Ο δικός μας κύκλος αγάπης... Τρία χρόνια μετά...

Ήταν Νοέμβριος του 2015 όταν τράβηξα το πρώτο χαρτάκι ενός μεγάλου κύκλου αγάπης και αυτό το χαρτάκι φανέρωσε το όνομα του ατόμου που μου ενέπνευσε τον κύκλο ευθύς εξαρχής... Όσοι δεν γνωρίζεται περί τίνος πρόκειται σας παραπέμπω στο αυτούσιο κείμενο εδώ και πιστέψτε με αξίζει να το διαβάσετε... 

Στην ουσία πρόκειται για ένα κύκλο αγάπης με τις αγαπημένες μου μανούλες αγγέλων. Μια κοινή κάρτα αλλά και μια προσωπική θα ταξίδευαν από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα, από την μια πονεμένη καρδιά στην άλλη. 27 μητέρες συμμετείχαν σε αυτό το ταξίδι. Αυτό σημαίνει 27 μητέρες που αναγκάστηκαν να αποχαιρετήσουν πρόωρα τα μωρά τους. Σε πολλές περιπτώσεις παραπάνω από ένα μωρό. Μιλάμε λοιπόν για ένα κύκλο αγάπης μα και αφόρητου πόνου. Ένα κύκλο που χρειάστηκε τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί. 

Όλα ξεκίνησαν από μια κάρτα δική μου που είχα από τα παιδικά μου χρόνια και ένα κοινό μήνυμα προς όλες τις μανούλες μου... 

Μαζί με αυτό και μια προσωπική κάρτα προς την Ελευθερία, την μητέρα που μου κληρώθηκε, την μητέρα που με ενέπνευσε, την μητέρα του Φίλιππου στον ουρανού και του Μιχαήλ στην γη, την Ελευθερία που έχω πλέον την τιμή να αποκαλώ- τρία χρόνια μετά- προσωπική μου φίλη. Και ακολούθησαν άλλες 27 κάρτες. Κάποιες χειροποίητες. Κάποιες με συνοδεία ένα συμβολικό δώρο. Όλες με πολύ αγάπη διαλεγμένες και γραμμένες- είμαι σίγουρη και ας μην έχω διαβάσει καμιά πέρα από την δική μου. 

Θυμάμαι να επικοινωνώ με κάθε μια μητέρα ξεχωριστά για να μεταφέρω τα εκάστοτε στοιχεία και- όπως από την αρχή έδειξε η κάρτα όταν "επέλεξε" την Ελευθερία- το κάθε όνομα που φανερωνόταν, για κάποιο λόγο ήταν η κατάλληλη εποχή για να λάβει την κάρτα. Το ξέρω πως ίσως κάποιοι το αμφισβητήσετε, μα εμείς που το ζήσαμε ξέρουμε πως είναι αλήθεια για αυτό και κάθε φορά που κλήρωνα ένα όνομα και το ανακοίνωνα στην ομάδα πάντα έλεγα πως η κάρτα ήταν αυτή που διάλεξε. 

Και πράγματι η κάρτα διάλεγε. Με αγωγό τα αγγελούδια μας. Είμαι απόλυτα σίγουρη για αυτό. Και παρότι υπήρξαν στιγμές που με κούρασε η διαδικασία, οι καθυστερήσεις, το άγχος να πάνε όλα καλά σε ότι είχα οραματιστεί- δεν μετανιώνω στιγμή για αυτό τον κύκλο που έδωσε υπόσταση σε αυτή την αόρατη κλωστή που μας ενώνει. 

