Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018

Monkey homeschooling...

Πρέπει να έχει περάσει και ένας χρόνος- επιεικώς μιλώντας-  από τότε που σας υποσχέθηκα πως θα κάνω μια συνοπτική ανάρτηση με τις δημιουργικές δραστηριότητες που κάνουμε με τον Δημήτρη Γεράσιμο. Το θέμα είναι πως κάνουμε τόσα πολλά πράγματα και ειλικρινά δεν ξέρω πως να τα διαχωρίσω ή να τα συνοψίσω σε ένα κείμενο. Επειδή όμως υπάρχουν και φίλες που δεν έχουν λογαριασμό στο fb, (ώστε να τις βλέπουν στο σχετικό άλμπουμ που ενημερώνω σχεδόν καθημερινά), θα προσπαθήσω να τις μοιραστώ μαζί σας όσο πιο περιεκτικά και οργανωμένα μπορώ. 

Καταρχάς, φέτος ήταν ο τελευταίος χρόνος για μας για αυτό το υπέροχο ταξίδι του homeschooling- τουλάχιστον όπως το ξέραμε μέχρι τώρα-  εφόσον έφτασε ο καιρός που το μαιμούδι μου θα πάει νήπιο. Όντας μεγαλύτερος πλέον, τα πάντα έχουν αποκτήσει άλλη μαγεία- η οπτική του αλλάζει διαρκώς- αλλά και μεγαλύτερη πρόκληση για μένα μιας και είναι πιο "απαιτητικός" πια με το τι θα του κινήσει το ενδιαφέρον ώστε να  αφήσει το παιχνίδι του- το οποίο παιχνίδι βέβαια είναι από μόνο του είναι μεγάλη πηγή μάθησης με ποικίλους και πολύ διασκεδαστικούς τρόπους!

 Ξεκινώ και εύχομαι να σας δώσουμε πολλές ιδέες και να σας εμπνεύσουμε! (το κείμενο περιέχει ενεργά λινκ τα οποία σας παραπέμπουν σε ξεχωριστές αναρτήσεις μας) 

 Πειράματα: 

 Τα πειράματα τα ξεκινήσαμε πέρσι το καλοκαίρι και ειλικρινά τον συνεπήραν! Ο Δημήτρης Γεράσιμος μπορεί να είναι ο απόλυτος βιβλιοφάγος, είναι όμως ταυτόχρονα πολύ πρακτικό μυαλό. Θέλει πάντα να βρει και να μάθει πως λειτουργεί κάτι, έχει άφθονη περιέργεια για τον μηχανισμό συγκεκριμένων πραγμάτων, ενώ τα αληθινά μαστορέματα δίπλα στον παππού του και τον μπαμπά του είναι το καλύτερο του. Ήταν λογικό λοιπόν να τον εξιτάρουν τα πειράματα μιας και του δίνουν- εκτός από εντυπωσιακό θέαμα- άφθονη τροφή για σκέψη και ερωτήσεις! Να μερικά από τα πειράματα που έχουμε κάνει ήδη- ενώ θα ακολουθήσουν και άλλα! 

 Νερό και Λάδι. Οι αιώνιοι εχθροί. 


Ένα γυάλινο μπουκάλι, μερικοί συνδετήρες, ένας καλός μαγνήτης... Έτοιμο ακόμα ένα μικρό πείραμα...


Όταν το νερό "περπατάει"! Ένα εντυπωσιακό πείραμα!



Το χρωματισμένο νερό που έμεινε από αυτό το πείραμα το αξιοποιούμε στην πορεία βάζοντας μέσα λευκά λουλούδια με σκοπό να δούμε αν θα χρωματιστουν τα φύλλα τους! Και χρωματίστηκαν πράγματι! Ωστόσο άργησαν αρκετά με αποτέλεσμα να χάσει λίγο το ενδιαφέρον του - θέλω να δοκιμάσουμε και με γαρύφαλλα μήπως και το αποτέλεσμα είναι πιο γρήγορο! 



