Τα δικά μας Γιάννενα...

Kόντρα σε αυτόν τον δύσκολο μήνα για μας, αποφασίσαμε να πάμε στα λατρεμένα μας Γιάννενα. Επιλογή που τελικά μας δικαίωσε αφού από ότι φάνηκε ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμασταν- γυρίσαμε μόλις το προηγούμενο βράδυ από τις 15 του μήνα, ώστε να ήμαστε εδώ στα ουράνια γενέθλια του άγγελου μας που τόσο μυστήρια μας καθοδηγεί αυτόν τον Φλεβάρη. 

Τα Γιάννενα λοιπόν, τα αγαπάμε πολύ και το έχω δηλώσει πολλάκις. Τα αγαπάμε τόσο, που πολλές φορές έχουμε πάει αυθημερόν μόνο και μόνο για να πάρουμε λίγη μυρωδιά από αυτή την μαγική πόλη που είναι πανέμορφη όλες τις εποχές του χρόνου. Σε αυτό το ταξίδι, η αδυναμία μου επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά, αφού περάσαμε απλά μοναδικά. 

Με το μαιμουδάκι σε ακόμα καλύτερη ηλικία, και με μόνο μας μέλημα να χαλαρώσουμε και να περάσουμε ποιοτικό οικογενειακό χρόνο οι τρεις μας, αξιοποιήσαμε στο έπακρο κάθε λεπτό, σε μια πόλη που ενδείκνυται πολύ- κατά την γνώμη μου- για μικρά παιδιά αφού σε απόσταση αναπνοής έχει πολλά εντυπωσιακά πράγματα να κάνεις με ένα νήπιο όπως βόλτες μέσα σε "μαγεμένα" κάστρα, σε νησάκια που μοιάζει να τα έχει ξεχάσει ο χρόνος, σε σπήλαια εντυπωσιακά όμορφα για μας- πόσο μάλλον για αθώες ψυχούλες που τώρα ανακαλύπτουν τα πάντα.

Θα μοιραστώ μαζί σας τα μέρη που μείναμε, φάγαμε, ήπιαμε- τις εντυπώσεις μας και το κυριότερο τις εντυπώσεις του Δημήτρη Γεράσιμου. Μα πιο πολύ θα μοιραστώ μαζί σας μαγικές εικόνες από αυτές τις δύο μέρες, εικόνες που γέμισαν την ψυχή μας αισιοδοξία και υπέροχες αναμνήσεις- ενώ έκαναν αυτή την μαμά να γεμίσει γαλήνη και να πιστέψει ακόμα πιο πολύ στην δύναμη και την ομορφιά των ονείρων... 

Ξεκινήσαμε αξημέρωτα σχεδόν και ας είχαμε συνολικά περίπου τρεις ώρες ταξίδι- πάντα μας αρέσει να φτάνουμε πρωί στον προορισμό μας. Μας δίνει την δυνατότητα να απολαύσουμε την διαδρομή και να κάνουμε άνετες στάσεις. Μόλις βγήκαμε από το σπίτι μας βρήκα στην εξώπορτα μια σακούλα- δώρο της αδελφής μου για το μαιμουδάκι, πάντα του παίρνει μερικές  τσαχπινιές πριν φύγει για ταξίδι που θα τον συντροφεύουν όσο λείπει. Με δυο καινούργια παραμύθια μέσα σε αυτές- (τις οποίες θα σας δείξω αργότερα)- ήταν σχεδόν αναμενόμενο να επιμένει να σταματήσουμε περίπου στην μια ώρα δρόμου προκειμένου να διαβάσουμε έστω το ένα. Και κάπως έτσι βρέθηκε μια τρελή μάνα, να διαβάζει παραμύθι σε χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων σε ένα μαιμουδάκι που απολάμβανε μια ακόμα έκπληξη- σοκολατένια αυτή την φορά-  από τον μπαμπά του! 

Λίγο πριν φτάσουμε στα Γιάννενα, κάναμε μια στάση- όπως πάντα- στον ποταμό Λούρο για να παίξει το παιδί. Ξετρελάθηκε τόσο πολύ που, νομίζοντας πως αυτά είναι τα Γιάννενα, έλεγε διαρκώς: "Πω, πω, είναι πολύ όμορφα τα Γιάννενα, μου αρέσουν πάρα πολύ". Πετάξαμε λοιπόν πέτρες στο ποτάμι, θυμηθήκαμε το δικό μας ποτάμι που οδηγεί στην πιπιλολίμνη, αναρωτηθήκαμε αν και αυτό οδηγεί εκεί και αφού οι μυτούλες κοκκίνησαν από το κρύο και τα χέρια πάγωσαν τελείως- αποφασίσαμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας ώστε να φτάσουμε στον προορισμό μας. 

 Φτάνοντας  περίπου στις 9:30 πήγαμε στην καφετέρια ludost η οποία μου έκλεψε κυριολεκτικά την καρδιά. Ήταν τόσο το στυλ μου- που ήθελα να κάτσω δυο μέρες παραπάνω μόνο για να έχω την ευκαιρία να πάω ξανά, και ξανά. Για να πειστείτε δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά στις φωτογραφίες της σελίδας του- εμάς είχε πολύ κόσμο λόγω Κυριακής για να τα καταφέρω. Ήμασταν όμως πολύ τυχεροί ώστε να είναι ο καναπές φτιαγμένος από πρόσοψη παλιού αυτοκινήτου- άδειος όταν φτάσαμε, και ο Δημήτρης Γεράσιμος απλά ξετρελάθηκε! Δεν χρειάζεται να πω αν ξετρελάθηκε με το "γλυκό κέρασμα" του μαγαζιού, θα σας πω μόνο πως στο τέλος έγλυφε και το φλιτζάνι! Αυτό που έμαθα από αγαπημένους φίλους που συναντήσαμε εκεί, είναι πως είναι μια καφετέρια που επιτρέπει και την είσοδο των τετράποδων φίλων- οπότε όσοι πιστοί φιλόζωοι προσέλθετε! Η εξυπηρέτηση του σερβιτόρου ωστόσο δεν με άφησε απόλυτα ικανοποιημένη, ήταν όμως τόσο ευγενικός και χαμογελαστός ο μπαρίστας που εξιλεώθηκε για αυτό. 

Με αυτά και με τα άλλα, ήταν επιτέλους ώρα να πάμε στον ξενώνα μας να αφήσουμε τα πράγματα. Μετά από ψάξιμο στο διαδίκτυο, καταλήξαμε στον ξενώνα Χαγιάτι διότι εκτός του ότι ήταν φυσικά μέσα στα οικονομικά πλαίσια που θέλαμε, ήταν ουσιαστικά ένας χώρος μέσα στο κάστρο με μόλις εφτά δωμάτια- και ήλπιζα να δώσει στο μαιμούδι την ψευδαίσθηση πως ζούμε μέσα στο κάστρο. Στις τηλεφωνικές μας επικοινωνίες με την ιδιοκτήτρια δεν είχα μείνει απόλυτα ευχαριστημένη- μου ακουγόταν αρκετά ψυχρή και αδιάφορη- από κοντά όμως ήταν πολύ πιο φιλική και συνεργάσιμη. Ένα μείον ήταν πως δεν είχε ιδιωτικό χώρο parking καθιστώντας το σχεδόν αδύνατον να βρούμε κάπου να παρκάρουμε- λόγω Κυριακής είχε τρομερή κίνηση- ήμασταν όμως αρκετά τυχεροί και βρήκαμε μερικά μέτρα από τον ξενώνα. Κάτι που χαροποίησε πολύ το μαιμούδι αφού μπορούσε να ανέβει πάνω στην βαλίτσα του και να πάει μόνος του μέχρι αυτόν! 

Για να φτάσουμε στο δωμάτιο, έπρεπε να ανέβουμε 15 μεγάλα πέτρινα σκαλιά που αυτά και μόνο σου έδιναν την αίσθηση πως έμπαινες σε κάστρο. Ακριβώς έξω από το δωμάτιο μας ένα μικρό σαλονάκι και μια κούκλα ντυμένη με την παραδοσιακή στολή- εμένα μου άρεσε- του Παναγιώτη καθόλου- τρεις μέρες δεν την είχε συνηθίσει και πάντα "ψάρωνε" για μερικά δευτερόλεπτα μόλις βγαίναμε από το δωμάτιο! Μόλις μπήκα μέσα εντυπωσιάστηκα διότι είχε τρία μικρά και πολύ γραφικά παραθυράκια από τα οποία, την συγκεκριμένη ώρα,  έμπαινε ο ήλιος λούζοντας το δωμάτιο με ζέστη και θαλπωρή. Ο χώρος ήταν πολύ μικρός- έξυπνα όμως διαμορφωμένος και ειλικρινά τίποτα δεν του έλειπε. Είχε το ειδικό σταντ για την βαλίτσα- δεν έχω χειρότερο από το να πρέπει να ακουμπήσω την βαλίτσα στο πάτωμα-  επιπλέον μαξιλάρια, είχε amenities που δεν περίμενα, όπως πιστολάκι μαλλιών και παντόφλες μιας χρήσης μα το κυριότερο ήταν καθαρό, ζεστό, (και κυριολεκτικά) και πολύ πολύ όμορφο. 