Η κάρτα λοιπόν επέστρεψε στον αρχικό αποστολέα. Εμένα. Και επέστρεψε τριπλή διότι δεν χωρούσαν τα μηνύματα στην αρχική- και ας ήταν εξαπλή. Επέστρεψε με άλλες δυο χειροποίητες κάρτες- έμπνευση από τις μανούλες που δεν είχαν άλλο χώρο να γράψουν. Και είναι υπέροχες. Επέστρεψε με την προσωπική μου κάρτα και το πιο ξεχωριστό δώρο. Επέστρεψε από την λατρεμένη μου Κρήτη- αυτή ήταν ο προτελευταίος προορισμός. Την άλλη μου πατρίδα. Όλα τα μηνύματα πάνω της βρίσκονται ήδη προστατευμένα στην κλειστή μας ομάδα σε αρχείο ώστε να ανατρέχουν όλες οι μανούλες όποτε το έχουν ανάγκη. Και αυτές οι σκέψεις είναι εδώ για να μας θυμίζουν πως κάποια στιγμή, κάποια κάρτα ταξίδευε για τρία ολόκληρα χρόνια, από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα, από την μια πονεμένη καρδιά στην άλλη για να δώσει λίγη παρηγοριά. 

Αυτό. 

(μανούλες μου. Εσείς οι 27. Να αναμένετε μια μικρή τόση δα έκπληξη από τα αγγελούδια μου, το ουράνιο τόξο μου και μένα). 

Εάν θέλετε να ενημερωθείτε για την νεογνική απώλεια σας περιμένουμε στην ομώνυμη ομάδα μας εδώ. 

Και αν σου σπάσουν τα φτερά; Τι;

Σήμερα πήγα στο ταχυδρομείο για να παραλάβω ένα πακετάκι αγάπης- από αυτά που γνώρισα μέσω του blogging- τα ανιδιοτελή, γεμάτα μαγεία και αγάπη πακέτα που ομορφαίνουν την μέρα σου, που ομορφαίνουν ένα μέρος της ζωής σου... 

Το σημερινό όμως πακέτο είχε μια παραπάνω βαρύτητα για μένα αφού προερχόταν από μια μανούλα αγγέλου. Μια μανούλα που μου έχει κάνει την τιμή να μοιραστεί σε αυτή την μικρή μου διαδικτυακή γωνίτσα την δική της πολύτιμη ιστορία...

Με την Δέσποινα "γνωριστήκαμε" μέσω της ομάδας μας και είναι περίεργο, μα όταν έχεις χάσει το παιδί σου σε συνδέει μια αόρατη μεν, πολύ δυνατή δε κλωστή με άτομα που έχουν βιώσει τον ίδιο πόνο, με άτομα που έχτισαν και πάλι λίγο λίγο τον νέο τους εαυτό γύρω από αυτή την απώλεια. 

Ήξερα λοιπόν πολύ καλά πως θα είναι ένα πακέτο που θα μου προκαλέσει πολύ έντονα συναισθήματα... Και για να είμαι ειλικρινής σχεδόν γνώριζα ήδη τι ακριβώς θα αντικρίσω... 

Αμέσως μόλις το άνοιξα διαπίστωσα πως το αγγελάκι είχε σπάσει... Πολύ προσεκτικά το έβγαλα από το αμπαλάζ του, μαζί με το υπέροχο χειροποίητο καδράκι, και τα τοποθέτησα σε μια επιφάνεια για να διαπιστώσω το μέγεθος της ζημιάς και αν μπορούσα να το φτιάξω- ήταν τόσο σημαντικό για μένα... Είχε σπάσει το ένα του φτερό... (το φτερό... μα πόσο σημαδιακό;)

Απόλυτα σιωπηλή, ξεκίνησα να κολλάω τα σπασμένα κομμάτια... Όσο τα κολλούσα σκεφτόμουν... 

