Ο Δημήτρης έχει μια βδομάδα που ξυπνά από τις 5 τα χαράματα. Με το ρολόι. (4 δοντάκια μαζεμένα ξεπετάει το αγόρι μου-φροντίζει να είναι σένιος για τα πρώτα του γενέθλια...)
Σηκώνεται όρθιος στη κούνια του- είμαστε κοτζάμ άντρες τώρα- απλώνει χεράκια και με λίγα κλαψουρίσματα απαιτεί να πάει στο σαλόνι να παίξει...
Αυτά είναι. Φτιάχνω το πρώτο καφέ της ημέρας με μισόκλειστα μάτια και προσέχω ανοίγοντας τα παντζούρια μην ορμήξει καμιά νυχτερίδα μέσα αφού ακόμα νύχτα είναι έξω!
Πολλές ώρες απασχόλησης λοιπόν την ημέρα μπροστά μας αφού αυτή του η συνήθεια δεν έχει επηρεάσει τους ενδιάμεσους ύπνους του, κοιμάται όπως ακριβώς κοιμόταν απλά λιγότερο το βράδυ...
Πέρα λοιπόν από τα παιχνιδάκια μας, αφού το νοικοκυριό δεν σε περιμένει, τον αφήνω να εξερευνά πάντα το σπίτι και τους χώρους όπου βρίσκομαι κάθε φορά. (Όχι βέβαια ότι μπορώ πλέον να τον περιορίσω...)
Το πλυντήριο ρούχων το είχε βάλει στο μάτι μήνες τώρα- από τότε που δεν ήταν στο χέρι του για που θα "σάλπαρε" κάθε φορά- και φυσικά είναι πάντα ο αγαπημένος του προορισμός.
Τώρα όμως που σηκώνεται και αεράτος, δεν περίμενα ποτέ πως θα χρησιμοποιούσα τόσο νωρίς την επιλογή Child lock. Και όμως έγινε και αυτό!!
Και ο Δημήτρης κυνηγά να πιάσει τα ρούχα που στριφογυρίζουν και παθαίνει ντελίριο ενθουσιασμού!
Αχ μαιμουδάκι- αχ!! Θα με τρελάνεις!
https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas
Αυτές οι μέρες είναι σκέτη πρόκληση.
Η "ανοιξιάτικη φασίνα" στο σπίτι καλά κρατεί. Τα μπαλκόνια μου είναι "στολισμένα" με σχεδόν όλα μου τα χαλιά, τα οποία αναγκάστηκα να μαζέψω χθες άρον άρον για 15 λεπτά μόλις βροχής και τα ξανά άπλωσα όσο πιο προστατευμένα μπορούσα. Οι κουρτίνες πλένονται μια μια και τις κρεμάω σχεδόν νωπές για να στρώσουν καλά και να τις ισιώσω με τον ατμό.
Οι άντρες τις ζωής μου αλλάζουν 2 φορές την ημέρα ρούχα. Ο μεν Παναγιώτης διότι ξεκίνησε να ιδρώνει σαν τρελός, ο δε Δημήτρης επειδή πολύ απλά σέρνεται όλη μέρα στα πατώματα και η προσπάθεια να τον ταΐσεις πλέον είναι σαν να προσπαθείς να ταΐσεις Κινέζο ακροβάτη επί τω έργο!
Όποτε δυο ωρίτσες περίπου χάρηκα το "απόλυτο" σιδέρωμα μου πριν λίγες μέρες, αφού τα ασιδέρωτα έφτασαν πάλι στο ταβάνι και αυτή τη φορά αποτελούνται και από ατελείωτα ριχτάρια και καλύμματα!!
Τα δε περιστέρια που έχουν αποφασίσει να κατοικοεδρεύσουν στο σπίτι μας, βρίσκονται σε οίστρο με αποτέλεσμα να βρίσκω σε όλα τα μπαλκόνια, επί καθημερινής βάσης, αμέτρητα άχυρα, κουτσουλιές σε μέγεθος μπαλάκι του τένις και φυσικά φωλιές με "απειλητικά" αυγά μέσα. (που θα δώσουν ζωή και σε άλλα περιστέρια, που θα χτίζουν και αυτά φωλιές, θα τις γεμίζουν με αυγά αλλά δεν θα τις λερώνουν με τις ακαθαρσίες τους... Όχιιιιι! Αφού έχουν τα μπαλκόνια μου!)