 Λεπτομέρειες που με κέρδισαν: Τα βιβλία που βρήκα στις εσοχές στον τοίχο. Το μικρό παραθυράκι που έβλεπε σε ένα στενό του κάστρου και με έκανε να νιώσω πως βρίσκομαι σε κάποιο χωριό της Ιταλίας. Το ξεχωριστό ταβάνι. Και κάτι που μπορεί να σας φανεί χαζό μα για μένα είναι πολύ σημαντικό. Είχε κρεμάστρα τοίχου για τα παλτό και τις τσάντες. Το λάτρεψα γιατί ποτέ δεν ξέρεις που να ακουμπήσεις ακριβώς αυτά σε ένα ξενοδοχείο. 

Λεπτομέρειες που με "χάλασαν" όχι όμως τόσο ώστε να μην ξαναπροτιμήσω το συγκεκριμένο κατάλυμα. Το πάπλωμα ήταν ντυμένο με το σεντόνι. Πως να το εξηγήσω; Δεν είχε πανοσέντονο. Ήταν ολόλευκο βέβαια και είχε ένα κουβερλί για ομορφιά όταν το έστρωναν. Ωστόσο οφείλω να πω πως παρότι δεν το χρησιμοποιήσαμε αφού το δωμάτιο ήταν τόσο ζεστό που κοιμόμασταν εντελώς ξεσκέπαστοι, την αμέσως επόμενη μέρα ήταν πολύ τσαλάκωμένο- ενώ δεν ήταν όταν ξέστρωσα πρώτη φορά το κρεβάτι. Παρόλο που μου φαίνεται παράξενο να πλένουν κάθε φορά όλο το πάπλωμα, θέλω να πιστεύω πως έτσι γίνεται, αφού παρόλα αυτά μου φάνηκε πάρα πολύ καθαρό. Το τηλέφωνο στο ντουζ είχε το μισό κλείσει από τα άλατα υποθέτω, ωστόσο είχε τόση πίεση που δεν μας επηρέασε καθόλου. Η αυλή που με τόση λαχτάρα περίμενα ήταν παραμελημένη την συγκεκριμένη εποχή, δεν μπορούσες καν να κάτσεις στις καρέκλες. Πρωινό δεν είχαμε επιλέξει οπότε δεν έχω άποψη. 

Να και οι τσαχπινιές της Σουλτάνας οι οποίες τον κράτησαν απασχολημένο τις ώρες που αράζαμε στο δωμάτιο, μαζί με όσα είχαμε πάρει και εμείς. 

Κατά τα άλλα δεν είδαμε καθόλου τους ιδιοκτήτες- είχαμε κλειδιά για να μπαίνουμε από την κεντρική είσοδο- θα μου άρεσε να μας χαιρετούν όποτε μας έβλεπαν- όταν όμως χρειάστηκα νερό για το γάλα του μαιμουδιού- μου παραχώρησαν με χαρά έναν βραστήρα να έχω στο δωμάτιο. Όταν δε φύγαμε,  δεν μας ρώτησαν καθόλου πως περάσαμε ή τις εντυπώσεις μας- κάτι που επίσης θα είχε θετικό αντίκτυπο, όχι όμως ότι θα με κάνει να μην ξαναπάω. Σε γενικές γραμμές έμεινα πολύ ευχαριστημένη. 

Η επιλογή μας να μείνουμε μέσα στο κάστρο ήταν σοφή αφού κάθε φορά περπατούσαμε και από άλλο δρομάκι, ανακαλύπτοντας μικρούς θησαυρούς- γραφικά και πανέμορφα σπίτια, όμορφα παρτέρια, και πολλές μικρές, σοφές ή απλά αστείες εικαστικές παρεμβάσεις...  Όσες φορές και να περάσαμε από τις πύλες το μαιμούδι εκστασιαζόταν το ίδιο, ενώ όποτε έβρισκε μια από αυτές τις στρογγυλές διακοσμητικές πέτρες- ήθελε οπωσδήποτε να την σπρώξει! 

Κάναμε άπειρες βόλτες στην λίμνη και παράλληλα του κάστρου χαζεύοντας ομορφιές. Πάντα καταλήγοντας στον πεζόδρομο Καλλάρη, όπου φάγαμε και μεσημεριανό την πρώτη μέρα και πραγματικά ξετρελαθήκαμε. Κάτσαμε στο Rakoumel - το οποίο με τράβηξε λόγω διακόσμησης- και είχα δίκιο αφού μπαίνοντας μέσα βρήκα ακόμα ένα μαγαζί το οποίο θα ήθελα να έχω στην πόλη μου. Η διακόσμηση μοναδική και ταξιδιάρικη, το φαγητό νοστιμότατο- το κρασάκι επίσης! ;-) Η μουσική απλά το απογείωσε... Το αγάπησα αυτό το μαγαζί πραγματικά. 

Την επόμενη μέρα είχαμε γεμάτο πρόγραμμα. Μετά από ένα βαρβάτο πρωινό στον φούρνο Sindros- όπου και τις δυο φορές που κάτσαμε να φάμε στο πόδι μείναμε παραπάνω από ευχαριστημένοι- ξεκινήσαμε να πάμε στο σπήλαιο Περάματος.  Δεν είναι η πρώτη φορά που πάω- μάλλον η έκτη πιθανότατα αφού είχαμε πάει και κανά δυο φορές με τους δικούς μου ως παιδί- το αγαπώ όμως πάντα και ποτέ δεν το βαριέμαι. Ήταν η πρώτη όμως φορά που η ξενάγηση έγινε σε εντελώς προσωπικό επίπεδο, αφού οι μόνοι προς ξενάγηση εκεί ήμασταν εμείς οι τρεις! Το απόλαυσα πραγματικά, και ας μην μπορούσα να ανέβω τα τελευταία σκαλιά από έντονες κρίσεις κράμπας που με είχαν πιάσει, και οφείλω να ομολογήσω πως τα κορίτσια ήταν εξαιρετικά, πολύ ευγενικά, επεξηγηματικά και καθόλου άβολα δεν μας έκαναν να νιώσουμε που θα έκαναν tour 600 σκαλιών μόνο για τρία άτομα. Μάλιστα, θα έλεγα πως προσάρμοσε πολύ την ξενάγηση στα δεδομένα του μαιμουδιού- έτσι ώστε να καταλαβαίνει και να βρίσκει ενδιαφέρον σε όσα βλέπαμε και λέγαμε. Οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονται πια ούτε στην μεγάλη αίθουσα, οπότε θα απολαύσετε μόνο το πριν και το μετά, όπου βγαίνοντας πλέον από το σπήλαιο αντικρίζεις  μια θέα που σου κόβει την ανάσα. 

Περιττό να πω πως το μαιμούδι εκστασιάστηκε. Με όλα. Το σπήλαιο είναι νομίζω από τις πιο έντονες αναμνήσεις του από τα Γιάννενα, αφού δέκα μέρες μετά, μιλάει ακόμα για αυτό- παίζει "σπήλαιο" με τα μαξιλάρια του καναπέ, θυμάται ακόμα ποιος είναι ο σταλακτίτης και ποιος ο σταλαγμίτης. 

Αφού γυρίσαμε και ήπιαμε έναν καφέ στην "Κυρά Φροσύνη", (τώρα που ο δήμος δεν επιτρέπει τραπεζοκαθίσματα στον εξωτερικό χώρο απέναντι από την λίμνη, είναι η μόνη καφετέρια που είναι κυριολεκτικά πάνω στην λίμνη- εγώ μάλιστα αν περνούσε καραβάκι και κουνούσε τα νερά, ζαλιζόμουν νόμιζα ήμουν σε καράβι! Ωστόσο, οι απόψεις διίστανται και δεν έχω κατασταλάξει ακόμα επί αυτού του καταστήματος), πήραμε το καραβάκι για το Νησάκι των Ιωαννίνων, το οποίο επισκεπτόμασταν όλοι για πρώτη φορά! 

Ακόμα μια μοναδική εμπειρία για το μαιμούδι να βλέπει τον καπετάνιο ακριβώς μπροστά του, φτάσαμε σε ένα νησάκι που έμοιαζε να έχει ξεχάσει ο χρόνος. Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με αυτό να διαβάσετε στην ανάρτηση της αγαπημένης Μάγδας εδώ, αυτό το οποίο είχα μάθει εγώ από την Μάγδα και νομίζω πως είναι ένα από τα πιο ξεχωριστά χαρακτηριστικά του νησιού, είναι πως δεν έχει αυτοκίνητα. Ούτε ένα. Αυτό προσδίδει μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη ελευθερία όταν έχεις μικρά παιδιά, και δεν ξέρω κατά πόσο το γνωρίζουν αυτό οι επισκέπτες στα Γιάννενα- γενικά δεν γνωρίζω κατά πόσο το προωθούν τουριστικά αυτό. 