Κλασσικό και αγαπημένο... Το έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν, ωστόσο τώρα το εμπλουτισαμε καλύπτοντας το κουτάκι του γιαουρτιού με ταινία - εξασκοντας έτσι τον συντονισμό ματιών και χεριών και τις λεπτές δεξιότητες - ενώ φυσικά συζητήσαμε τι άλλα όσπρια υπάρχουν που θα μπορούσαμε να φυτεψουμε. Ακολούθησαν τα φασόλια, τα οποία μας εντυπωσίασαν πολύ περισσότερο! Ενώ εννοείται πως αξιοποιήσαμε και τα τσόφλια από τα αυγά στο πρωινό μας....










 Φτιάξαμε το δικό μας ηφαίστειο! (και όμως!) 

Δείτε εδώ! 


Και φυσικά πολλά ακόμα πειράματα που έχουμε σε βίντεο στην σελίδα του fb εδώ! 
Ζωγραφική με χίλιους δύο τρόπους! 

 Νομίζω πως το πρώτο πράγμα που αγάπησε ο Δημήτρης Γεράσιμος ήταν η ζωγραφική. Ξεκινήσαμε με κηρομπογιές, συνεχίσαμε εύκολα με μαρκαδόρους και νερομπογιές και καταλήξαμε στην μεγάλη μας λατρεία. Τις τέμπερες και τα πινέλα. Έχουμε ζωγραφίσει άπειρες ζωγραφιές όλα αυτά τα χρόνια και με πολλούς διαφορετικούς τρόπους! 












Όταν όμως δεν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε τα φύλλα ως πινέλο, τότε τα χρησιμοποιούμε ακόμα πιο ευφάνταστα! (ζωγραφίζοντας και πάλι με πιο εναλλακτικό τρόπο!)





Έχουμε ζωγραφίσει και με μπατονέτες, αυτοκίνητα, νεροπίστολα, σφουγγάρια, με χρωματιστή άμμο, με ρολά κουζίνας, με ψηφιδωτά, με κολάζ, με γλωσσοπίεστρα ή ακόμα και με συνδυασμό όλων αυτών- απλώς δεν έχουμε ξεχωριστές αναρτήσεις για αυτές τις ζωγραφικές μας! (έχει όμως η Ελπίδα απίστευτα πολλές ιδέες για ζωγραφική βρείτε τες όλες εδώ) 









Χειροτεχνίες που ακονίζουν μυαλό, μάτια  και λεπτές δεξιότητες. 

 Νομίζω τις συγκεκριμένες τις έχουμε τερματίσει! Σε όλα τα επίπεδα! Δεν είναι μόνο όσες σας παραθέτω σε λινκ παρακάτω. Είναι τόσες και άλλες τόσες που κάνουμε διαρκώς όπως να κόβουμε με ψαλίδι, (ξεκινήσαμε από πλαστελίνη και καλαμάκια και προχωρήσαμε σε χαρτιά κολάζ για να καταλήξουμε στο δομημένο κόψιμο όπου ακολουθεί πλέον ένα περίγραμμα), να μεταφέρουμε αντικείμενα από την μια μεριά στην άλλη με την βοήθεια εργαλείων, να κολλάμε, να στήνουμε τουβλάκια, να παίζουμε με lego, να αυτοσχεδιάζουμε με ότι έχουμε σπίτι- η φαντασία το μόνο μας όριο. 















































 Φτιάξαμε προωθητήρες αστροναύτη για την αποκριάτικη στολή μας και όχι μόνο! 


Μερικές ακόμα δραστηριότητες μας σε φωτογραφικές στιγμές... 







Κατασκευές και δραστηριότητες με μουσική υπόκρουση

Πρόκειται για δραστηριότητες που αγαπάμε τόσο πολύ μα δυστυχώς έχουμε τιμήσει με μόνο μια ανάρτηση. Έχω ωστόσο να σας παραπέμψω στην αγαπημένη Σοφία από την οποία εμπνευστήκαμε αρχής- εξαρχής, (μπορείτε να την βρείτε εδώ μα έχω και πιο συγκεκριμένα λινκ μέσα στο κείμενο). Ξεκινήσαμε φτιάχνοντας  το μπουκάλι με τον ήχο της βροχής που απλά μας ξετρέλανε. Συνεχίσαμε με το σαντούρι, τα μουσικά βραχιολάκια, τις μπαλανομαράκες,  την χελιδόνα, και φυσικά τα καζού που λατρέψαμε!  Εχουμε φτιάξει το μουσικό τούνελ, τις μαράκες  ενώ στα υπόψιν είναι και το σείστρο!  (κλικ πάνω στις χρωματισμένες λέξεις για να βρείτε λινκ στις δημιουργίες μας μα και στα κείμενα της Σοφίας)
Συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού! 

