Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Παιδική κακοποίηση, ένα σιωπηλό έγκλημα.

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης. 

Δεν είμαι ειδική. Δεν είμαι παθούσα. Δεν έχω κανένα πτυχίο που να με πιστοποιεί να μιλήσω για αυτό το θέμα. 

Υπήρξα όμως παιδί. Και τώρα είμαι μητέρα. Και πάνω από όλα είμαι άνθρωπος. Βαθιά ελαττωματικός αλλά άνθρωπος. Και δεν μπορώ να διανοηθώ πως μπορεί ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει το προνόμιο να έχει συνείδηση και συναίσθηση των πράξεων του, να μπορεί να βλάψει ένα παιδί. Και ακόμα περισσότερο να αντλεί κάποια μορφή αρρωστημένης ευχαρίστησης από αυτό. 

Είναι πέραν των δυνάμεων μου να το αντιληφθώ. Συμβαίνει όμως. Η ιστορία μας έχει διδάξει πως μπορεί και να συμβεί και από οικείο άτομο, γνωστό. Ή άτομο περιωπής. Ή άτομο πέραν κάθε υποψίας. 

Είναι λοιπόν καθήκον μας να διδάξουμε στο παιδί μας πως να προστατευτεί. Να γνωρίζει τα όρια. Το σωστό από το λάθος. Ο κανόνας του εσωρούχου τα περικλείει όλα. Ας τον διαβάσουμε. Ας ενημερωθούμε. 

Η κακοποίηση όμως δεν είναι μόνο σωματική ή σεξουαλική. Είναι και λεκτική, συναισθηματική και ψυχολογική. Σε αυτό το ατόπημα μπορεί να πέσει οποιοσδήποτε γονιός, διδάσκαλος, συγγενής, φίλος. Θέλει πολύ προσοχή. Για αυτού του είδους την κακοποίηση μπορούμε να ενημερωθούμε εδώ και εδώ.

Και το κυριότερο. Όχι άλλη σιωπή. Συζήτηση, συζήτηση και πάλι συζήτηση με τα παιδιά μας για τα πάντα. Για όλους. Ακούμε. Προσεκτικά. Ακούμε και "πίσω από τις λέξεις". Αφουγκραζόμαστε. 

Ένα παιδί γεννιέται λευκός καμβάς. Κατάλευκος. Μεγάλη ευθύνη τα χρώματα και τα σχέδια που θα τον χρωματίσουν. Απέραντη. Τρομακτική. Ευθύνη όμως υπαρκτή στην οποία οφείλουμε να αντεπεξέλθουμε. 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς





4 σχόλια:

  1. Σ αυτό το έγκλημα όλοι οφείλουμε να έχουμε λογο κ θέση. Όχι ως ειδικοί. Ως άνθρωποι. Όχι σιωπή όχι ανοχή όχι εκ των υστέρων μετάνοια. Για το τέλος αφήνω το δικο μου "κρίμα".Γενικώς με θεωρώ ανοιχτό κ συμπονετικό ανθρωπο. Πιστευω στη συγνώμη στη μετάνοια... Αλλα είμαι άνθρωπος, αρα αδύναμη... Ο Θεός ας με συγχωρέσει, αλλά οτι δράμα κ να κρύβει η άρρωστη ψυχή τους, δε μπορω να βρω συγνώμη και άφεση για αυτό το έγκλημα. Ας το κανει ο Θεός. Εγώ αδυνατω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα είπες όλα δεν έχω να προσθέσω κάτι...Είναι όντως μεγάλη η ευθύνη! Ακόμη μια φορά ταυτίζομαι μαζί σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η μεγαλύτερη Ρεγγίνα μου.... Σε φιλώ γλυκά..

      Διαγραφή

Τα σχόλια σας είναι η κινητήριος δύναμη μου, Η αλληλεπίδραση που χρειάζεται κάθε blogger με τους αναγνώστες του. Θα χαρώ πολύ να σας δω εδώ κάτω...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...