Παρότι εξαιρετικά ήρεμο τις μέρες που πήγαμε, απολαύσαμε την βόλτα μας στο εκεί για πολλούς λόγους. Οι ντόπιοι ήταν εξαιρετικά φιλικοί και έτοιμοι στα πόστα τους παρά το γεγονός πως δεν είχε πολύ κίνηση. Το νησί ως νησί είναι πολύ όμορφο και γαλήνιο και εφόσον όπως είπα ήδη δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, μπορείς να αφήσεις το νήπιο σου να ξεμακρύνει τρέχοντας μπροστά σου, πράγμα που απολαμβάνετε εξίσου όλοι! Ο Δημήτρης Γεράσιμος ένιωσε πολύ ελεύθερος στο νησί και αυτό ήταν μοναδικό συναίσθημα. 

Σε προσωπικό επίπεδο αγάπησα πολύ στο νησί δύο ναούς. Καταρχάς τον Ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είναι ένας μοναδικά όμορφος ναός , τόσο διαφορετικός και ξεχωριστός... μας άγγιξε βαθιά την ψυχή. 

 Εκτός από τον καθηλωτικό εσωτερικό χώρο, είχε ένα υπέροχο, ασπρισμένο προαύλιο που σε τύφλωνε, τόσο γραφικά όμορφο όπου μπορούσα να κάτσω με τις ώρες να βλέπω τον Δημήτρη Γεράσιμο να τρέχει ολόγυρα και να ακούω τα κακαριστά του γέλια... 

Πιο κάτω, συγκινήθηκα πολύ που βρήκα- μέσα στο χώρο που φιλοξενεί το μουσείο του Αλή Πασά- έναν ναό υπέρ του Άγιου Παντελεήμονα που τόσα σημαίνει για μένα. Για το μουσείο δείτε την ανάρτηση της Μάγδας εδώ. 

Τώρα σχετικά με τις περίφημες λιχουδιές του νησιού. Εννοείται πως ΔΕΝ έφαγα βατραχοπόδαρα. Όχι μόνο τα λυπόμουν να τα σκοτώσουν μόνο για τα δυο πίσω πόδια, άλλα απλά δεν μπορώ να φάω βατράχι- (και ας τρώω συκωταριές και διάφορα τέτοια- δεν είμαι χορτοφάγος ούτε κατά διάνοια τα τσακίζω τα κρεατικά μου και τα απολαμβάνω κιόλας). Εννοείται πως έφαγα όμως καραβίδες- έτσι για να έχω και εγώ την άποψη μου περί του θέματος! (και αφού είμαι και λάτρης αυτού του είδους θαλασσινών). Η άποψη λοιπόν που πολύ ταπεινά έχω να καταθέσω είναι πως παρόλο που η μακαρονάδα μου ήταν άκρως εντυπωσιακή εμφανισιακά και πολύ καλά μαγειρεμένη- δηλαδή νοστιμότατη- ωστόσο δεν συγκρίνεται η νοστιμιά της ποταμίσιας καραβίδας με της θαλάσσιας. Είναι η ιδέα μου, είναι αλήθεια; Για μένα πάντως δεν υπάρχει καν μέτρο σύγκρισης! Ο Παναγιώτης που πάντα είναι πιο  συντηρητικός  στο φαγητό επέλεξε σουβλάκι χοιρινό- το οποίο ήταν επίσης μια χαρά νόστιμο. (Φάγαμε στην ταβέρνα "Οι πρόποδες" όπου οι ιδιοκτήτες μας κέρδισαν πρωτίστως με την συμπεριφορά τους και μετά με το φαγητό τους!) 

Γυρίζοντας και αφού ξεκουραστήκαμε για δυο ώρες πήγαμε στο κέντρο με τα πόδια για να φάμε φυσικά στο αγαπημένο "Διεθνές¨ και να "στοκάρουμε" και γλυκά για την επιστροφή! Παρότι πλέον πολλά ζαχαροπλαστεία έχουν τραπέζια μέσα και σερβίρουν καφέ και γλυκό, οφείλω να τονίσω πως την αίγλη που έχει αυτό το ζαχαροπλαστείο δεν την έχω συναντήσει άλλου. Μπορεί στο service να είναι λίγο off date, (δεν εννοώ στην εξυπηρέτηση αλλά στον τρόπο σερβιρίσματος),  όμως είναι και αυτό μέσα στην μαγεία αυτής ακριβώς της αίγλης. Ήσυχο και γαλήνιο, μας ηρέμησε και ήρθε να κλείσει πολύ γλυκά μια ξεχωριστή ημέρα... 

Ωστόσο έχω να καταθέσω και την εμπειρία της αμέσως προηγούμενης μέρας, από το παράρτημα του "Διεθνές" στην πλατεία Μαβιλη. Παρότι το συγκεκριμένο κατάστημα είναι self service, δεν μας χάλασε καθόλου αυτό, όσο η συμπεριφορά της υπαλλήλου σε αυτό. Θέλω σαν πελάτης να έχω κατανόηση- και έχω αφού όλη μου την ζωή εργάζομαι ως σερβιτόρα- όμως η συμπεριφορά της συγκεκριμένης υπαλλήλου ήταν επιεικώς απαράδεκτη προς όλους. Κάτσαμε εκεί 15 λεπτά- τόσο αντέξαμε την τόσο αρνητική ατμόσφαιρα- και στα 15 αυτά λεπτά είχε προσβάλει τέσσερις διαφορετικούς πελάτες- όλοι ευγενέστατοι- ανάμεσα τους και εμάς. Στην τελευταία, αφού μίλησε απότομα, μετά από λίγο προφανώς κάτι της είπε η πελάτισσα στο ταμείο- τόσο διακριτικά που δεν ακούσαμε κάτι- ακόυσαμε όμως την υπάλληλο να λέει φωναχτά "Καταλάβετε και εσείς τον υπάλληλο" και τότε αποκρίθηκε ήρεμα και πάλι η πελάτισσα "Κατανοήστε και εσείς τον πελάτη όμως." Και έφυγε. Η υπάλληλος ούτε συγνώμη, ούτε τίποτα. Πραγματικά σοκαρίστηκα γιατί ως παιδί επιχειρηματιών μια ζωή, ξέρω πολύ καλά πως ότι και να προσφέρεις αναντικατάστατο δεν είναι και πραγματικό αφεντικό είναι μόνο ο πελάτης... Εννοείται πως δεν προτείνω να περάσετε καν απέξω. Πηγαίνετε καλύτερα απευθείας στο κεντρικό "Διεθνές" όπου ουδεμία σχέση με όσα ανέφερα για το παράρτημα. 

Την επόμενη και τελευταία μας ημέρα, είχαμε σκοπό να πάμε φυσικά στο Ιτσ καλέ που τόσο αγαπάμε και πάμε πάντα. Η Μάγδα έχει γράψει μια ακόμα άκρως ενδιαφέρουσα ανάρτηση σχετικά με αυτό εδώ, εγώ το μόνο που έχω να μοιραστώ είναι όμορφες εικόνες... 

Λίγο πριν αναχωρήσουμε και πιούμε και τον τελευταίο μας καφέ με θέα την λίμνη, υπήρχε κάτι που το μαιμουδάκι απλά ΕΠΡΕΠΕ να κάνει... Να ταίσει φυσικά τους γλάρους! Δεν μπορώ να περιγράψω την χαρά του και τον εντυπωσιασμό του, αυτή του η εμπειρία μαζί με το σπήλαιο, νομίζω θα τα θυμάται έστω και αχνά και μεγαλώνοντας.  Στην δε μαμά που ξεροστάλιαζε με την φωτογραφική χάρισε μοναδικές εικόνες...

Σε γενικές γραμμές εμείς κρυώναμε, οι ντόπιοι όμως μας πείραζαν αδυνατώντας να καταλάβουν πώς κρυώναμε- οι μέρες ήταν υπέροχες! Οι  νέες Γιαννιώτισσες οφείλω να ομολογήσω πως ήταν πολύ στυλάτες και "μέσα στην μόδα" ενώ όπως πάντα οι "παλιές" ξέρουν πολύ καλά πως να αγαπούν και να φροντίζουν τα παρτέρια τους και τις ζαρτινιέρες τους- στα Γιάννενα πάντα θα χορτάσεις λουλούδια. Τόσο που να θες να σταματήσεις φεύγοντας στο πρώτο φυτώριο και να γεμίσεις το αυτοκίνητο- ιδίως την άνοιξη. Το δε μαιμούδι, ήταν το λιγότερο απολαυστικός, αν αυτό το ταξίδι ήταν ένας οιωνός των όσων ευελπιστώ να ακολουθήσουν, τότε ανυπομονώ ακόμα περισσότερο για όλα... 