Και φυσικά μέσα σε όλα αυτά γίνεται και η ετήσια "αλλαγή φρουράς" στις ντουλάπες!!
Ζω το απόλυτο όνειρο της νοικοκυράς!
Και να ήταν μονό αυτά! Το μαιμουδάκι τελικά βγάζει 4 δοντάκια ταυτόχρονα για αυτό τα έχει δει όλα το αγόρι μου και δεν κοιμάται, δεν τρώει και κλαίει διαρκώς.
Μέσα σε όλα αυτά όμως, σήμερα ήταν μια πολύ ξεχωριστή ημέρα. Πήγαμε με τον Δημήτρη για το πρώτο του δοκιμαστικό μάθημα κολύμβησης!
Από χθες το βράδυ είχα τόσο άγχος, ενθουσιασμό αλλά και λίγο φόβο, λες και ήταν η πρώτη μου μέρα στο σχολείο μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Ετοίμασα την τσάντα με τα απαραίτητα προσεκτικά, σχεδόν με ευλάβεια, οργάνωσα στο μυαλό μου την τακτική που θα ακολουθήσω ώστε να έχει φάει 2 ώρες πριν και να είναι και ξεκούραστος, μίλησα και με την αγαπημένη μου Κατερίνα -που το Μαρισάκι της είναι πλέον σκέτο δελφίνι και ας είναι μόλις 11 μηνών- για συμβουλές και κοιμήθηκα ανυπομονώντας να ξημερώσει!
Όλα πήγαν κατ'ευχήν και μπήκαμε επιτέλους στην πισίνα... Και ο Δημήτρης εκστασιάστηκε!! Όλο χαμογελούσε και όλο κουνούσε με χαρά τα χέρια του και τα πόδια του! Μόνο η άσκηση ανάσκελα δεν του άρεσε και κλαψούριζε παραπονιάρικα. Τα πήγε εξαιρετικά καλά και η δασκάλα μου είπε πως βλέπει πως θα τα πάει υπέροχα! (ε,ναι καμάρωσα σαν παγόνι!) Όταν δε γυρίσαμε σπίτι και τον έκανα ένα ντουζάκι δεν ήθελε να βγει με τίποτα! "Δεν είσαι ψάρι παιδί μου", του έλεγα, "άνθρωπος είσαι- μην ξεχνιέσαι"!!
Φυσικά εγώ μετά από όλη αυτή την εμπειρία ήμουν κατάκοπη αλλά... χαλάλι του είπαμε!!
Ανυπομονώ και για το επόμενο.. Ίσως τολμήσω και την βουτιά όλου του κεφαλιού... Θα δείξει....
Μαιμουδάκι μου...
Πονηρέ μπαμπουίνο μου..
Βρωμογοριλάκι μου.... (όλο το ζωικό βασίλειο τίμησα δεν έχεις παράπονο!)
βγάζεις το πάνω σου αριστερό δοντάκι και τα έχεις δει όλα... Πρώτη φορά εδώ και 10 μήνες που έχεις τόσο παράπονο και τόσο κλάμα "άνευ λόγου και αιτίας"...
Έχει σκιστεί το ούλο μα δεν έχει φανεί ακόμα το δοντάκι που τόσο σε ταλαιπωρεί. Μόλις ξεμυτίσει θα το μαλώσω για τη ταλαιπωρία που σου προκάλεσε στο υπόσχομαι!
Εντάξει; (Εντάξει!)