 Υπάρχει καλύτερο "σχολείο" από το να συμμετέχει το παιδί ενεργά στην ζωή και την ρουτίνα του σπιτιού; Να αντιμετωπίζεται με τον σεβασμό που του αξίζει και να του ανατείθενται δουλειές που μπορεί να κάνει μόνος του ανάλογα με την ηλικία; Από το να μας φέρει τα λαχανικά που θέλουμε για το φαγητό, μέχρι και να μαγειρέψει μαζί μας κανονικά από μια ηλικία και μετά η ενεργή συμμετοχή του μαιμουδιού μας στην καθημερινότητα μας είναι το καλύτερο δώρο. Το μαθαίνει όλα όσα ανέφερα  παραπάνω και άλλα τόσα. Ο Δημήτρης Γεράσιμος λατρεύει να τον συμπεριλαμβάνουμε σε όλα- ακόμα και στο μάζεμα και πλύσιμο των χαλιών ή στο βάψιμο των ξύλων- και αυτό ακριβώς κάνουμε. Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς τον μικρό και χαρούμενο βοηθό μου τις ώρες που θα λείπει φέτος, ξέρω όμως πως τον γέμισα με όσα περισσότερα εφόδια μπορούσα μόνο και μόνο με το να του αναθέτω ευθύνες. 





















Σε αυτή την ηλικία πλέον, (5), ο Δημήτρης Γεράσιμος μπορεί με ευκολία να αδειάσει το πλυντήριο ρούχων, να αδειάσει και να τοποθετήσει τα δικά του πλαστικά σκεύη από το πλυντήριο πιάτων ή να τα πλύνει ο ίδιος εξαρχής, να ποτίσει τις γλάστρες στο μπαλκόνι, να βάψει αποδοτικά ένα αντικείμενο- όπως ένα παντζούρι- να ετοιμάζει ή να προετοιμάζει μόνος το πρωινό του ενώ το μάζεμα των παιχνιδιών του είναι αποκλειστική του ευθύνη. (εγώ τον βοηθάω όταν θέλουν αναδιοργάνωση από τα πολλά τσαπατσούλικα μαζέματα!) 

Παραμύθια και πάλι παραμύθια! 
Δεν χρειάζεται να πω πολλά. Τα έχω πει όλα σε αυτά τα δυο κείμενα. ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ τα βιβλία και μας έχουν προσφέρει τόσα μα τόσα πολλά.... Να γιατί...

Ένα πάτωμα παραμύθια...







Επιτραπέζια παιχνίδια! 

 Νομίζω πως τα επιτραπέζια παιχνίδια είναι από τα αγαπημένα μου! Λατρεύω να παίζουμε- ιδίως όλοι μαζί- μιας και είμαστε όλοι πολύ ανταγωνιστικοί και το κλίμα γίνεται έξτρα πικάντικο πολύ γρήγορα. Τα επιτραπέζια διδάσκουν τόσα πολλά στα παιδιά, όπως να έχουν υπομονή, να μετράνε, να ακολουθούν κανόνες και οδηγίες να ακολουθούν μια συγκεκριμένη ροή. Ανάλογα το επιτραπέζιο μαθαίνουν και κάτι διαφορετικό. Εδώ τα δικά μας αγαπημένα όλα μαζί, όμορφα και τακτοποιημένα! 















Αισθητηριακά παιχνίδια! 

 Από πολύ νωρίς διαπίστωσα πως ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν λάτρευε τόσο τα αισθητηριακά παιχνίδια. Ακόμα και τώρα, το να λερώσει τα χέρια του είναι κάτι που δεν κάνει με άνεση και πρώτο του μέλημα- πολλές φορές ακόμα και κατά την διάρκεια του παιχνιδιού- είναι να καθαρίσει τα χέρια του. Είναι ένα χαρακτηριστικό που έχω έντονα και εγώ,και παρότι δεν μου έχει δημιουργήσει κάποιο "πρόβλημα" στην ζωή μου, φρόντισα τα αισθητηριακά παιχνίδια να είναι εβδομαδιαίως στην δημιουργική μας απασχόληση στο σπίτι. Να μερικά από αυτά. 