Αυτό λοιπόν το ταξίδι, παρόλο που ήμουν με κάποιο περίεργο τρόπο ήδη απολύτως βέβαιη πως έπρεπε να γίνει, είχα δυο διαφορετικά σημάδια στην σειρά, που με έπεισαν ακόμα περισσότερο και ένιωσα ακόμα περισσότερη ψυχική γαλήνη. 

Για μας, η ουράνια επέτειος του άγγελου μας ξεκινάει πάντα τις 14 Φλεβάρη- αφού από το μεσημέρι είχα συσπάσεις γέννας- και κορυφώνεται την επόμενη μέρα όπου το παιδάκι μας πέταξε για την γειτονιά των αγγέλων... Έκτοτε έχουμε πάψει να γιορτάζουμε του Αγίου Βαλεντίνου. Ξέρετε ωστόσο- όσοι με παρακολουθείτε- πόσο συχνά αναζητώ καρδιές στην μέρα μου και πόσο συχνά οι μέρες μου μου τις χαρίζουν απλόχερα. 

Το πρωινό λοιπόν της 14ης Φλεβάρη και ενώ πηγαίναμε βόλτα, λέω του Παναγιώτη πως τα Γιάννενα δεν μου έχουν χαρίσει ακόμα καμία καρδιά. Το είπα με λίγο παράπονο ομολογουμένως και για δέκατα του δευτερολέπτου άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί... Την ίδια στιγμή, πρώτου προλάβω καν να αναρωτηθώ λίγο παραπάνω, είδα την πρώτη μου καρδιά- πανέμορφη και ξεκάθαρη... 

Τσίριξα από την χαρά μου ειλικρινά, ενώ μέχρι και ο Παναγιώτης για πρώτη νομίζω φορά συνοφρύωσε λίγο τα φρύδια πιθανότατα σκεπτόμενος πως είναι μεγάλη η σύμπτωση...

Αφού συνεχίσαμε την βόλτα μας και κατευθυνόμενοι προς το κάστρο- βλέπω από μακρυά μεγαλοπρεπές και πανέμορφο αυτό το δέντρο- ξεκάθαρα σχηματισμένο σε μια καρδιά...

Δεν χρειαζόμουν κάτι άλλο... Το ταξίδι μου ήταν πλήρες- για μένα, πείτε με αφελής ή γραφική δεν με πειράζει το κατανοώ, τα αγγελούδια μου μου είχαν μιλήσει... Επιστρέψαμε με τις καρδιές μας γεμάτες, έτοιμοι να προχωρήσουμε σε  αυτόν τον καινούργιο και τόσο γνώριμο ταυτόχρονα δρόμο που, ανάσες αγγέλων άλλωστε μας έσπρωξαν να ακολουθήσουμε. 

(Υ.Γ: Φάγαμε επίσης και μείναμε πολύ ευχαριστημένοι ( delivery μέσα στην άνεση του ξενώνα μας!) από τα "Ο κύριος Σουβλάκης" και στο "Piazza del Caffee" .  Να τονίσω πως κανένα όφελος δεν είχα ή έχω από τις προτάσεις σε συγκεκριμένα καταστήματα και ξενώνες μέσα σε αυτό το ποστ- δεν αποτελεί διαφημιστικό ούτε κατά διάνοια- είναι απλά η άποψη μας την οποία θέλω και να μοιραστώ μαζί σας. ) 

Μου λείπεις βρε αστεράκι...

Μερικές φορές μου φαίνεται σαν ψέμα. Απλά δεν μπορώ να πιστέψω πως θα ήσουν τώρα έξι χρονών. Δεν μπορώ να πιστέψω πως πάλευα δυόμιση μήνες κλινήρης μέσα σε ένα νοσοκομείο για να γεννηθείς και να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου. Μερικές φορές ακόμα να πιστέψω πως ποτέ δεν σε κράτησα στην αγκαλιά μου...

Σε κοιτάζω στην φωτογραφία που σου έβγαλε ο μπαμπάς σου αφού σου φόρεσε τα ρουχαλάκια που είχαμε διαλέξει, και δεν θέλω να σκέφτομαι πως το κορμάκι σου ήταν κρύο γιατί δεν το είχα ονειρευτεί αυτό. Ποιος γονιός το ονειρεύεται αυτό; Δεν θέλω να σκέφτομαι πως σε κλείσαμε μέσα σε ένα μνήμα και ας ξέρω πια καλά πως μόνο το σώμα σου είναι εκεί μέσα, δεν είσαι εσύ.... Η ψυχή σου είναι ψηλά, ζεστά... Είναι στον παράδεισο.

Σε κοιτάζω σε αυτή την φωτογραφία και σκέφτομαι πόσο μοιάζεις στον μικρό σου αδελφό - σχεδόν ίδιοι ήσασταν όταν γεννηθήκατε -και αναρωτιέμαι... Πως άραγε θα ήσουν μεγαλώνοντας; Θα έμενες μελαχρινός ή θα ξανθαινες όπως αυτός; Τι προσωπικότητα θα είχες; Πως θα ήταν η γλυκιά σου φωνή; Και σκέφτομαι...  Άραγε όταν θα ανταμώσουμε ξανά πως θα είσαι; Έτσι όπως σε άφησα, ή όπως θα γινόσουν ως ενήλικας;

Αναρωτιέμαι... Και είναι πράγματα που δεν πρέπει να αναρωτιέται ένας γονιός....

Έξι χρόνια τώρα δεν έχω ζητήσει τίποτα. Δεν έχω ζητήσει απαντήσεις, εξηγήσεις - τίποτα. Έξι χρόνια όμως λαχταράω κάθε μέρα ένα σημάδι....

Ένα σημάδι πως είσαι εκεί που πιστεύω. Πως βλέπεις.  Αγαπάς. Πρεσβεύεις. Ίσως μέχρι τώρα να πίστευες πως δεν το χρειάζομαι πραγματικά. Πως δεν ήταν η ώρα. Είμαι σίγουρη πως είσαι πολύ πιο σοφός από μένα καρδιά μου... Και να που μόλις άρχισα και πάλι να βουλιάζω στον φόβο, εσύ με τράβηξες. Το σημάδι δεν ήταν αποκλειστικά δικό μου. Ήταν κυρίως του μικρού σου αδελφού. Εκεί το έστειλες. Και εγώ συντονισμένη με αυτόν, έχοντας ανοιχτή την καρδιά - το πήρα... Και σε ευχαριστώ για αυτό...

Σε ευχαριστώ που είσαι γιος μου. Που με επέλεξες. Που μου έστειλες τον αδελφό σου. Που τώρα προσπαθείς, είτε να μου στείλεις ένα ακόμα αδελφάκι, είτε την ικανοποίηση πως τουλάχιστον προσπάθησα. Δεν ξέρω ακόμη.. Θα πεις στην αδελφή σου πως την ευχαριστώ και αυτήν; Πάντα προηγούνται τα δικά σου ουράνια γενέθλια, και δεν θέλω να είμαι άδικη. Όμως είναι περίεργο. Γιατί ο Δημήτρης Γεράσιμος μόνο για σένα μιλάει... Γιατί; Ακόμα κάτι για το οποίο αναρωτιέμαι...


Πόσα θα έχουμε να πούμε, ναι;

Σε αγαπάω βρε αστεράκι... Και μου λείπεις πάντα. Που θα πάει... Κάποτε θα συναντηθούμε...

Πως τα περνάμε; Διάβασε το blog!! ;-)

Με αφορμή μια ανάρτηση που έψαχνα χθες το βράδυ από πέρσι τον Μάιο, κατέληξα να διαβάζω μονορούφι δεκάδες παλιές μου αναμνήσεις- κάθε μια καλύτερη από την άλλη για μένα, κάθε μια και ένα ακόμα χαμόγελο στο πρόσωπο μου και την καρδιά μου. 

Για το δικό μου διαδίκτυο και την μαγεία του έχω γράψει... Όταν όμως έχεις ένα blog κατεξοχήν προσωπικό, πολλές φορές έρχεσαι αντιμέτωπη με τον ίδιο σου τον εαυτό και τις αμφιβολίες του και αναρωτιέσαι... Άραγε πρέπει να το μοιραστώ αυτό; Σε τι θα ωφελήσει; Μήπως εκθέτω το παιδί με τρόπο που δεν θα έπρεπε; Πραγματικά, ποιον ενδιαφέρει πως πέρασες την πρωτοχρονιά σου; Σίγουρα δεν είσαι η μόνη που παίζει sencory παιχνίδια με το παιδί της- γιατί να πρέπει εσύ να το καταγράψεις; 

Θα είμαι ειλικρινής. Δεν έχω ιδέα. Δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά σε καμία ερώτηση. 