Έχεις αρχίσει πάλι να αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου με τον ίδιο τρόπο που το έκανες όταν ήσουν νεογέννητος ... Δεν ξέρω αν φταίει πάλι το δοντάκι- μα αυτό, πολύ το απολαμβάνω το ομολογώ. Παίρνεις στάση εμβρυακή μπρούμυτα πάνω στο στήθος μου, τουρλώνεις πωπουδάκι, βάζεις κεφαλάκι στα πλάγια και αναστενάζεις με ανακούφιση....
Και εγώ, η δόλια η μάνα,... πονάει η καρδιά μου από την ευτυχία...
Έρχομαι από μακρυά, σφυρίζοντας ύπουλα και σατανικά τον ρυθμό από τον Ροζ Πάνθηρα των παιδικών μου χρόνων, (ή μήπως του Αστυνόμου Σαΐνι; Δεν θυμάμαι πάνε και τόσα- πόσααααα;;;- χρόνια...), περπατώντας όσο πιο καραγκιοζιστικά μπορώ, σιγά σιγά και σταθερά με απώτερο σκοπό να σε γαργαλήσω φυσικά και εσύ το ξέρεις και ξεσπάς σε γέλια και τραντάζεσαι από χαρά αλλά και από τόσο ενθουσιασμό που στο ορκίζομαι μου δίνεις την αίσθηση πως θες να σηκωθείς να τρέξεις για να γλυτώσεις...
Το λατρεύω αυτό το νέο μας παιχνίδι....
Σήμερα όμως μαιμουδάκι... σήμερα έκανες κάτι συγκλονιστικό. Σήμερα λούφαξες στην αγκαλιά μου έτσι χωρίς λόγο. Δεν ήθελες ούτε να φας, ούτε να περιεργαστείς το πρόσωπο μου, ούτε να σε παρηγορήσω από κλάματα, ούτε να μου τραβήξεις τα μαλλιά, ούτε να παίξουμε. Ήθελες απλά να λουφάξεις, να ηρεμήσεις, να μου προκαλέσεις άλλο ένα καρδιακό επεισόδιο απόλυτης ευτυχίας.
Ενώ έπαιζες, άπλωσες τα χεράκια σου, σε πήρα αγκαλιά και λούφαξες....
Άντε με τούμπαρες πάλι... Ξύπνα πάλι από τις 5 αύριο, χαλάλι σου!
Μαιμουδάκι μου...
μόλις σε 2 βδομάδες άλλαξες τόσο πολύ....
σαν απότομα να κατάλαβες τις δυνάμεις σου, σαν έτσι ξαφνικά να βλέπεις το κόσμο με άλλα μάτια....
Τι λατρεύω αυτή τη περίοδο από σένα;
Λατρεύω τις ατελείωτες προσπάθειες σου να σηκωθείς από τα έπιπλα και να στέκεσαι εκεί όλο καμάρι μέχρι να εξαντληθείς ή να αφαιρεθείς και να πέσεις.... Λατρεύω τα άπειρα σημάδια στο τραπέζι από τα ιδρωμένα σου χεράκια... Ναι εγώ, η control freak, που κυνηγούσα το παραμικρό σημάδι- ίσα μεγεθυντικό φακό που δεν χρησιμοποιούσα- που το αγαπημένο μου "αξεσουάρ" όλων των εποχών είναι το σουβέρ... λατρεύω να βλέπω που άγγιξαν αυτά τα μικροσκοπικά χεράκια στη προσπάθεια τους να γνωρίσουν το κόσμο...
Λατρεύω να βλέπω τα πατουσάκια σου να προεξέχουν έξω από τη κούνια... Λατρεύω που τώρα που μπορείς, στον ύπνο σου αλλάζεις πλευρό όλη την ώρα, γυρίζεις σβούρες, μπρούμυτα, κάθετα, ανάποδα, ο μισός κρεμασμένος έξω από τη κούνια...ότι να' ναι είσαι, μου θυμίζεις τον τρελό πατέρα σου, (γιατί εγώ να ξέρεις- όπως με αφήσεις έτσι θα με βρεις και το πρωί- σχεδόν δεν θέλει στρώσιμο το κρεβάτι!), και το λατρεύω!!