Ένας...παγωμένος ωκεανός!!




Αισθητηριακό μπάνιο και κυνήγι αυγών μαζί!



Τα συγκεκριμένα, τα επαναλαμβάνουμε διαρκώς από όταν ήταν δύο έτων και δεν τα έχει βαρεθεί στιγμή. Μόλις αυτά τα έξι αισθητηριακά παιχνίδια, έχουν κάνει όλη την διαφορά! 

 Μαθαίνουμε παίζοντας

 Καλά, όχι ότι όλα τα άλλα είναι αγγαρείες αλλά έτσι να διαχωρίζουμε λίγο τις πιο παιχνιδιάρικες δραστηριότητες μας!! 

Κυνήγι θησαυρών για μικρούς εξερευνητές! (έμπνευση Aspa On Line)















Είμαι σίγουρη ότι ξεχνάω πολλά ακόμη. Μέσα όμως σε όλες αυτές τις συναρπαστικές δραστηριότητες, το πιο σημαντικό από όλα ήταν το παιχνίδι μας, η αγκαλιές μας και οι αμέτρητες εξορμήσεις μας στην φύση. Αν διαβάσατε μέχρι εδώ πολύ χαίρομαι να ξέρετε! Και για να σας ανταμείψω, θα είστε και αυτοί που θα σας αποκαλύψω πως οι δραστηριότητες μας δεν θα σταματήσουν φέτος λόγω του νήπιου... Όχι! Αντίθετα θα είναι πιο στοχευμένες και οργανωμένες. Προς το παρόν, το μόνο που μπορώ να σας αποκαλύψω είναι πως θα είναι στην ουσία θεματικές.... 

Εμείς ανυπομονούμε. Εσείς; 

Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα μικράκια.... 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , , ,

Πέμπτη 30 Αυγούστου 2018

Δύο ασημένιες σερπαντινες σε δέντρο πράσινο...

Το παράθυρο στο δωμάτιο του Δημήτρη Γεράσιμου έχει υπέροχη θέα. Είναι ανατολικό και κοιτάει ακριβώς εκεί που κοιτούσε το δικό μου παιδικό δωμάτιο μόνο δυο ορόφους πιο ψηλά. Το είχα επιλέξει επί τούτου όταν χτιζόταν αυτό το σπίτι και ήμουν μόλις 17 χρονών παιδί και εγώ. 

 Λατρεύω που μπαίνει ο ήλιος μέσα το πρωί με κάθε μεγαλοπρέπεια φωτίζοντας μαγικά κάθε γωνία αυτού του πολύχρωμου δωματίου. Λατρεύω που για θέα έχει το απέραντο γαλάζιο του ουρανού, άφθονο πράσινο και ένα εξίσου μεγαλοπρεπές βουνό. Θέλω να πιστεύω πως στα χρόνια που έρχονται αυτή η θέα θα του χαρίσει πολλές στιγμές γαλήνης και περισυλλογής. 

 Από αυτό λοιπόν ακριβώς το παράθυρο, πέρα από το πράσινο που προσφέρει με αφθονία το τοπίο, υπάρχει ένα κτήμα που είναι κανονικά περιουσία της εκκλησίας- επειδή ωστόσο υπάρχει εκκλησία για την ενορία μόλις έναν δρόμο μακρυά- έχει μείνει κενό. Όχι όμως και απεριποίητο αφού ο άνθρωπος που ζούσε δίπλα σε αυτό είχε φροντίσει να το ομορφύνει με δέντρα, θάμνους και μια όμορφη βρύση. Τρία από τα δέντρα αυτά τα παρακολουθώ να μεγαλώνουν αργά και σταθερά όλα αυτά τα χρόνια που ζω σε αυτό το σπίτι- από τόσο δα κλαράκια σε κανονικά δέντρα πλέον- δέντρα όμορφα εποχικά που μας χαρίζουν πολλές διαφορετικές όψεις ανά εποχή. 

 Μόλις μια βδομάδα τώρα πρόσεξα κάτι υπέροχο σε ένα από τα δέντρα. Κάτι λαμπύριζε ανάμεσα στο πλούσιο φύλλωμα του. Το πρόσεξα ένα απόγευμα που έκλεινα τα παντζούρια για βράδυ. Κοίταξα λίγο πιο προσεκτικά και ξαφνικά κατάλαβα. Και χαμογέλασα. Φώναξα αμέσως τον Δημήτρη Γεράσιμο να του το δείξω. 