Για αυτό όμως που είμαι βέβαιη, είναι πως αν δεν είχα αυτές τις ανησυχίες δεν θα ήμουν σκεπτόμενο άτομο που είναι σε διαρκής αναζήτηση να γίνει καλύτερο. Είμαι επίσης βέβαιη πως όσα καταγράφω είναι οι αλήθειες μου και ποτέ δεν θα νιώσω εκτεθειμένη για αυτές- δεν έχω τίποτα για το οποίο θα έπρεπε να νιώθω ντροπή, τίποτα να κρύψω. Μα για αυτό που είμαι περισσότερο βέβαιη από όλα είναι πως λατρεύω να καταγράφω την κάθε στιγμή και να έχω την πολυτέλεια να γυρίζω και να διαβάζω για αυτήν, ζώντας την και πάλι από την αρχή. 

Λόγου χάρη. Διάβασα χθες την ανάρτηση για την οικογενειακή μας απόδραση στην αγαπημένη μου πατρίδα, την Κρήτη. Πόσο πάλεψα θυμάμαι τότε με τις αμφιβολίες μου... Να γράψω; Γιατί; Υπάρχει λόγος; 

Μα κοίτα που υπάρχει. Ακόμα και αν αυτός ο λόγος αφορά εμένα και μόνο. Γιατί πήγα πάλι πίσω σε εκείνες τις ημέρες. Τις αναπόλησα με έναν τρόπο που δεν θα είχα καταφέρει αν δεν είχα καταγράψει τα πάντα. Γέλασα, συγκινήθηκα, το απόλαυσα. 

Το ίδιο φυσικά ισχύει και για όλα όσα αφορούν το μαιμούδι μου. Όλα όσα αφορούν τα αγγελούδια μου- ακόμα και αν κλαίω πάντα- όσες φορές και αν τα διαβάσω. Όλα όσα αφορούν τις ανησυχίες μου, τις δραστηριότητες μας, τα διαβάσματα μας και τα μαγειρέματα μας. Το διαδίκτυο σου δίνει μια υπέροχη δυνατότητα καταγραφής της καθημερινότητας σου- κάτι που θα μείνει αιώνια εκεί. Δεν χρειάζεται να "πεταχτεί", δεν φοβάσαι μην χαθεί, δεν πιάνει καν χώρο...! (πόσο σούπερ είναι αυτό;)  

Αν μετανιώνω που βγάζω δημόσια ένα κομμάτι του εαυτού μου; Όχι βέβαια! Καθόλου! Μπορεί- όσο μεγαλώνει ο Δημήτρης Γεράσιμος- να σκέφτομαι διπλά ποιες δικές του αλήθειες θα καταθέσω- μιας και δεν θέλω ποτέ να νιώσει άβολα για αυτές- όμως ως εκεί. Τις πιο προσωπικές του αλήθειες άλλωστε τις καταγράφω αλλού! Σε έναν λογαριασμό mail που του έχω ανοίξει και του στέλνω όσα θέλω να μοιραστώ μαζί του! Στα 18 του ο κωδικός θα είναι δικός του! (ιδέα που είχα πάρει πρόπερσι αν δεν κάνω λάθος από την αγαπημένη Martha blogging!) Η συνείδηση μου λοιπόν είναι καλυμμένη! Και αν μου έμαθε κάτι αυτός ο τρελός Κρητίκαρος πατέρας μου είναι πως αν έχω την συνείδηση μου καθαρή, αν μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να κοιμάμαι ανάλαφρα τα βράδια- τότε δεν έχω να φοβάμαι τίποτα! 

Πόσο δίκιο έχει... (μην του το πείτε όμως, ναι;) 

Και αν κάτι μου έμαθε και το blogging ,τρία γεμάτα τώρα χρόνια, είναι πως είναι υπέροχο να μοιράζεσαι, υπέροχο να εμπνέεις και ακόμα πιο υπέροχο να μοιράζονται μαζί σου και να σε εμπνέουν! (όπως λόγου χάρη το υπέροχο αυτό κείμενο της γλυκιάς μου Κατερίνας, που ενώ είχα μέρες στο μυαλό μου αυτές τις σκέψεις- ήρθε σήμερα να μου τις ολοκληρώσει και να με κάνει να  δώσω και εγώ το δικό μου στίγμα!) 

Θες λοιπόν να μάθεις πως τα περνάμε;; Διάβασε το blog!!! ( ενδοblogικό αστειάκι!) 

Η πιο όμορφη ηλικία... Αυτή η νηπιακή...

Πόσο όμορφη μαιμουδοηλικία διανύουμε... 

Πόσες μοναδικές στιγμές, πόσα μαγικά συναισθήματα που μόνο ένα τρίχρονο μπορεί να σου προσφέρει... Ακόμα και αν αυτά έχουν να κάνουν με αναίτια ξεσπάσματα και υπερβολές... Ακόμα και αν κάποια αυτά με κουράζουν, ξέρω πως πολύ σύντομα θα τα αναπολώ. Πολύ σύντομα θα σκέφτομαι πως το γεγονός πως έκανε ολόκληρη σκηνή για το πιάτο στο οποίο θα φάει, ήταν από τα πιο μηδαμινά προβλήματα μας. 

Λατρεύω που μιλάει πλέον κανονικά και ακατάπαυστα, έχοντας όμως ακόμα μερικές λέξεις που τον "ταλαιπωρούν" όπως το "Πακαλώωωω" (Σε παρακαλώωωω), ή το "Πακό" (Καπό) ή το "Μπαβρό" (Μπράβο!)  

Λατρεύω να τον ακούω να παίζει και να κάνει ολόκληρους διαλόγους , να φωνάζει, να ψυθιρίζει, σε κάθε ατάκα του να προσθέτει ποιος το λέει σαν να γράφει σενάριο... (πχ: Δεν το πιστεύω, δεν το πιστεύω ξέρει το όνομα μου- λέει ο Φρέντ!) 

Λατρεύω που σκαρφαλώνει το βράδυ στο κρεβάτι μας και πάντα μα πάντα θα κουρνιάσει όσο πιο σφιχτά γίνεται στην αγκαλιά μου.

Με εκνευρίζει που μόλις κοιμηθεί βαθιά, θα γυρίζει οριζόντια εξορίζοντας μας όσο πιο άκρη είναι δυνατόν να κοιμηθεί άνθρωπος, μου λείπει όμως τα βράδια που δεν έρχεται, τα βράδια που δεν του ξύπνησε αυτή η ανάγκη... 

Ταυτόχρονα όμως είμαι περήφανη που λίγο λίγο, σταδιακά και σταθερά, βρίσκει τον δρόμο του στην καλλιέργεια της αυτοπεποίθησης του και της ανεξαρτησίας του. 

Λατρεύω που είναι το πιο ευγενικό παιδί. Που λέει ευχαριστώ για το παραμικρό, που απαντάει παρακαλώ μαμά μου στα δικά μου ευχαριστώ, που με ρωτάει- σχεδόν- πάντα πριν κάνει κάτι που ξέρει πως μπορεί να μην επιτρέπω. 

Λατρεύω που κάθε φορά που θα κάνουμε μπάνιο, θα μου ζητήσει να μυρίσω τα μαλλιά του για να δω αν θέλουν λούσιμο και κάθε φορά που θα πω ότι δεν θέλουν θα πανηγυρίσει, (χοροπηδώντας και φωνάζοντας γιουχου- γιουχουοου και εγώ να τρέμω μην γλιστρήσει και χτυπήσει), ενώ κάθε φορά που θα πω ότι θέλουν λούσιμο, θα αρχίσει να κλαίει γοερά μέχρι την στιγμή που θα του φορέσω το μπουρνούζι. 

Λατρεύω που πάντα θα "¨παρκάρεις" το ποδήλατο σου στην πλατεία και πόσο σπουδαίος θα νιώσεις κάθε φορά που το κάνεις... Πόσο μπροστά με πάει πάντα αυτή σου η συνήθεια, σκεπτόμενη πως σε μερικά χρόνια δεν θα είμαι καν παρούσα όταν θα το κάνεις αυτό... 

Λατρεύω τις βόλτες μας στην θάλασσα χειμώνα- καλοκαίρι... Που κάθε φορά θα φτιάξουμε και μια καινούργια ιστορία- πάντα γεμάτη πειρατές, δράκους και καρχαρίες...

Λατρεύω που κουρνιάζει δίπλα μου για να διαβάσουμε παραμύθια και μπορεί να κάτσει εκεί, ακούγοντας το ένα παραμύθι μετά το άλλο για πάνω από μια ώρα. (ενίοτε και πολύ περισσότερες!)

Λατρεύω τον τρόπο που διεκδικεί αυτό που θέλει, (ευγενικά), που παρότι  συνήθως υποχωρεί- αν θυμώσει θα διεκδικήσει με πάθος το δίκιο του. Λατρεύω που δείχνει κατανόηση- ακόμα και αν στεναχωριέται- όταν κάτι δεν μπορεί να γίνει την στιγμή που το θέλει. 