Και εμείς σπάσαμε. Δεν σπάσαμε; Σπάσαμε. Σε χίλια κομμάτια, όχι σε τρία. Σπάσαμε και έπρεπε να βρούμε τον τρόπο να μας "ξανακολλήσουμε". Και αν το καταφέραμε, νομίζετε οι ρωγμές δεν είναι εκεί; Μπορεί να μην είναι ορατές εκ πρώτης, μπορεί να μην γίνουν ορατές ποτέ από τους πολλούς- μα εμείς τις γνωρίζουμε. Μια, μια. Ξέρουμε που είναι και τις ψιλαφούμε με αγάπη και έναν πόνο τόσο βαθύ που κόβει, κάποια δύσκολα βράδια που το μυαλό και η καρδιά ταξιδεύουν... 

Και αν σπάσαμε, τι; Έπρεπε να μας "πετάξουν"; Να μας αγνοήσουν και να μας θεωρήσουν πλέον άχρηστες; Όχι. Κάποιος νοιάστηκε να βάλει άφθονη κόλλα, να μας συγκρατήσει, γιατί οι πρώτες που θέλαμε να μας αγνοήσουμε, οι πρώτες που μας θεωρήσαμε άχρηστες, ήμασταν εμείς οι ίδιες... Κι όμως. Το μεγαλύτερο φορτίο μιας μάνας που έχασε το παιδί της είναι οι ενοχές και οι τύψεις για την "ανικανότητα" της να το διαφυλάξει... 

Μα δεν φταίμε εμείς. Όχι. Μου πήρε χρόνο, μα το κατάλαβα. Τις πιο πολλές φορές φταίει απλά το αμπαλάζ. Ότι και αν σημαίνει αυτό στην κάθε περίπτωση. Μα ότι και να φταίει, ένα είναι σίγουρο. 

Αυτό το σπάσιμο, αυτά τα χίλια κομμάτια, μας ομόρφυναν τόσο πολύ. Γιατί παρότι σπάσαμε, βρήκαμε το κουράγιο να σηκωθούμε, να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να τα κολλήσουμε. Και γεμάτες ρωγμές και πόνο να σταθούμε και πάλι όρθιες. Αγέρωχες. Υπέροχες, διότι ελάχιστοι βλέπουν τα σημάδια μας. 

Σαν αυτό το πανέμορφο αγγελούδι... Βλέπει κανείς τις ενώσεις; Και αν τι βλέπει, χάνει εντέλει από την ομορφιά του; Ή μήπως προσθέτει; 

Γλυκιά μου Δέσποινα δεν έχω αρκετά λόγια να σε ευχαριστήσω που σε μια βόλτα σου σκέφτηκες εμένα... Ναι. Το αγγελούδι συμβολίζει την Χριστίνα μου και βρίσκεται πλέον στην θέση της, δίπλα στο αγγελούδι που συμβολίζει τον Δημήτρη της και κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Δημήτρη Γεράσιμου της... Η πιο τρυφερή και άξια μεγάλη αδελφή... 

Μα συμβολίζει και όλες εσάς. Μια προς μια. Σπασμένες και πανέμορφες με τις πληγές σας... Να το θυμάστε αυτό... Τα αγγελούδια μας, μας το δίδαξαν...

Το πινακάκι το λάτρεψα τόσο πολύ που το κρέμασα στο παράθυρο της κουζίνας, να το βλέπω κάθε μέρα- όχι ότι εμείς χρειαζόμαστε υπενθύμιση να ψάχνουμε για ουράνια τόξα... Εμείς είμαστε η πίστη στα ουράνια τόξα.  Εμείς δημιουργούμε ουράνια τόξα... Να το θυμάστε και αυτό γλυκιές μου μανούλες αγγέλων... Ακόμα και αν δεν έχετε αντικρίσει ακόμη το δικό σας... 

Και ναι... Μας βλέπουν από εκεί ψηλά... Και η ζωγραφιά πολύ με άγγιξε... Πραγματικά... Λες και παιδικά χεράκια σε είχαν βάλει να την φτιάξεις... Που ξέρεις; Μπορεί έτσι να ήταν... 