 Αυτό που λαμπύριζε ανάμεσα στο πλούσιο φύλλωμα του ήταν δυο ασημένιες μακριές σερπαντίνες- από αυτές που κρύβουν οι ειδικοί αυτοί "εκτοξευτές" κομφετί που πουλάνε για παιδικά πάρτι και όχι μόνο. Και ο λόγος που με έκαναν αυτές οι δυο ασημένιες σερπαντίνες να χαμογελάσω είναι διότι προέρχονται από το δικό μας παιδικό πάρτι. Αυτό που κάνουμε κάθε χρόνο στην σοφίτα μας. Αυτή που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από αυτά τα δέντρα. Και που κάθε χρόνο, την ώρα που το μαιμούδι σβήνει τα γενέθλια κεράκια του, σκάμε και δυο τέτοιες συσκευές γιατί αρέσουν τόσο πολύ στο αγόρι μας. Κάθε χρόνο βρίσκω αυτά τα κομφετί για αρκετό καιρό μετά το πάρτι μας, σε κάθε πιθανή γωνιά που μπορώ να φανταστώ. Φέτος όμως πήραμε τα μεγάλα και οι σερπαντίνες ήταν μακριές και η δύναμη της "εκτόξευσης" μεγαλύτερη. Οι πρώτες εξαφανίστηκαν πάνω από την σκεπή και ταξίδεψαν με τον αέρα. Ακόμα έχουμε μια κόκκινη μπλεγμένη στα κεραμίδια του σπιτιού... 

 Και τώρα αυτές οι δυο οι ασημένιες. Εγκλωβισμένες εδώ και σχεδόν δυο μήνες στα κλαδιά ενός όμορφου δέντρου ένα οικόπεδο απόσταση από το δικό μας. Να ανεμίζουν με τον αέρα και να μου κλείνουν πονηρά το μάτι κάθε που τις πετυχαίνουν οι ακτίνες του ήλιου. Τις αγάπησα αυτές τις σερπαντίνες. Γιατί με έκαναν και χαμογέλασα έναν δύσκολο μήνα. Γιατί μου θύμισαν πόσο μα πόσο υπέροχα περάσαμε στο φετινό μας πάρτι. Γιατί ενθουσίασαν το μικρό μου που συγκινήθηκε που ένα κομμάτι της διασκέδασης από το πάρτι του είναι ακόμα εκεί, ορατό από το παράθυρο του δωματίου του. 

 Πιο πολύ όμως ξέρετε γιατί τις αγάπησα; Γιατί μου θύμισαν κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Πως πολλές φορές δεν βλέπουμε κάτι όμορφο και ξεχωριστό ακόμα και αν είναι εκεί μπροστά στα μάτια μας. Πως υπάρχει πάντα κάτι όμορφο και ξεχωριστό να δεις αρκεί να κοιτάς. Να κοιτάς πραγματικά. Πως στην τελική είναι αρκετες.  

 Δύο ασημένιες σερπαντίνες σε ένα πράσινο δέντρο είναι αρκετές για να χαμογελάσεις ξανά.  

 (είναι αδύνατον να τις αποτύπωσω φωτογραφικα με το ταπεινό κινητό μου. Αν όμως προσέξετε λίγο καλύτερα κάτι λαμπυριζει εκεί ανάμεσα στο φύλλωμα.  Είναι οι δικές μας σερπαντίνες)  



Αναρτήθηκε από στις 2 σχόλια:
Ετικέτες

Δευτέρα 27 Αυγούστου 2018

Εσύ, τι περιμένεις;

Περίεργο πράγμα η αναμονή, ναι; 

 Μια ζωή περιμένουμε. Περιμένουμε να είναι καλύτερες οι συνθήκες, περιμένουμε μια πιο ιδανική στιγμή, περιμένουμε να έχουμε παραπάνω χρήματα, παραπάνω χρόνο, παραπάνω διάθεση και ενέργεια. Περιμένουμε να αλλάξει κάτι, περιμένουμε να μας κατανοήσουν, περιμένουμε να μας εκτιμήσουν, περιμένουμε να πούμε εκείνο το "σ'αγαπώ", να δώσουμε εκείνη την αγκαλιά, περιμένουμε δεν ξέρω και εγώ τι πια. 