Λατρεύω που μια δεκάλεπτη βόλτα με τρένο ή με λεωφορείο είναι ολόκληρη περιπέτεια στο μυαλό του. 

Λατρεύω που άρχισαν οι ερωτήσεις, γιατί το ένα, γιατί το άλλο, τι είναι αυτό, τι σημαίνει εκείνο, γιατί μίλησες έτσι, γιατί έκανες αυτό- το μυαλό του σε μια διαρκή λειτουργία να βάλει τα πάντα σε κουτάκια, να τα οριοθετήσει, να αρχίσει να καταλαβαίνει πέρα από το κυριολεκτικό... 

Με τρομάζει το πόσο συντονισμένος είναι με τα πάντα, ακούγοντας και τον παραμικρό ψιθύρισμα μας, η δύναμη της μνήμης και της παρατηρητικότητας  του-  που ακούει και βλέπει πράγματα που εμείς έχουμε προσπεράσει ή δεν έχουμε εντοπίσει καν... Με τρομάζει διότι κατανοώ πόσο σημαντικό είναι να προσέχω δέκα φορές παραπάνω όχι μόνο τι λέμε και τι κάνουμε εμείς, μα και τι ακούει ή βλέπει στο ευρύτερο περιβάλλον του.... Με τρομάζει διότι μου δείχνει πόσο μα πόσο σημαντικό είναι να είναι δυναμικός, με αυτογνωσία, ενσυναίσθηση και αυτοπεποίθηση ώστε να μπορεί να αντεπεξέλθει σε όλα αυτά τα αντίθετα μηνύματα, που δεν ταιριάζουν με την δική μας οπτική στην ζωή. 

Με σοκάρει λοιπόν το πόσο καλύτερους ανθρώπους μας έχει κάνει από την στιγμή που γεννήθηκε, διότι ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό, είναι να είμαστε εμείς έτσι. Ταυτόχρονα όμως- το λατρεύω.  

Λατρεύω όταν ρίχνει τους ώμους, περπατάει εντελώς σκυφτός παίζοντας τον κακομοίρη... Λατρεύω που ξεκίνησε αυτό μια μέρα που απλά περπατούσε λίγο σκυφτός και του είπα "Γιατί περπατάς σαν κακομοίρης βρε, τι έπαθες;" και έκτοτε λατρεύει να το κάνει για να γελάσουμε!

Λατρεύω που λέει "Έχω μια καταπληκτική ιδέα" και που σχεδόν πάντα είναι καταπληκτική. 

Λατρεύω που κόντρα σε όσα άκουγα τόσα χρόνια, στο πρώτο μάθημα μουσικής έκφρασης που δεν θα ήμουν μέσα, έτρεξε πρώτος και καλύτερος στην αίθουσα και πέρασε απλά υπέροχα. Λατρεύω που καθημερινά αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως κάθε επιλογή που έχουμε κάνει για αυτόν, απέδωσε υπέροχα...  

Λατρεύω που χωράει να κάτσει ανάμεσα στις ράγες του τρένου του... Που ένα σεντόνι γίνεται σκηνή, οχυρό, ολόκληρο κάστρο αν το απλώσεις πάνω στο χαλί... 

Αγαπώ να μισώ τις παράνοιες του τύπου να παραπονιέται ότι κρυώνει και μόλις προτείνεις να του φορέσεις μια ζακέτα να ισχυρίζεται με πάθος πως ζεσταίνεται. Ή τα ατελείωτα και αδύνατον να αντιμετωπίσω "ΤΩΡΑ" για τα πιο απίθανα πράγματα- όπως να θέλει να νυχτώσει ΤΩΡΑ, στις οχτώ η ώρα το πρωί.  

Λατρεύω που θα κάτσει να σπάσει το κεφάλι του μέχρι να καταφέρει να κάνει, πάντα με την διακριτική καθοδήγηση και βοήθεια μας, ένα παζλ 100 τμχ ακόμα και αν είναι πραγματικά δύσκολο. 

Λατρεύω που κάποιες φορές απλά βαριέται και δεν θέλει να κάνει τίποτα άλλο πέρα από το να χαζεύει τις ζωγραφιές στο δωμάτιο του, ή τα βιβλία του. Λατρεύω που λατρεύει παιδικές ταινίες και πάντα γελάει και τρομάζει στις ίδιες σκηνές. 

Λατρεύω που είναι εκφραστικός, που θα πει τι νιώθει κάθε στιγμή. Λατρεύω που όποτε κάνει μια σκανταλιά, θα τρέξει αμέσως για σφιχτή αγκαλιά και φιλί για να με τουμπάρει. 

Λατρεύω και τόσα μα τόσα άλλα που θα είναι για πάντα μόνο ανάμεσα σε εκείνον, τον μπαμπά του και εμένα... 

Μαιμουδάκι μου... Μικρό μου τερατάκι... Ύπουλε μου απατεώνα... 

Τι να λέμε τώρα, σε λατρεύω όλη μέρα- κάθε μέρα... Είναι αυτό που λες: "Μαμά, με αγαπάς ακόμα και όταν θυμώνεις σωστά; Ακόμα και όταν θυμώνω εγώ, σωστά;" 

Σωστά καρδιά μου. Σε αγαπάω και θα σε αγαπάω για πάντα και για τα πάντα. Σε αγαπάω ακόμα και όταν κάνεις 45 λεπτά να φας μισό τοστ. Σε αγαπάω ακόμα και όταν με βάζεις να σου φτιάξω χυμό και πίνεις μόνο μισή ρουφηξιά. Σε αγαπάω ακόμα και όταν μου δίνεις το βράδυ κλωτσιές στο πρόσωπο- αφού πάντα εν τέλει γυρίζεις εντελώς ανάποδα. 

Με εκνευρίζεις, αλλά σε αγαπάω! (μ'ακούς;;;;) 

Δυο ακόμα βιβλία που λατρεύουμε- της αγαπημένης Ράνιας Μπουμπουρή.

Την Ράνια Μπουμπουρή, την ανακάλυψα (και την αγάπησα), όταν στην αναζήτηση μου για βιβλία σχετικά με το κόψιμο τόσο της πάνας, όσο και της πιπίλας- έπεσα σε δυο δικά της. Και πόσο τα αγάπησε το μαιμούδι μου, πόσο και εγώ μαζί του. Έχω μιλήσει και για τα δυο βιβλία, (για παραπομπή κάντε κλικ στις λέξεις πάνα και πιπίλα πιο πάνω) και παρότι μου φαίνεται τόσο μακρινή η εποχή που περνούσαμε αυτά τα στάδια, ταυτόχρονα ακόμα θυμάμαι λόγια και παραγράφους ολόκληρους από αυτά τα δυο βιβλία- τόσο πολύ τα είχαμε διαβάσει. 

Έκτοτε, πολλά- πάρα πολλά- βιβλία της προστέθηκαν στην βιβλιοθήκη μας κάνοντας την,  την αμέσως επόμενη συγγραφέα της οποίας έχουμε τόση αδυναμία και τόσους τίτλους βιβλίων της.  (αμέσως μετά τον μέγα παραμυθοποιό Ευγένιο Τριβιζά). Ανάμεσα σε αυτά τα βιβλία, έπεσα και πάνω στο "Ένα τρελό τρελό Αριθμητάρι" των εκδόσεων Ψυχογιός.  Παρότι ο Δημήτρης Γεράσιμος ήταν μόλις δυο χρονών όταν το πήρα, δεν δίστασα στιγμή διότι ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στις σελίδες του, ερωτεύτηκα την ποιητικότητα των στίχων, την φαντασία και το χιούμορ και ήμουν σίγουρη πως -παρά το μεγάλο κείμενο του- θα τραβούσε την προσοχή του μαιμουδιού μου, όπως και έγινε! 

Λατρεύουμε την μουσικότητα που βγάζει η φωνή μας όταν διαβάζουμε τα λόγια, λατρεύουμε να μετράμε τους πρωταγωνιστές της κάθε ιστορίας μας- προσωπικά λατρεύω που σε ένα παραμύθι για αριθμούς έχει με τόση μαεστρία ενσωματώσει σημαντικές και γνώριμες ιστορίες όπως της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, ή κλασσικών παραμυθιών όπως της Χιονάτης και πόσο λατρεύω όλα τα κρυφά νοήματα κάθε ιστορίας, με αγαπημένη μου αυτή των μικρών μαγισσών αλλά και των προβάτων ενάντια στον κακό τον λύκο ενώ αυτό το "τσίκι τσίκι" και "τσάκα τσάκα" στο τέλος του βιβλίου μας κάνει πάντα να γελάμε δυνατά σε κάθε βόλτα μας στην βροχή όταν αρχίζουμε και τραγουδάμε το συγκεκριμένο τραγούδι... 