Κάθε φορά που φοβόμαστε λοιπόν, κάθε φορά που σπάμε και τρέμουμε μην σπάσουμε και άλλο- πόσο ακόμα- να θυμάστε την εξής φράση: 

-Φοβάμαι... Και αν πέσω; 
-Μα γλυκιά μου... Και αν πετάξεις; 

Και με σπασμένα και κολλημένα φτερά, μπορείς να πετάξεις... Και πιο ψηλά ακόμη...

Ένας κύκλος αγάπης.... Ο δικός μας κύκλος αγάπης...

Πρόσφατα, ανοίξαμε μια συζήτηση στην πολυαγαπημένη ομάδα  με τις γλυκιές μου μανούλες αγγέλων, σχετικά με την δυσκολία που αντιμετωπίζει τις γιορτές μια μανούλα που πενθεί το χαμό του μωρού της, πόσο μεγεθύνεται η θλίψη- ιδίως όταν είναι πρόσφατο ή δεν έχει φανεί ακόμα το ουράνιο τόξο της. 

Σε αυτή την συζήτηση συμμετείχε και η γλυκιά μου Ελευθερία θυμίζοντας μου πως έχασε τον Φίλιππο της ανήμερα Χριστούγεννα. Παρότι στολίζει για το δικό της ουράνιο τόξο, μου τόνισε, πως τα Χριστούγεννα για αυτήν θα είναι για πάντα η μέρα που έχασε το πρωτότοκο γιο της. 

Στεναχωρήθηκα τόσο, μα τόσο πολύ που δεν μπορώ να περιγράψω. Οι γιορτές είναι δύσκολες όπως και να έχει, πόσο μάλλον αν η ουράνια επέτειος του αγγέλου σου συμπίπτει με αυτές. Έφαγα το κεφάλι μου, ήθελα να κάνω κάτι για να νιώσει λίγη ζεστασιά η Ελευθερία σε αυτή την τόσο δύσκολη περίοδο για αυτήν. 

Θυμήθηκα τότε την κάρτα μου. 

Όταν ήμουν μόλις 15 χρονών- τότε που η φωτογράφος Anne Geddes ήταν πολύ στην μόδα- είχα αγοράσει πολλές ευχετήριες κάρτες με φωτογραφήσεις της. Ανάμεσα τους και μια τριπλή κάρτα με πολλά μωρά φωτογραφημένα ως αγγελούδια. Ήταν Χριστουγεννιάτικη ευχητήρια κάρτα. Μου άρεσε όμως- για έναν περίεργο λόγο- τόσο πολύ που ποτέ δεν την είχα δώσει πουθενά. Τα χρόνια περνούσαν και όταν μετακόμισα στο δικό μου σπίτι στα 25 μου, ήταν ανάμεσα στα πράγματα που πήρα από το παιδικό μου δωμάτιο. Πάντα εκεί, κρυμμένη μέσα στους φακέλους με τις κάρτες και τα αυτοκόλλητα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να λάμψει. 

Όταν χάσαμε τα αγγελούδια μας η κάρτα βρήκε πλέον την θέση της στο Χριστουγεννιάτικο μας δέντρο. 

Αυτή την κάρτα λοιπόν. Αυτή την κάρτα έπρεπε να στείλω στην Ελευθερία και να μοιραστώ μαζί της την ιστορία της. Και αμέσως μετά μου ήρθε μια ακόμη ιδέα. Γιατί να μην γίνει αυτή η κάρτα μια "ορατή κλωστή" που θα μας ενώσει σε έναν κύκλο αγάπης και στήριξης; 

Μοιράστηκα την ιδέα μου με τις μανούλες μου- που ακόμα αναρωτιέμαι αν έχουν καταλάβει πλήρως τι θέλω να κάνω τόσο μπερδεμένο που είναι- και είχα αμέσως συμμετοχή. Και τις ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για αυτό. 

