμα τον ικανοποιούσε. Αμέσως μετά επέλεξε να δοκιμάσει τον καθαριστή τζαμιών- που τον ξετρέλανε εξίσου και είναι εξίσου εθιστικό- και μέχρι να τελειώσουν τα χαρτόνια μας ζωγράφιζε με κάθε τρόπο εναλλάξ. 









Την καρδούλα μου την βλέπετε; Μόλις τελείωσαν τα χαρτόνια μας, (αν είχαμε και άλλα δεν θα σταματούσε με τίποτα! Νομίζω ότι διασκέδασε περισσότερο με τον καθαριστή τζαμιών διότι ο πλάστης μετά από ώρα έγινε πιο δύσχρηστος, λόγω των χρωμάτων που συσσωρεύονταν,  και δυσκολευόταν να τον κινήσει σωστά), ζωγράφισε στο τραπέζι με τα χρώματα που είχαν δραπετεύσει από τα χαρτόνια μας -όπου δεν τον ένοιαζε να μπλέξουν πολύ τα χρώματα. Του έδωσε και κατάλαβε. Έπαιζε έτσι τουλάχιστον για μισή ώρα ακόμη ανακαλύπτοντας υφές και χρώματα. 


Αφού στεγνώσαμε τα υπέροχα έργα τέχνης μας, (κουκουβά), η μαμά αυτή σχεδίασε από την πίσω πλευρά αυγά- μικρά και μεγάλα- τα έκοψε και κάπως έτσι θα διακοσμήσουμε το egg hunt μας... Αυτό όμως, είναι μια άλλη ιστορία... 



Τι λέτε; Θα ζωγραφίσετε και εσείς εναλλακτικά; 

Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014

Ο δικός μου Pablo Picasso!

Μέρα με την μέρα μεγαλώνει το μαιμουδάκι, για να μην πω ώρα με την ώρα και με πείτε υπερβολική... (εγώ υπερβολική, ΠΟΤΕ!)

Τα παιχνίδια όλο και εμπλουτίζονται, τα κακαριστά γελάκια όλο και αυξάνονται και οι μελωδικές ακαταλαβίστικες κουβέντες δίνουν και παίρνουν σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μιλήσει μπας και συνεννοηθούμε επιτέλους! 

Βρήκα λοιπόν την παρέα μου στο παιχνίδι... Αιώνιο παιδί κατά βάθος, (καλά, μπορεί όχι και τόσο βάθος), ώρες ώρες νιώθω πιο ενθουσιασμένη με το παιχνίδι ή την απασχόληση μας από ότι ο Δημήτρης. Και συνήθως εξαντλείται αυτός πριν από εμένα. (εντάξει, ΤΩΡΑ υπερβάλω!) 

Το μαιμούδι δεν βάζει τίποτα στο στόμα του, οπότε του έχω πάρει σύνεργα ζωγραφικής εδώ και καιρό. Μόλις πρόσφατα πήραμε και την πρώτη μας πλαστελίνη! Ο ίδιος ξετρελαίνεται- είτε τον αφήσω να απασχοληθεί στο καρεκλάκι του όσο εγώ κάνω τα πιάτα ή μαγειρεύω, είτε κάτσω μαζί του για να του δώσω ακόμα περισσότερα ερεθίσματα. Βέβαια όταν γίνεται αυτό, τσακωνόμαστε για τις κηρομπογίες και τους μαρκαδόρους, μιας και με πιάνει ντελίριο και θέλω να ζωγραφίσω οπωσδήποτε. (Και φυσικά, ως γνήσια γεροπαράξενη, πρέπει και να ολοκληρώσω τη ζωγραφιά! Απλά πρέπει!)

Σήμερα δε, που έχω τρελή και παιχνιδιάρικη διάθεση από το πρωί, (εντελώς αδικαιολόγητα μιας και έχω να κοιμηθώ σαν άνθρωπος μιας βδομάδα- μάλλον όμως οι δυο απανωτοί καφέδες έκαναν τη δουλειά τους!),  ζωγράφισα πάλι! (και κυριολεκτικά και μεταφορικά!) 

Μάνα και γιος κάτσαμε αντικριστά, καφέ με κανέλα εγώ, (Νο4), χυμό μανταρίνι ο Δημήτρης, έβγαλα έξω όλα τα σύνεργα και ξεκινήσαμε! Εγώ ζωγράφιζα μανιωδώς όσο ο Δημήτρης έβαζε και έβγαζε τις κηρομπογιές από το κουτάκι τους, περιγράφοντας του παράλληλα τι έκανα. (δεν νομίζω να μου έδωσε ΚΑΜΙΑ σημασία!) Φυσικά τα Χριστούγεννα ήταν και πάλι το θέμα μας...  (μα δεν είναι τέλεια η ζωγραφιά μου;;;) 





Αφού τελείωσα και θαύμασε το μαιμουδάκι το έργο μου, αποφάσισε να βάλει και αυτός τη πινελιά του! (Όχι ότι έχω μέτρο σύγκρισης και όχι που είναι παιδί μου, μα δεν κρατάει πολύ καλά την ξυλομπογιά;;;;!)






Έπειτα μεγαλούργησα πάλι με υπέροχη φύση ως μοτίβο και θα την πω την αμαρτία μου, λίγο αγχώθηκα όταν ο Δημήτρης πήρε περίτρανα τον μπλε μαρκαδόρο και άρχισε τις μουτζούρες, κράτησε όμως μόλις λίγα δεύτερα, (το άγχος- όχι ο μαρκαδόρος!), και αφού είπα στον εαυτό μου πως δεν είμαι δα και κανάς Πικάσο του έδωσα και το κόκκινο χρώμα για να το αποτελειώσει το έργο! (ή να το απογειώσει;;;) (Παρεμπιπτόντως, δεν θέλω σχόλια για το μαλλί μας εντάξειειειιιι;;;;)





Τέλος, (επιτέλους για εσάς),  μαζί με το βαρύ πυροβολικό, (την πλαστελίνη, ντε!), ζωγράφισα και τον μπαμπά μας -έτσι για να διασκεδάσω λίγο ακόμη και τελικά είχε όντως πολύ πλάκα μιας και ο Δημήτρης το βρήκε πολύ αστείο και ήθελε να πάει να τον ξυπνήσει για να του την δείξει! "Που είναι ο μπαμπάς;;" τον ρώτησε ο Παναγιώτης και έδειχνε τη ζωγραφιά με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά! (εδώ που τα λέμε, είναι για γέλια η προσωπογραφία- ο μπαμπάς μας είναι πολύ κούκλος εντάξει; Να ξηγιόμαστε για να μην παρεξηγιόμαστε!) 







Εν τέλει καταλήξαμε με χρωματιστά χεράκια και την πιο υπέροχη ζωγραφιά του κόσμου οοοόλου..... 




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...