Δύο χρόνια μετά, ούτε που ξέρω πόσες φορές το έχουμε διαβάσει- ούτε που ξέρω πόσες φορές έχουμε ακούσει το εκπληκτικό cd με τα τραγούδια και για να είμαι ειλικρινής φαντάζομαι πως αμέτρητες θα είναι και οι φορές που θα το διαβάσουμε αφού θα είναι από τα αγαπημένα μας για πολλά πολλά χρόνια ακόμη... 

Από τότε λοιπόν που το είχα αγοράσει, ήθελα διακαώς να πάρουμε και το "Μια τρελή τρελή ΑΒ", όλο όμως το ανέβαλα. Τελικά, φέτος το ζήτησα δώρο από την αδελφή μου για τα Χριστούγεννα- που πάντα παίρνει και ένα βιβλίο του βαφτιστήρα της μαζί με το παιχνίδι του. Και πόσο χάρηκα μόλις το πήρα στα χέρια μου! Αμέσως, κάτσαμε αγκαλιά στο σαλόνι και ξεκινήσαμε να το διαβάζουμε. Με τα στοιχεία που τόσο αγαπήσαμε και στο αριθμητάρι, (ποιητικός λόγος, ποικιλία στις ιστορίες, αστείο και ευφάνταστο), το λατρέψαμε και αυτό! Ο Δημήτρης Γεράσιμος έχει μια αδυναμία στα "αστεία" γράμματα όπως το ξ, το ψ, το φ που ακούγονται πολύ έντονα στην επανάληψη τους μέσα στην ιστορία, ενώ νομίζω πως "ήρθε" στην ζωή μας την πιο κατάλληλη περίοδο αφού μόλις μερικούς μήνες έχει αρχίσει και δείχνει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον για την αλφαβήτα. 

Κάτι ακόμα που μας έχουν προσφέρει αυτά τα βιβλία, πέρα από ατελείωτες ώρες διαβάσματος, είναι και ατελείωτες ώρες χορού και αστείων θεατρικών! Τι εννοώ; Βάζουμε το cd- όπου στην ουσία κάθε ιστορία είναι μελοποιημένη σε ένα μοναδικό τραγούδι- και σε κάθε ένα κάνουμε χορευτικές κινήσεις, γκριμάτσες, χειρονομίες λες και παίζουμε θέατρο. Είναι κάτι που απολαμβάνουμε πολύ και οι δυο και ομολογώ πως η έμπνευση ήρθε από το μάθημα μουσικής έκφρασης που πηγαίνουμε με το μαιμούδι μου- όταν είδα πόσο αστεία "έντυσε με εικόνες"  η αγαπημένη μας κ. Γιώτα το τραγούδι "Ελεφαντάκι"¨του Δεληβοριά. 

Ανάμεσα στα δυο, προσωπικό μου αγαπημένο είναι το αριθμητάρι. Σε εικονογράφηση όμως είναι η ΑΒ. Του Δημήτρη Γεράσιμου είναι και τα δυο πολύ αγαπημένα, όσο και να επιμένω δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει! Άλλωστε το έχω ξαναγράψει. Καταλαβαίνω πότε ένα βιβλίο αρέσει πολύ του μαιμουδιού, γιατί με ρωτάει ποιος είναι ο συγγραφέας. Και ξέρει πολύ καλά, ποιο από κάθε βιβλίο που έχει είναι της αγαπημένης του Ράνιας Μπουμπουρή. Στα συγκεκριμένα βιβλία ήθελε να μάθει και ποιος λέει τα τραγούδια, του εξήγησα ότι είναι διάφοροι- τραγούδια των περισσοτέρων ακούμε έτσι και αλλιώς- αλλά πως ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος τα έχει μελοποιήσει. Και έτσι,  έχει πια και αυτός μια λίγο ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας! (να τονίσω πως για αυτό το κείμενο, δεν του ζήτησα να μου δείξει τις φωτογραφίες τους,  από μόνος του- όπως κάθε φορά- το έκανε και ήμουν αρκετά τυχερή να φωτογραφίζω ακόμη εκείνη την στιγμή!) 

Είναι δυο βιβλία που θεωρώ πως δεν πρέπει να λείπουν από καμία βιβλιοθήκη. Ειλικρινά. Τώρα μένει να αποκτήσουμε το "Ένα τρελό τρελό αγρόκτημα" για να κλείσει η συγκεκριμένη συλλογή της βιβλιοθήκης μας! Ευχαριστούμε Ράνια Μπουμπουρή που την ομορφαίνεις! 

Αυτός ο Φλεβάρης... Ο λίγο διαφορετικός...

Δεδομένο νούμερο ένα: Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ένα ήταν το ζητούμενο. Να γίνω μάνα, μητέρα, μαμά. Ήθελα μεγάλη οικογένεια- τεράστια αν γινόταν- τίποτα άλλο δεν ήταν πιο σημαντικό. Παρά τα όσα περάσαμε, τα όνειρα είναι όνειρα και δυσκολεύτηκα πολύ να αποδεχτώ το γεγονός πως μια τεράστια οικογένεια δεν ήταν εφικτή. Ωστόσο, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και νομίζω δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή που να ήμουν απολύτως σίγουρη πως δεν αντέχω να προσπαθήσω ακόμα μια φορά. 

Δεδομένο νούμερο δύο: Ο Φλεβάρης για μας είναι μήνας δύσκολος. Σχεδόν ασήκωτος θα έλεγα. Στις 15 Φλεβάρη του 2011 ζήσαμε για δεύτερη φορά την απώλεια και μας τσάκισε. Προσωπικά, κάθε χρόνο, το σφίξιμο στο στήθος και το βάρος στην καρδιά ξεκινάει σχεδόν από τέλος Γενάρη. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί, είναι όμως κάτι δεδομένο, κάτι- που από συζητήσεις που κάνω και με άλλες μανούλες που έχουν βιώσει την ίδια απώλεια- απλά δεν μπορείς να ελέγξεις. Οι αναμνήσεις σε πλημμυρίζουν και εσύ απλά βουλιάζεις ξανά από την αρχή στην άβυσσο από την οποία με τόσο κόπο βγήκες.

Δεδομένο νούμερο τρία: Σχεδόν από πέρσι τον Μάιο είχα αρχίσει να είμαι σχεδόν αρνητική στο ενδεχόμενο ενός ακόμα παιδιού. Ή μάλλον στο ενδεχόμενο ακόμα μιας εγκυμοσύνης. Η ελπίδα και η πίστη, είχαν δώσει την θέση τους στον φόβο και την αμφιβολία- το όνειρο είχε αρχίσει να αλλάζει μορφή. Σε συνδυασμό με τα προβλήματα υγείας που ήδη είχα συν αυτά που προέκυψαν,  το μόνο που ήθελα ήταν απλά να ξεχάσω την βαθιά μου επιθυμία να γίνω ακόμα μια φορά μητέρα, την βαθιά μου επιθυμία να χαρίσω στον Δημήτρη Γεράσιμο ένα αδελφάκι, την βαθιά μου επιθυμία- έστω και παράλογη- να ανατρέψω αν θες τα υπάρχοντα δεδομένα. Να έχω τέσσερις κυήσεις και δυο μωρά. Αντί για τρεις κυήσεις και ένα μωρό- δεν υπάρχει διαφορά ουσιαστική το ξέρω, μα για μένα, ακούγεται ελάχιστα πιο ακριβοδίκαιο- εάν υπάρχει καν δίκαιο μέσα στην παραφροσύνη μιας τέτοιας απώλειας. 

Τα γράφω έτσι για να αποφύγω τις τεράστιες προτάσεις, να αποφύγω να σας μπερδέψω- να τα ξεκαθαρίσω και εγώ πια μια και καλή στο κεφάλι μου. (γιατί στην ψυχή μου τα ξεκαθάρισαν άλλοι για μένα). 

Δεδομένα τωρινά: Νοέμβριο μήνα, η παθολόγος μου βρήκε κάποια νούμερα στις αιματολογικές μου ανεβασμένα και φοβούμενη για υπερθυρεοδισμό με παρέπεμψε σε ενδοκρινολόγο. Αρνούμενη να ασχοληθώ και πολύ- από πόσο πια κόσκινο να περάσω στους γιατρούς- κατάφερα με τα πολλά να κλείσω ραντεβού μέσα Δεκεμβρίου προς τέλη- ούτε που θυμάμαι.  Πήγα εκτάκτως και με βαριά καρδιά, καμιά διάθεση δεν είχα να ακούσω για ακόμα ένα πρόβλημα υγείας- όσο ανούσιο και αν ήταν. Ο γιατρός ωστόσο γλυκύτατος- σπάνιο φαινόμενο για μένα που πέφτω ναι μεν σε εξαιρετικούς γιατρούς, γλυκούς όμως δεν τους λες- μου μίλησε τόσο όμορφα, με καθησύχασε, παρότι υπήρχε πρόβλημα, και με παρέπεμψε για περαιτέρω εξετάσεις. Βγαίνοντας από το ιατρείο, έπρεπε να κλείσω το επόμενο ραντεβού. Αφού κοίταξε αρκετή ώρα τον υπολογιστή η κοπέλα, μου ανακοίνωσε πως το επόμενο ραντεβού είναι για τις 15 Φλεβάρη. 