Η ιδέα λοιπόν είναι η εξής: Ξεκινώντας από εμένα φυσικά, θα σταλεί αυτή η κάρτα σε μια μανούλα αγγέλου. Πάνω της θα έχω γράψει μια ευχή για δύναμη και ζεστασιά- η οποία ευχή όμως θα απευθύνεται σε όλες τις μανούλες αγγέλων. Στην ίδια αυτή κάρτα θα γράψει η μανούλα που την έλαβε την δική της ευχή και θα την στείλει στην επόμενη μανούλα. Και ούτω καθεξής. Για να μένει όμως και κάτι στην κάθε παραλήπτρια, μαζί με αυτή την "ομαδική κάρτα" θα στέλνει η κάθε μανούλα και μια προσωπική κάρτα την οποία η παραλήπτρια θα μπορεί φυσικά να κρατήσει. Αυτό είναι όλο. Ευελπιστώ να μαζευτούν αρκετές μανούλες ώστε όλος αυτός ο νοητός κύκλος να κλείσει του χρόνου τα Χριστούγεννα με την κάρτα να επιστρέφει σε μένα- κάνοντας φυσικά και μια όμορφη αναμνηστική ανάρτηση. 

Για να οργανωθεί όλο αυτό, η γλυκιά και πανταχού παρούσα Άντζυ, μας έφτιαξε ένα αρχείο για να καταγραφούν τα ονόματα όσων συμμετέχουν. Και επειδή εγώ είμαι της παλιάς σχολής για να επιλέγεται η κάθε μανούλα τυχαία, έγραψα σε χαρτάκια τους αριθμούς που αντιστοιχούν στα ονόματα τους, τα έβαλα μέσα σε ένα βαζάκι, τα ανακάτεψα καλά-καλά και τράβηξα το πρώτο για να δω από που θα ξεκινήσει αυτή η αλυσίδα... 

Και το αποτέλεσμα με έκανε να παγώσω. Και μετά να κλάψω. 

Ήταν το νούμερο 5 που αντιστοιχούσε στην γλυκιά μου Ελευθερία. Την αρχική έμπνευση της ιδέας μου, την μανούλα στην οποία είχα αρχικά σκεφτεί να στείλω αυτή την τόσο σημαντική για μένα κάρτα.... 

Και πείτε μου. Αν αυτό δεν είναι σημάδι από τα αγγελούδια μας, τότε τι; Αν αυτό δεν είναι ένα μικρό θαύμα, τότε τι; 

Την Δευτέρα λοιπόν θα ξεκινήσει αυτός ο κύκλος. Και ανυπομονώ πολύ. Μέσω αυτού του κειμένου καλώ όποια μανούλα έχει χάσει το μωρό της και θέλει να συμμετάσχει, να γίνει μέλος στην "οικογενειακή" αυτή ομάδα που έχουμε στο facebook και να μας ενημερώσει για το ενδιαφέρον της. Θα χαρούμε πολύ να την έχουμε στην ομάδα μας όπως και να έχει. 

Ξέρω πως δεν είναι καμιά σπουδαία κίνηση αυτή. Αν δεν έχετε βιώσει τον χαμό του μωρού σας πριν καλά καλά το γνωρίσετε, ίσως δεν μπορείτε καν να καταλάβετε τον λόγο. Για εμάς όμως, η στιγμή που χάσαμε τα μωρά μας θα μείνει για πάντα παγωμένη μέσα στον χρόνο. Και αυτή η στιγμή μας ενώνει με ένα τρόπο μοναδικό, επώδυνο, όμορφο μέσα στην ασχήμια του. Για μας, θα είναι σαν- με αυτή την κάρτα- να ενώνουν όλα μας τα αγγελούδια τα χεράκια τους από πάνω μας δημιουργώντας έναν κύκλο ζεστασιάς και αγάπης. Δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα. Για μένα τουλάχιστον, έτσι θα είναι. Και θέλω να παγώσω και αυτή την στιγμή στον χρόνο. 

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν....