Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Και αν σου σπάσουν τα φτερά; Τι;

Σήμερα πήγα στο ταχυδρομείο για να παραλάβω ένα πακετάκι αγάπης- από αυτά που γνώρισα μέσω του blogging- τα ανιδιοτελή, γεμάτα μαγεία και αγάπη πακέτα που ομορφαίνουν την μέρα σου, που ομορφαίνουν ένα μέρος της ζωής σου... 

Το σημερινό όμως πακέτο είχε μια παραπάνω βαρύτητα για μένα αφού προερχόταν από μια μανούλα αγγέλου. Μια μανούλα που μου έχει κάνει την τιμή να μοιραστεί σε αυτή την μικρή μου διαδικτυακή γωνίτσα την δική της πολύτιμη ιστορία...

Με την Δέσποινα "γνωριστήκαμε" μέσω της ομάδας μας και είναι περίεργο, μα όταν έχεις χάσει το παιδί σου σε συνδέει μια αόρατη μεν, πολύ δυνατή δε κλωστή με άτομα που έχουν βιώσει τον ίδιο πόνο, με άτομα που έχτισαν και πάλι λίγο λίγο τον νέο τους εαυτό γύρω από αυτή την απώλεια. 

Ήξερα λοιπόν πολύ καλά πως θα είναι ένα πακέτο που θα μου προκαλέσει πολύ έντονα συναισθήματα... Και για να είμαι ειλικρινής σχεδόν γνώριζα ήδη τι ακριβώς θα αντικρίσω... 

Αμέσως μόλις το άνοιξα διαπίστωσα πως το αγγελάκι είχε σπάσει... Πολύ προσεκτικά το έβγαλα από το αμπαλάζ του, μαζί με το υπέροχο χειροποίητο καδράκι, και τα τοποθέτησα σε μια επιφάνεια για να διαπιστώσω το μέγεθος της ζημιάς και αν μπορούσα να το φτιάξω- ήταν τόσο σημαντικό για μένα... Είχε σπάσει το ένα του φτερό... (το φτερό... μα πόσο σημαδιακό;)




Απόλυτα σιωπηλή, ξεκίνησα να κολλάω τα σπασμένα κομμάτια... Όσο τα κολλούσα σκεφτόμουν... 

Και εμείς σπάσαμε. Δεν σπάσαμε; Σπάσαμε. Σε χίλια κομμάτια, όχι σε τρία. Σπάσαμε και έπρεπε να βρούμε τον τρόπο να μας "ξανακολλήσουμε". Και αν το καταφέραμε, νομίζετε οι ρωγμές δεν είναι εκεί; Μπορεί να μην είναι ορατές εκ πρώτης, μπορεί να μην γίνουν ορατές ποτέ από τους πολλούς- μα εμείς τις γνωρίζουμε. Μια, μια. Ξέρουμε που είναι και τις ψιλαφούμε με αγάπη και έναν πόνο τόσο βαθύ που κόβει, κάποια δύσκολα βράδια που το μυαλό και η καρδιά ταξιδεύουν... 

Και αν σπάσαμε, τι; Έπρεπε να μας "πετάξουν"; Να μας αγνοήσουν και να μας θεωρήσουν πλέον άχρηστες; Όχι. Κάποιος νοιάστηκε να βάλει άφθονη κόλλα, να μας συγκρατήσει, γιατί οι πρώτες που θέλαμε να μας αγνοήσουμε, οι πρώτες που μας θεωρήσαμε άχρηστες, ήμασταν εμείς οι ίδιες... Κι όμως. Το μεγαλύτερο φορτίο μιας μάνας που έχασε το παιδί της είναι οι ενοχές και οι τύψεις για την "ανικανότητα" της να το διαφυλάξει... 

Μα δεν φταίμε εμείς. Όχι. Μου πήρε χρόνο, μα το κατάλαβα. Τις πιο πολλές φορές φταίει απλά το αμπαλάζ. Ότι και αν σημαίνει αυτό στην κάθε περίπτωση. Μα ότι και να φταίει, ένα είναι σίγουρο. 

Αυτό το σπάσιμο, αυτά τα χίλια κομμάτια, μας ομόρφυναν τόσο πολύ. Γιατί παρότι σπάσαμε, βρήκαμε το κουράγιο να σηκωθούμε, να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να τα κολλήσουμε. Και γεμάτες ρωγμές και πόνο να σταθούμε και πάλι όρθιες. Αγέρωχες. Υπέροχες, διότι ελάχιστοι βλέπουν τα σημάδια μας. 