Αυτόματα ανοίγω το στόμα και είμαι έτοιμη να της ζητήσω άλλη μέρα ραντεβού. Η συγκεκριμένη μέρα είναι ιερή για μας και την αφιερώνουμε αποκλειστικά σε μας- σε όλους μας. Ταυτόχρονα, μια άλλη δύναμη με πίεσε να κλείσω το στόμα και να μην πω τίποτα. Δεν ήξερα πως και γιατί- ξαφνικά δεν ήθελα να αλλάξω το ραντεβού. 


Αυτό ήταν. Περάσαμε μαγικά Χριστούγεννα- εγώ πιο μακρυά από ποτέ από το ενδεχόμενο μιας ακόμα εγκυμοσύνης- να προσπαθώ να δικαιολογήσω τους φόβους μου και τις αποφάσεις που αρχίζω να παίρνω... Κάτι όμως μου κλωτσάει... Δεν ξέρω. Νιώθω βαριά την ψυχή μου, κενή- νιώθω μακρυά από την πίστη μου- που με τόσο πόνο έβαλα στην ζωή μου- δεν τολμώ πια να κοιτάξω την Παναγία στα μάτια... 

Ταυτόχρονα το παιδί αρχίζει και λέει τα δικά του. Κουβέντες που δεν του έχουμε κουβεντιάσει, βλέπει όνειρα για εμάς, μας δίνει τα δικά του σημάδια και ταυτόχρονα ζητάει- πόσο όμορφα και ευγενικά το ζητάει, με πόση λαχτάρα το ζητάει- "ένα αδελφάκι μαμά, ένα αδελφάκι με το οποίο όμως να μπορώ να παίζω μαμά", τι να πει αυτή η μάνα, τι να απαντήσει; 

Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω. Ακούς καμιά φορά- σχεδόν πάντα- από τα ζευγάρια που κάνουν το δεύτερο ή τρίτο παιδί, "Δεν ήμασταν ολοκληρωμένοι πριν από αυτό/αυτά. Τώρα ξέρουμε. Ολοκληρώθηκε η οικογένεια μας." Το θέμα λοιπόν με μας είναι πως ποτέ δεν θα νιώσουμε την οικογένεια μας ολοκληρωμένη. Γιατί, για μας, πάντα δυο μέλη της θα λείπουν. Πάντα. Ακόμα και δέκα παιδιά να κάναμε, αυτά τα δυο θα έλειπαν. Συνεπώς, δεν μπορούσαμε να βασιστούμε σε αυτό το συναίσθημα. Θέλουμε όντως και άλλο παιδί, ή απλά είναι επειδή νιώθουμε πως κάτι λείπει; Θέλουμε όντως και άλλο παιδί, ή μήπως νιώθουμε υποχρεωμένοι απέναντι στον Δημήτρη Γεράσιμο; Είναι πράγματι τόσο μεγάλος ο φόβος μας που επισκιάζει τα θέλω μας; 

Και ξαφνικά, το παίρνουμε απόφαση.Τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. Αρχίζουμε τα τηλέφωνα. Κλείνουμε το ένα ραντεβού μετά το άλλο, με όλους τους γιατρούς που ξέρουμε ότι πρέπει να έχουμε στο πλευρό μας για μια ακόμη εγκυμοσύνη. Ακόμα με βαριά καρδιά εγώ, ακόμα ο φόβος στα ύψη- τι πάω να κάνω και γιατί; Και ενώ νομίζω πως τα ραντεβού θα αργήσουν όλα- εφόσον όλοι οι γιατροί είναι οι καλύτεροι στο είδος τους και έχουν μεγάλη αναμονή-  όλα κλείνονται σχεδόν με την σειρά μέσα στον Φλεβάρη. Το δικό μας Φλεβάρη. Αυτόν τον δύσκολο. 

Στο παιδί ακόμα κουβέντα. Την προτελευταία Κυριακή του Γενάρη, πάμε ακόμα μια φορά εκκλησία. Ο Δημήτρης Γεράσιμος μας κάνει ακόμα μια "εξομολόγηση" εκεί, εγώ κλαίω και ζητάω δύναμη και φώτιση. Και τότε, όλα μπαίνουν σε σειρά μέσα στην ψυχή μου. 

Αλαφραίνω, γεμίζω, αρχίζω και πάλι να φωτάω από μέσα... 

Σήμερα λοιπόν, της Υπαπαντής- της ορθόδοξης γιορτής της μητέρας που την οποία γιορτάζω τα τελευταία τρία χρόνια- είχα το πρώτο και σημαντικότερο ραντεβού όλων. Με τον νευροχειρούργο. Για κάποιο λόγο ανεξήγητο ήξερα πως τα νέα θα είναι καλά. Πως θα μπορώ να κάνω επισκληρίδιο ακόμα και με την Συριγγομυελία, πως δεν υπάρχει ρίσκο. Το ήξερα πριν καν με διαβεβαιώσει ο γιατρός. 

Το θέμα όμως ξέρετε ποιο είναι; Δεν έχει σημασία τι θα μου έλεγε πια. Δεν έχει τίποτα άλλο σημασία πέρα από την ίδια σου την θέληση. Εφτά πλέον χρόνια μετά το πρώτο μας σοκ και έξι μετά το δεύτερο, ζώντας όλα αυτά τα χρόνια τα πολλαπλά πρόσωπα της απώλειας, μιας απώλειας που δεν ξεπερνάς ποτέ απλά μαθαίνεις να την αντιμετωπίζεις κάθε χρόνο και καλύτερα- είμαι εδώ και σας γράφω με μια συνειδητοποίηση  που δεν ήρθε εύκολα. 

Ότι και να είχαμε κάνει τότε, ότι και να μην  είχαμε κάνει, το αποτέλεσμα δεν θα άλλαζε. Ήταν γραφτό μας να χάσουμε δυο παιδιά. Έμαθα καλά πως την ζωή μας δεν την ορίζουμε. Την ζούμε. Και παρότι το έμαθα και το έμαθα τόσο μα τόσο σκληρά, άφησα τον φόβο να μου φάει την ψυχή. Γιατί, δεν καταλαβαίνω. 

Αν θέλω και άλλο παιδί; Είναι το μόνο βέβαιο. Αν θέλει και ο Παναγιώτης; Εννοείται. Όμως φοβόμασταν. Για μένα, για μια ακόμα πιθανή απώλεια, φοβόμασταν μην στερήσουμε το παραμικρό σε αυτό το θαύμα που είναι ήδη στην αγκαλιά μας. Αν άφηνα όμως τον φόβο ή τα όσα μου λέγανε να με κυριεύσουν τότε, δεν υπήρχε περίπτωση να έχουμε τώρα τον Δημήτρη Γεράσιμο. Αν δεν πίστευα και δεν ήλπιζα βαθιά, δεν θα ήμουν τώρα εδώ να σας γράφω όλα αυτά. 

Γιατί να τον αφήσω τώρα; 

Έδιωξα λοιπόν το φόβο μακρυά. Έτσι απλά και τόσο πολύπλοκα. Τον φύσηξε ένα απαλό, απόκοσμο αεράκι- αγγέλων ανάσα θαρρώ πως ήταν- και είμαι εδώ δυνατή και πάλι, στρατιώτης ακούραστος,  να προσπαθήσω να λάμψει στην ζωή μας ακόμα ένα ουράνιο τόξο. 

Είμαι έτοιμη. Το μόνο που μένει είναι να προσευχηθώ να είναι γραφτό μας να αποκτήσουμε και τέταρτο παιδάκι. Στην αγκαλιά μας όμως, ναι; Στην μαιμουδοζωή μας. 

Εσείς; Θα προσευχηθείτε για μας; 

(Και ξέρεις πιο είναι το πιο παράξενο; Αυτός ο Φλεβάρης δεν είναι ασήκωτος... Ξυπνάω κάθε μέρα νομίζοντας πως σήμερα θα είναι η μέρα που θα βουλιάξω- μα όχι. Το νιώθω. Δεν θα γίνει. )

Την ανάρτηση αυτή θα την ντύσω με δυο ζωγραφιές. Σήμερα το μαιμούδι ήθελε να μου ζωγραφίσει κάτι για χρόνια πολλά εφόσον γιόρταζα. Κάτσαμε λοιπόν δίπλα, δίπλα και συμφωνήσαμε, αυτός να ζωγραφίσει τη σημαίνει να είμαι μαμά του και εγώ να ζωγραφίσω το ίδιο. Τι σημαίνει να είμαι μαμά του... (και πόσο μοναδική είναι η ερμηνεία της ζωγραφιάς του... )