Λατρεύω που έχεις άποψη που θα βρίσκονται όλα τα πράγματα μας. Λατρεύω που βρίσκω τις παντόφλες στον καναπέ, παιχνίδια εκεί που δεν πρέπει, την πιπίλα σου χωμένη πάντα ανάμεσα στα κάγκελα, (κατά προτίμηση στα ίδια), τα σουβέρ στο πάτωμα- διασκορπισμένα σε όλο το σαλόνι...
Λατρεύω που μόλις δυο μέρες τώρα έχεις ανακαλύψει πως δεν μπορείς να "πιάσεις" το νερό που τρέχει από το τηλέφωνο του ντους και όλο ξεφυσάς αγανακτισμένος!! Λατρεύω που επιχειρείς να το "πιάσεις" με το ένα χέρι, τίποτα. Επιχειρείς με το άλλο, τίποτα. Επιχειρείς να πιάσεις το τηλέφωνο του ντους, τα καταφέρνεις. Μπερδεύεσαι χειρότερα! (μα τι νόμιζες βρε κουτό πως κάτι έπαθε το χέρι σου;;) Επιχειρείς και πάλι να "πιάσεις" το νερό με τα δυο σου χεράκια αυτή τη φορά να μην σου ξεφύγει, τίποτα. Και τότε με κοιτάς όλο απορία και αγανακτείς και πάλι. Ε, ναι το λατρεύω και αυτό...
Λατρεύω που μόνο όταν κλαις φαίνονται τα δυο σου δοντάκια... Τα δυο σου τοσοδούλικα άσπρα δοντάκια... Που κατά τα άλλα αρνείσαι πεισματικά να μας δείχνεις!!
Τέλος, λατρεύω που ξεθεώνεσαι τόσο πολύ με τόσα που κάνεις όλη μέρα που το βράδυ πέφτεις ξερός για δέκα ώρες... Λατρεύω που κοιμήθηκα επιτέλους συνεχόμενα η δόλια η μάνα!! Μήπως απλά λατρεύω εσένα βρε παλιογοριλάκι;;;;
Άντε παραλήρησα και απόψε!!
Σήμερα με έχει πιάσει ντελίριο, τρελό κέφι, η υπερένταση έχει χτυπήσει κόκκινο!!
Δέχομαι τα συγχαρητήρια σας- τελείωσα το σίδερο!!! Ούτε κάλτσα δεν έμεινε!! Γιοκ, πάει, νιέντε!! Το ότι έχω απλώσει βέβαια ήδη ένα πλυντήριο και τώρα στριφογυρίζει άλλο ένα, είναι άλλο θέμα... Επιλέγω να μην το σκέφτομαι και να αισθάνομαι απλά μια θεά!! Τώρα μου μένει μόνο να γεμίσω πάλι όλες τις ντουλάπες με τα σιδερωμένα...!!! (χεχε)
Νομίζω πως καθημερινά έστω και ένα ισχαιμικό επεισόδιο το παθαίνω κάθε φορά που βλέπω τον Δημήτρη αεράτο να πιάνεται από το μεγάλο τραπέζι του σαλονιού και να σηκώνεται καμαρωτός, καμαρωτός!! Τσιρίζει από χαρά, σαλιώνει το τραπέζι επιστρατεύοντας και το στόμα του για να σηκωθεί, τουρλώνει πισινό και μόλις λιώνω από περηφάνια και ανασαίνω με ανακούφιση, αυτός αφήνει περιχαρής το ένα χέρι, (διότι τόσο σίγουρος αισθάνεται τρομάρα του!!) που... μπουουοουουούμμμμ... πέφτει φαρδύς πλατύς στο πάτωμα!! Και εγώ απλά ανυπομονώ να γυρίσει ο Παναγιώτης σπίτι μπας και μπορέσω να κάνω τη λάτζα, (εεεε;;;; να και το backround "μεγάλωσα μέσα σε οικογενειακό εστιατόριο"!!) χωρίς να τον ελέγχω κάθε ένα λεπτό!! (κυριολεκτικά)
.jpg)
Για όλο αυτό το "άσκοπο" ντελίριο, δεν ξέρω αν φταίνε οι τρεις βαρβάτοι καφέδες που πίνω πλέον τη μέρα μπας και αντέξω αυτή τη ρημαδοδίαιτα (άλλη πονεμένη ιστορία) ή αν απλά έχω αρχίσει και πάλι να νιώθω λίγο ο εαυτός μου μιας και αφού έχει επιβιώσει το μαιμουδάκι μέχρι τώρα κάτι κάνω καλά, σωστά; Νιώθω πάντως υπέροχα, λιγάκι τρελαμένη, (με τη καλή πάντα έννοια) και παραδόξως πιο ώριμη και σίγουρη από ποτέ!! ( Μπααααά, μαλλόν φταίει που τελείωσα το σίδερο!!!)
Δυο υπέροχες συνταγές θα μοιραστώ μαζί σας σήμερα, ιδανικές και οι δυο για συνοδεία ψητών.
Η μια είναι παλιά αγαπημένη και "πολυφορεμένη" συνταγή της θείας μου της Μπίας και η άλλη είναι πολύ φρέσκια, αφού την ανακάλυψα με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, ήδη λατρεμένη και θα φορεθεί και αυτή πολύ!
Μανιταρόπιτα της Μπίας λοιπόν και Ολόκληρα Καραμελωμένα Κρεμμυδάκια.
Να ξεκινήσω με τη μανιταρόπιτα; Η συγκεκριμένη συνταγή μου αρέσει πολύ διότι δεν έχει κρέμα γάλακτος (που συνήθως καλύπτει όλες τις άλλες γεύσεις) με αποτέλεσμα η γεύση των μανιταριών να είναι πολύ έντονη και ξεχωριστή.
Θα χρειαστείτε:
1 κιλό φρέσκα μανιτάρια κομμένα σε φέτες. (ούτε πολύ λεπτές, ούτε πολύ χοντρές) 250 γρ τριμμένη κεφαλογραβιέρα ή άλλο τυρί της επιλογής σας. (κατά τη γνώμη μου καλύτερα καπνιστό) 1 πακέτο φύλλο σφολιάτας2 αυγάσκόρδο, αλάτι, πιπέρι, ρίγανη
(φτάνουν για ένα μεγαλούτσικο πυρέξ)
Θα σωτάρετε τα μανιτάρια με όλα τα μυρωδικά και το σκορδάκι μέχρι να χρυσαφίσουν αλλά μην μαραθούν τελείως. Το μυστικό κατά τη γνώμη μου είναι να τα σωτάρετε λίγα λίγα και σε κάθε δόση ξεχωριστά να προσθέτετε τα μυρωδικά, μόνο έτσι θα σωταριστούν ομοιόμορφα και θα είναι και σωστά καρυκευμένα. Επίσης μην τσιγκουνευτείτε το σκορδάκι, κάνει τη διαφορά. Τα αφήνετε να κρυώσουν και τα ανακατεύετε με τα αυγά και το τυρί. Στρώνετε το ένα φύλλο σφολιάτας σε λαδωμένο πυρέξ, απλώνετε τη γέμιση, βάζετε και το άλλο φύλλο τα ενώνετε και τελειώνετε απλώνοντας λίγο αυγό ώστε να πάρει ωραίο χρυσαφένιο χρώμα. Ψήνετε στους 180 στην χαμηλή σχάρα για περίπου 40 λεπτά...
Από γεύση δεν το συζητώ, τη προτείνω ανεπιφύλακτα.!
Τη συνταγή για τα καραμελωμένα κρεμμύδια τη βρήκα εδώ:
Είναι λίγο μπελαλίδικη αλλά αξίζει το κόπο πραγματικά. Εγώ επέλεξα να κάνω την εκδοχή που τα βράζεις πρώτα και έμεινα απόλυτα ευχαριστημένη. Και ούτε που κατάλαβα πως τα μέσα φύλλα δεν βάφουν όπως μας λέει η συνταγή. Σημασία έχει ότι είναι πεντανόστιμα και πολύ καλή συνοδεία για κρεατικά.