 Περιμένουμε το αύριο αγνοώντας πως το αύριο μπορεί να μην έρθει ποτέ. 

 Και περιμένοντας ελπίζουμε. Γιατί αυτά τα δυο πάνε παρέα. Μην τα ξαναλέμε. Τα έχουμε πει ήδη. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Ακόμα και αν είναι ναι να σου ρουφήξει κάθε τελευταίο υγιές κύτταρο του κορμιού σου. 

 Τι γίνεται όμως όταν περιμένουμε το αδιανόητο; Όταν ο θάνατος κοντοστέκεται έξω από την πόρτα μας; Ανασαίνει στο πίσω μέρος του λαιμού μας; Τι γίνεται όταν αυτό αφορά στο πιο πολύτιμο κομμάτι της ύπαρξης μας; Τι γίνεται όταν περιμένουμε ενώ αργοσβήνει μια ακόμα παιδική και αθώα ψυχή; 

 Πόση δύναμη να επιστρατεύσουμε; Πόση λογική; Πως να εκλογικεύσουμε τα παράλογα; Πως να μην μας διαλύσει η ελπίδα; (αυτή που πάντα πεθαίνει τελευταία;) Πως να αγκαλιάσουμε κάτι τόσο ψυχρό; Πως να βρούμε το καλό σε αυτό; Πως να μην αποτρελαθούμε; 

 Πραγματικά αναρωτιέμαι. Παρακαλώ τον Θεό να με φωτίσει. Να με γεμίσει κατανόηση και πίστη. Να μην σκέφτομαι ανθρώπινα. Μα πιο πολύ παρακαλώ τον Θεό και πιο πολύ την Παναγία να δώσει ένα θαύμα. Από αυτά που μόνο Αυτή μπορεί. Και αν δεν είναι γραφτό,  την θερμοπαρακαλώ να δώσει δύναμη, απύθμενη δύναμη και φώτιση σε αυτούς του γονείς που περιμένουν. Και περιμένουν. Πιθανότατα ελπίζοντας. (γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία). 

 Γιατί το αύριο μπορεί πράγματι να μην έρθει. Και δεν κάνει εξαιρέσεις. 

 Όλοι εμείς οι υπόλοιποι λοιπόν τι περιμένουμε; 




Αναρτήθηκε από στις 2 σχόλια:
Ετικέτες , ,

Κυριακή 19 Αυγούστου 2018

Το πιο γλυκό μου βάρος...

Αυτό το μαϊμούδι με λέει το υπνωτικό του.  Ισχυρίζεται πως με χρειάζεται απαραίτητα οπότε είναι να αποκοιμήθει. Και η αλήθεια είναι πως κάθε βράδυ θα αφεθεί στην αγκαλιά του Μορφέα,  μέσα στην δική μου αγκαλιά.  Αυτό γίνεται συνήθως στον καναπέ ή στο κρεβάτι μας. Συνεπώς μετά έχω να μεταφέρω στο δωμάτιο του και στο δικό του κρεβάτι, ενα μαϊμούδι 16 κιλά πλέον και 1.07 σε ύψος.  

 Παλεύω λοιπόν να τον βολέψω.  Τον σηκώνω προσεκτικά μην τον ξυπνήσω τα πόδια να προεξέχουν τόσο που να βρίσκουν σε όλες τις γωνίες.  Να ανέβω τα σκαλάκια, να τον ακουμπήσω απαλά στα πολύχρωμα σεντόνια του για να ισιώσω μετά και εγώ το κορμί μου παλεύοντας να ξεκουράσω αυτούς τους μυς που πέντε χρόνια τώρα κάνουν την ίδια ακριβώς δουλειά σε καθημερινή βάση.  