Σαν αυτό το πανέμορφο αγγελούδι... Βλέπει κανείς τις ενώσεις; Και αν τι βλέπει, χάνει εντέλει από την ομορφιά του; Ή μήπως προσθέτει; 



Γλυκιά μου Δέσποινα δεν έχω αρκετά λόγια να σε ευχαριστήσω που σε μια βόλτα σου σκέφτηκες εμένα... Ναι. Το αγγελούδι συμβολίζει την Χριστίνα μου και βρίσκεται πλέον στην θέση της, δίπλα στο αγγελούδι που συμβολίζει τον Δημήτρη της και κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Δημήτρη Γεράσιμου της... Η πιο τρυφερή και άξια μεγάλη αδελφή... 



Μα συμβολίζει και όλες εσάς. Μια προς μια. Σπασμένες και πανέμορφες με τις πληγές σας... Να το θυμάστε αυτό... Τα αγγελούδια μας, μας το δίδαξαν...

Το πινακάκι το λάτρεψα τόσο πολύ που το κρέμασα στο παράθυρο της κουζίνας, να το βλέπω κάθε μέρα- όχι ότι εμείς χρειαζόμαστε υπενθύμιση να ψάχνουμε για ουράνια τόξα... Εμείς είμαστε η πίστη στα ουράνια τόξα.  Εμείς δημιουργούμε ουράνια τόξα... Να το θυμάστε και αυτό γλυκιές μου μανούλες αγγέλων... Ακόμα και αν δεν έχετε αντικρίσει ακόμη το δικό σας... 



Και ναι... Μας βλέπουν από εκεί ψηλά... Και η ζωγραφιά πολύ με άγγιξε... Πραγματικά... Λες και παιδικά χεράκια σε είχαν βάλει να την φτιάξεις... Που ξέρεις; Μπορεί έτσι να ήταν... 

Κάθε φορά που φοβόμαστε λοιπόν, κάθε φορά που σπάμε και τρέμουμε μην σπάσουμε και άλλο- πόσο ακόμα- να θυμάστε την εξής φράση: 

-Φοβάμαι... Και αν πέσω; 
-Μα γλυκιά μου... Και αν πετάξεις; 

Και με σπασμένα και κολλημένα φτερά, μπορείς να πετάξεις... Και πιο ψηλά ακόμη...


19 σχόλια:

  1. Υπέροχη χειρονομία, υπέροχο αγγελάκι κι ας έχει τις ρωγμές του, εγώ δεν τις βλέπω! Γλυκιά μου Γιάννα...σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια μεγάλη αγκαλιά σου στέλνω Μαρία μου...

      Διαγραφή
  2. Υπέροχο! Απλά αυτό!!!!Συγκινήθηκα πολύ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα, αυτό το σχόλιο από εσένα, χάδι στην καρδιά μου...

      Διαγραφή
  3. Ο δρόμος της αρετής είναι ανηφορικός μου είπε κάποιος αλλα καταλήγει πάντα σε μια θέση υψηλή κ ευλογημένη .Αρα ναι,σπαμε,ποναμε,μαζεύουμε κ ξανακολλαμε αλλα τελικά πετάμε ψηλά!Οι ρωγμές ειναι απλα το σημάδι της δύναμης κ της αναγέννησης μας!
    Ειχα καιρό να σχολιάσω γιατί εκεί που πονουσαν οι ρωγμουλες μου , ξαφνικά εμφανίστηκε μία λάμψη...! Σε διαβαζω παντα κ σε εκτιμώ απεριόριστα!
    Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο χαίρομαι για την λάμψη... Να σχολιάζεις μόνο όποτε το νιώθεις...Σε ευχαριστώ πολύ για τα τόσο όμορφα λόγια...

      Διαγραφή
  4. Αχχχ αυτή η ανάρτηση ταιριάζει κουτί σε αυτή την ημέρα που ευτυχώς τελείωσε... Γιάννα μου, μπορεί να μαζέψαμε και να κολλήσαμε τα κομμάτια μας, μα δυστηχώς ή ευτυχώς κάποια έχουν χαθεί για πάντα...Σήμερα εγώ έχασα και άλλα κομμάτια...
    Σε φιλώ♥
    (Θα σου στείλω μειλ για το τι έγινε)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ηρώ μου, είναι δύσκολο. Σε νιώθω. Ελπίζω μόνο σε λίγη ανθρωπιά. Αλήθεια, λες και το πιστεύω... Πίστεψε και εσύ, μήπως γίνει... Σε φιλώ γλυκά γλυκά...