Ελπίζω να τις δοκιμάσετε και να σας αρέσουν!
Καλή Επιτυχία και καλή όρεξη!!
Όταν ήμουν μικρή σχεδίαζα σχεδόν 2 βδομάδες πριν τι δώρο θα κάνω στην μαμά μου στη γιορτή της μητέρας. Έπρεπε να είναι οπωσδήποτε χειροποίητο και μοναδικό...
Το αγαπημένο μου δώρο όλων των εποχών ήταν ένα stand για τα κοσμήματα της το οποίο είχαμε φτιάξει μαζί με τον πατέρα μου από κλαδιά δέντρων.
Πάντα, μα πάντα όμως, σηκωνόμουν πρωί πρωί και έφτιαχνα σπέσιαλ πρωινό (είτε κέικ, είτε κουλουράκια πορτοκαλιού- ναι, ναι μόνη μου!!) και το πήγαινα στο κρεβάτι με δίσκο...
Φέτος λοιπόν, που δεν είμαι ούτε 8 χρονών αλλά ούτε 23 που δεν με ένοιαζε τίποτα, ούτε όμως και έγκυος να μην μπορώ να κουνήσω και που για πρώτη φορά συνειδητοποιώ τη πλήρη έννοια αυτής της γιορτής όντας μανούλα πλέον και ίδια, αποφάσισα να ξεκουράσω την μητέρα μου και τη πεθερά μου, κάνοντας τους το τραπέζι. Τις κάλεσα λοιπόν για καφεδάκι και bbq. (μιας και ο Παναγιώτης αποφάσισε να ξεκουράσει εμένα, αναλαμβάνοντας αυτός να ψήσει στα κάρβουνα).
Ο καιρός ήταν πολύ γλυκός- ακόμα και για τον Δημήτρη- οπότε από πολύ νωρίς, πριν ακόμα φτάσουν οι γονείς μας, είχαμε βγει στο μπαλκόνι και ήπιαμε το πρώτο καφεδάκι της ημέρας, γελάσαμε με τα κατορθώματα του μικρού, βρήκαμε χρόνο να πούμε τα νέα μας και εγώ που για πρώτη φορά γιόρταζα, γέμισα τη ψυχή μου με εικόνες, χρώματα και ευγνωμοσύνη που το όνειρο μου για την αρχή μιας οικογένειας επιτέλους πραγματοποιήθηκε.
Και κάπως έτσι βρεθήκαμε οι 7 μας, (αφού φυσικά κοντά στο βασιλικό ποτίστηκε και η γλάστρα και ήρθαν και οι πατεράδες μας!), να απολαμβάνουμε ένα- σπάνιο για την οικογένεια μας- ολιγάριθμο τραπέζι... Στο μεταξύ, το δωράκι μας ήταν πολύ απλό- δυο κούπες καφέ- διαφορετικές ανάλογα με τη προσωπικότητα της κάθε μαμάς, στολισμένες με ένα λουλούδι, (που έκλεψα από το κήπο της μαμάς!) και μια κάρτα χειροποίητη μιας και στο σπίτι μου πάντα υπάρχουν υλικά χειροτεχνίας....
Παρόλο που κουράστηκα αρκετά, δεν το κρύβω, (τα τραπεζώματα με ένα μωρό παιδί δεν είναι το ίδιο εύκολα όσο παλιά, ακόμα και αν έχεις βολικό παιδί και λίγα άτομα καλεσμένους) πέρασα πολύ όμορφα και ελπίζω το ίδιο και για τις μανούλες μας....
Εμένα, εκείνος ο πρωινός καφές στο μπαλκόνι μόνο τα τρια μας, η γλαστρούλα που μου "έκανε δώρο το μαιμουδάκι" και τα ναζάκια του όλη μέρα, έκαναν τη πρώτη γιορτή της μητέρας που γιόρτασα, απόλυτα ξεχωριστή και φυσικά ανυπομονώ για την επόμενη...!
.jpg)