 Τι γλυκό βάρος όμως είναι αυτό, ναι; Από τα βάσανα μας το πιο γλυκό από όλα τα παιδιά μας. Ακούω πολύ συχνά μανούλες να παραπονιουνται για την κούραση.  Την εμμονή που έχουν τα παιδιά μαζί τους. Τον καθημερινό αγώνα.  Βιάζονται να μεγαλώσουν.  Να ανεξαρτητοποιηθουν. Να μην μας χρειάζονται για κάθε τι. Και είναι ανθρώπινο.  Η ρουτίνα,  οι δυσκολίες διαβίωσης μας κάνουν να ξεχνάμε τι έχει πραγματικά σημασία.  Μας κάνουν να ξεχνάμε την ουσία...  Μας σπρώχνουν και μας σε έναν φαύλο κύκλο βιασύνης, γκρίνιας,  μιζέριας πολλές φορές.  Ξέρετε όμως τι συμβαίνει;  

 Κάθε φορά που δυσκολεύομαι να σηκώσω αγκαλιά αυτό το κοιμισμένο μαϊμούδακι σκέφτομαι πόσες άδειες αγκαλιές θα σκότωναν να έχουν αυτό το βάρος να σηκώσουν.  Κάθε φορά που οι επίμονα ανούσιες γκρίνιες του μου προκαλούν πονοκέφαλο σκέφτομαι πόσα σπίτια είναι απελπιστικά σιωπηλά.  Κάθε φορά που στο σπίτι επικρατεί ένα χάος από τα παιχνίδια του και "απελπίζομαι" σκέφτομαι μια μητέρα που λαχταράει αυτόν τον πολύχρωμο χαμό. 

 Κάθε φορά που δυσκολεύομαι να σηκώσω αγκαλιά αυτό το κοιμισμένο μαϊμούδακι σκέφτομαι πως κάποια άλλη μητέρα παρακαλάει να μην είχε κλείσει ποτέ τα μάτια του για πάντα το δικό της μαϊμούδι. Θα έδινε και την δική της ζωή αρκεί να ξυπνούσε το επόμενο πρωί και το δικό της το παιδί,  ακόμα και αξημερωτα, και ας έπρεπε να κουβαλάει αυτό το κορμάκι κάθε βράδυ για όλη της την ζωή.  

 Αυτό σκέφτομαι.  Και πονάω για αυτή την μάνα.  Μα χαμογελάω πλατιά που οι μυς μου πονάνε και ο πενταχρονος γιος μου αποκοιμιεται ακόμα μέσα στην αγκαλιά μου.  Γιατί στην τελική είμαι το υπνωτικό του...  Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από αυτό...  


Αναρτήθηκε από στις 8 σχόλια:
Ετικέτες

Παρασκευή 3 Αυγούστου 2018

Η πιο πικρή αλήθεια....

Δύσκολο κείμενο. Μπερδεμένο. Αν δεν εκφραστώ όμως με τον δικό μου τρόπο νιώθω πως η δίνη στην οποία έχω βρεθεί θα με παρασύρει και θα με πνίξει. Με έχει σκεπάσει ένα πέπλο θλίψης. Ξεκίνησε με τις πυρκαγιές και όλο αυτό το παράλογο και τραγικό χάσιμο ανθρώπινων ψυχών. Κορυφώθηκε με ακόμα μια παράλογη και τραγική  δοκιμασία πολύ αγαπημένων μου ανθρώπων. 

 Και βρίσκομαι εδώ τόσο μα τόσο μπερδεμένη. Καταβεβλημένη. Απορημένη. Κάθε σκέψη και μια μαχαιριά στην καρδιά. Η πίστη μου ακλόνητη και κλονισμένη μαζί. Να αναρωτιέμαι πως γίνεται αυτό... Αν έχω ζητήσει θαύματα; Πολλές φορές. Όχι μόνο για μένα. Για πολλούς. Αν έχουν γίνει; Όχι πάντα. Αν έχω ζήσει θαύματα για τα οποία δεν προσευχήθηκα; Πολλές φορές. Πως να αμφισβητήσω; Μα πως και να βρω την δύναμη της ακλόνητης πίστης, αυτής που εμπιστεύεσαι τυφλά το θέλημα Του; Δεν με αφήνουν οι ανθρώπινες αδυναμίες μου. Αυτές που δεν κατανοούν πέρα από την ανθρώπινη λογική. 