      Διαγραφή
  5. Είσαι από τους ανθρώπους που με μαθαίνουν πράγματα! και με κάνουν να δακρύζω....
    Γι αυτό αισθάνομαι να σε αγαπώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκιά μου Ελένη, ποια είμαι εγώ για να μάθω σε οποιονδήποτε κάτι;; Με κάνεις και κοκκινίζω. Μια μεγάλη αγκαλιά σου στέλνω...

      Διαγραφή
    2. Όλοι έχουν κάτι να μας μάθουν! αρκεί να έχουμε ανοιχτά μάτια και αυτιά!!!

      Διαγραφή
  6. Υπεροχο το κειμενο σου Γιαννα μου, με λογια βγαλμενα απο την ψυχη σου, που παντα μας αγγιζουν τοσο! Χαιρομαι πολυ που το κολλησες, εχεις δικιο, με τις ρωγμες του εχει αλλη αξια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς γλυκιά μου Δέσποινα... Σε ευχαριστώ για αυτό το απρόσμενο και τόσο σημαντικό δώρο...

      Διαγραφή
  7. Γιαννα μου γιατί σε διαβάζω τα βραδια;;;; Γιατί ενώ έχω αγκαλιά το μικρο;;; Ποσά συναισθήματα μου ξύπνησες!!! Ποσά δάκρυα για τους μικρούς σας αγγέλους αλλα και δάκρυα ευγνωμοσύνης για το δικό μου μικρακι που κοιμάται στην αγκαλιά μου και μερα απο τα κείμενα σου τον κρατάω ακόμα πιο σφιχτά κι ευχαριστω το θεό;;;; Εισαι υπέροχη!!! Τα κείμενα σου με κάνουν να σκέφτομαι και να αισθάνομαι και σε ευχαριστω πολυ!!!!! Υ.Γ. Οι ρωγμές έχουν κι αυτές την ομορφιά τους όπως κάθε σημάδι μνήμης!!! Ειναι αυτές που σας κάνουν πιο δυνατές! Σας δίνουν μια δύναμη κι ενα μεγαλείο ψυχής στα οποία εγω υποκλίνομαι ταπεινά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ και ξημέρωσε η γιορτούλα σου και δεν θέλω να συγκινείσαι... Αυτή την σφιχτή αγκαλιά να την κάνεις πάντα και τα δάκρυα εγνωμοσύνης ακόμα και αν δεν φανερώνονται να τα νιώθεις κάθε βράδυ να συσσωρεύονται πίσω από τα βλέφαρα... Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τα τόσο όμορφα λόγια σου... Ένα μεγάλο φιλί και τις πιο θερμές ευχές για την ονομαστική σου εορτή!

      Διαγραφή
  8. Υπέροχο κείμενο αγαπημένη μου φίλη... Υπέροχο!!!
    Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελευθερία μου, τεράστια αγκαλιά και φιλί...

      Διαγραφή
  9. Για ακόμη μια φόρα αγγιζεις την ψυχή μου! Είσαι σπάνιο πλάσμα κοριτσι μου γλυκό! Νομιζω οτι ο θεός σε καθοδηγεί να δίνεις δυναμη κουράγιο αγάπη ελπίδα αισιοδοξία σε όλες μας αλλά κυρίως στις Μανουλες Αγγέλων που το έχουν τόσο αναγκη.. Που βιώνουν στο μέγιστο τον πόνο που μπορεί να βιώσει άνθρωπος... Απλα σε λατρεύω συνέχισε έτσι Γιάννα μου! Φιλια πολλά πολλά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πω πω Ειρήνη μου είπες μεγάλη κουβέντα, βαριά για τις πλάτες μου... Δεν νιώθω άξια να με καθοδηγεί ο Θεός ειλικρινά στο λέω... Τα αγγελούδια μου ίσως μα και για αυτά κάποιες φορές, λίγη νιώθω... Ιδίως για την κόρη μου. Σε ευχαριστώ τόσο πολύ όμως για τα τόσο γλυκά σου λόγια και την πίστη σου σε όλα πρεσβέυω με πάθος...Μια τεράστια αγκαλιά...

      Διαγραφή

Τα σχόλια σας είναι η κινητήριος δύναμη μου, Η αλληλεπίδραση που χρειάζεται κάθε blogger με τους αναγνώστες του. Θα χαρώ πολύ να σας δω εδώ κάτω...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...