 Όταν έχεις ζήσει μια πολύ μεγάλη απώλεια, όλες οι μεγάλες απώλειες σε πονάνε περισσότερο. Όπως πολύ σωστά  έγραψε η γλυκιά μου Μαρία εδώ "Τα συλλογικά πένθη αναζωπυρώνουν τα ατομικά πένθη.Αναζωπυρώνουν όλα τα ανέκφραστα, τα άλυτα, όλα τα σκοτεινά μας κομμάτια και τα φέρνουν πάλι στο φως."  Αυτό συμβαίνει. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και όταν δοκιμάζεται ένας πολύ αγαπημένος και δικός σου άνθρωπός. Δεν θες άλλος γονιός να ζήσει τέτοιο πόνο. Δεν θες να σηκώσει τέτοιο σταυρό. Και παρακαλάς. Προσεύχεσαι. Προσεύχεσαι η ανθρώπινη επιθυμία να συμπίπτει με την θεϊκή. 

 Και ξέρετε τι με θλίβει περισσότερο; Μα ταυτόχρονα με γεμίζει με μια περίεργη, απόκοσμη ελπίδα; Η ζωή συνεχίζεται. Συνεχίζεται με τα καλά της και τα στραβά της. Με το γέλιο και τα δάκρυα της. Με την ευτυχία και τον πόνο της. Με το ήλιο να βασιλεύει κάθε βράδυ βυθίζοντας μας στα σκοτάδια μόνο και μόνο για να ανατείλει το πρωί και να μας λούσει στο φως. Το πένθος του καθενός είναι δυστυχώς ατομικό στην ουσία του, πολύ προσωπικό και διαρκές. Τον σταυρό μας τον κουβαλάμε μόνοι μας- στην δική μας πλάτη- και αν αυτός ο σταυρός μας έχει δώσει την ενσυναίσθηση να προσπαθούμε έστω και με μια γλυκιά κουβέντα να απαλύνουμε λίγο το φορτίο ενός άλλου σταυρού- σε μιαν άλλη πλάτη, τότε είμαστε λίγο καλύτεροι άνθρωποι. Στο μεταξύ όμως ο ήλιος δύει και ανατέλλει και εμείς κοιμόμαστε κάθε βράδυ με βαρύ το φορτίο κάθε μέρας για να έρθουν τα όνειρα και το παράλογα λογικό αυτών να μας ανανεώσει με κάθε ξημέρωμα. 

 Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν όσα γράφω έχουν συνοχή, λογική ή έστω αξία. Ξέρω όμως πως έτσι με έχουν διδάξει τα αγγελούδια μου στον ουρανό. Έτσι με έχει διδάξει το δικό μου πένθος, η δική μου ευτυχία, η κάθε προσωπική μου δοκιμασία και ευλογία. Έτσι με διδάσκει κάθε μέρα ο πεντάχρονος γιος μου. Αυτός που όταν ανησυχήσει θα το εκφράσει. Όταν θυμώσει θα το επικοινωνήσει. Όταν στεναχωρηθεί θα κλάψει. Όταν βρει κάτι αστείο θα γελάσει με την καρδιά του. Όταν χρειάζεται αγκαλιά θα την ζητήσει. Όταν χρειάζεται χρόνο για τον εαυτό του θα τον διεκδικήσει. Αυτός που ζει την ζωή όπως έχουμε οριστεί να την ζούμε. Στο έπακρο, με ακλόνητη πίστη, παθιασμένα συναισθήματα και χωρίς ίχνος εγωισμού. Αυτός που το βράδυ πριν πέσει να κοιμηθεί γαλήνιος έχει ξεκαθαρίσει κάθε δύσκολη στιγμή της μέρας του. Και δεν μπορώ παρά να εύχομαι καθώς θα μεγαλώνει και τα προβλήματα και οι προβληματισμοί θα μεγαλώνουν μαζί του να βρει τον τρόπο να κρατήσει αγνό αυτό το κομμάτι της τωρινής του ψυχής για να μπορεί να ανταποκριθεί. Εύχομαι να μην χρειάζεται να πονέσει για να μάθει. Εύχομαι αν χρειαστεί αυτή η πλατούλα που ακόμα την καλύπτουν τα χέρια μου, να είναι γερή,  φτιαγμένη από ατσάλι. Μα πιο πολύ από όλα εύχομαι να έχει την ευλογία να τα ζήσει όλα αυτά. Να μεγαλώσει υγιής και ευτυχισμένος. 

 Γιατί πραγματικά τίποτα μα τίποτα δεν είναι δεδομένο. Και αυτή είναι η πιο πικρή μας αλήθεια. Η μόνη αλήθεια με την οποία πορευόμαστε.... 



Αναρτήθηκε από στις 2 σχόλια:
Ετικέτες , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...